Acht redenen waarom ik WhatsApp niet gebruik

Rens van der Vorst 21 okt 2018 Mind

Bijna iedereen gebruikt WhatsApp. Ik niet, en dat is soms best lastig. Ik ben de coach van het voetbalteam van mijn zoon (Dé Magische E13). De eerste suggestie van andere ouders is altijd: laten we een WhatsApp-groep maken. Als ik dan vertel dat ik geen WhatsApp gebruik, zie ik blikken gevuld met onbegrip, medelijden en soms frustratie.

Daarom, mijn acht redenen om WhatsApp niet te gebruiken:

Reden 1. Ik vertrouw ze niet.

WhatsApp heeft een fantastische IT-architectuur (ze gebruiken Erlang, een programmataal ontworpen voor gelijktijdigheid), maar ze hebben nog steeds 1500+ servers en 50 ingenieurs. En toch is het gratis. Hoe kan dat?
Oh ja, mijn data, daar betaal ik mee.

Reden 2. Had ik al gezegd dat ik ze niet vertrouw?

WhatsApp zegt dat ze heel veilig zijn, want ze encrypten alle data end to end. Kan niemand zien, niet eens WhatsApp zelf. Alleen, de metadata slaan ze wel op, verkopen ze, kunnen ze van alles mee doen. Dan gaat het om data zoals wanneer je WhatsAppt, vanaf waar, naar wie, enzovoorts. Elke privacy-beginneling kan je vertellen dat metadata meer waard is, dan wat je allemaal beweert in je WhatsAppjes. Daar merk ik niets van, zeg je? Klopt.
Nog niet.

Reden 3. Ik communiceer niet lekker in groepen.

WhatsApp faciliteert wat ik vroeger zo haatte. Discussies over de mail naar iedereen. Het gevreesde Reply-To-All wat we afleerden in de mail is weer helemaal terug in de WhatsApp Groep. Het gevolg is ook dat net als vroeger, discussies en gesprekken razendsnel volledig ontsporen.

Bijvoorbeeld, één ouder wil pizza eten met het voetbalteam, acht ouders vinden het een goed idee, voor de negende hoeft het niet, één van de ouders stelt vervolgens friet voor, want misschien is pizza te duur, de negende ouder is beledigd, en we zijn los….

Groepsdiscussies werkten al niet in de mail, ze werken zeker niet in een omgeving waarin mensen hun smartphone constant bij zich dragen.

Reden 4. Ik ben Emoji–intolerant.

Ik zag pas op dat andere platform, Facebook, iemand posten dat haar moeder overleden was. De reactie? Toch al gauw een stuk of 30 huilende ‘sad’ emoji’s. Dezelfde emoji’s die je kunt gebruiken als iemand een foto post van een mislukte appeltaart. Ik vind het armoedig. Ik vraag me ook af hoe mensen zouden reageren op een rouwkaart met groot op de voorzijde de ‘huilende smiley.’ Of misschien een donut. Donut be sad!

Emoji’s zijn wat mij betreft inspiratieloos, ééndimensionaal, ongemeend en/of kinderachtig. En dat is dus het probleem, mensen die mij emoji’s sturen, die zakken altijd (altijd!) in mijn waardering. Zelfs als ze een proostend biertje sturen. En in WhatsApp kan niemand zich beheersen.

Telefoonverslaving? Ga dan 21 dagen cold turkey (blijkt uit onderzoek)

Reden 5. Hou ik wel genoeg van andere mensen?

Ik ken een hoop mensen die WhatsApp-groepen hebben met hun beste vrienden/vriendinnen of collega’s. Een vriend van mij heeft zo’n vrouw met zes actieve vriendinnen in een WhatsApp-groepje. Eigenlijk waren er dus zes geesten in zijn huis. Zeg maar Scrooge, maar dan keer twee. Die vriendinnen zijn altijd een beetje aanwezig. Commentaar gevend op televisie – uitzendingen, dingen delend, flauwe grappen rondsturend (waren we daar niet net vanaf via de mail) en ga zo maar door. Dat is echt te veel voor mij. Zoveel hou ik helemaal niet van andere mensen.

Reden 6. Ik denk graag wat dieper na.

Goede ideeën krijgen is niet makkelijk. Het idee is dat je iets in je werkgeheugen stopt en dat het daar wat langer blijft zitten, zodat je verbindingen kunt maken met je langetermijn geheugen. Maar, ja, als je werkgeheugen constant doorgespoeld wordt met nieuwe WhatsApp-berichten, dan blijven die echt goede ideeën uit.

Reden 7. Ik ben verslavingsgevoelig.

We hebben het er al uitgebreid over gehad. WhatsApp is net als al die andere apps ontworpen om mij verslaafd te maken. Er wordt gebruik gemaakt van de Lessons Learned van de fruitautomaten-industrie en daar kan ik geen weerstand aan bieden. En natuurlijk doet WhatsApp dat expres. Of denkt u dat die ‘last seen’-meldingen en blauwe vinkjes in uw belang zijn?

Nee toch.

Reden 8. Mijn tijd is kostbaar.

Als je WhatsApp gebruikt, heb ik een suggestie. Installeer de app Moment en houd eens bij hoeveel tijd je doorbrengt met je apps. Opzienbarend. Ik ben van mening dat ik mijn tijd wel beter kan gebruiken, al was het maar door ledig voor me uitstaren. Daarnaast denk ik dat het effectiever en veel minder tijdrovend is om één keer per jaar een mail te sturen met alle wedstrijden, een rijschema, een telefoonlijst en wat regels dan elke vrijdag een digitaal groepsgesprek te houden over de komende wedstrijd.

Maar goed, misschien ligt het wel aan mij. Misschien kun jij er veel beter mee omgaan. Misschien ben jij niet achterdochtig, goed van vertrouwen, communiceer je soepel, ook in groepen, houd je van mensen, lach en huil je om emoji’s, kun je switchen van taak en ben je moeiteloos creatief, ben je sterk en heb je zeeën van tijd.

Ik ben dat allemaal niet en ik neem geen enkel risico.

Overigens heb ik ook een positief verhaal over WhatsApp. Een tijdje geleden begon de vader van een vriend van mij te WhatsAppen voor het eerst. Op zijn 75ste. Laten we hem Henk noemen. Na een tijdje werd hij nogal moe van het gedoe en al de berichten in de familie WhatsApp-roep en dus typte hij: “Henk heeft de groep verlaten.”
Als bericht, in de groep.

Daar heb ik hartelijk om moeten gelachen.

Appen is het Nieuwe Roken is het nieuwste boek van Rens van der Vorst. Het boek gaat op een vrolijke manier op zoek naar het antwoord op de vraag wat we kunnen leren van de geschiedenis van het roken om beter te gaan appen. Een grappige, interessante, soms confronterende maar nooit belerende zoektocht naar een betere balans met onze smartphone. 

Meer lezen over digitaal communiceren?

Reageer op artikel:
Acht redenen waarom ik WhatsApp niet gebruik
Sluiten