Beter omgaan met emoties? Behandel ze alsof het kinderen zijn

Stel, er staat een klein meisje voor je deur. Een kindje. Ze is bang en vraagt of je even naar haar wil luisteren. Wat doe je dan? Laat je haar binnen? Of gooi je de deur dicht? Dat eerste, mogen we hopen. En als datzelfde kindje woedend is en bij jou wil uitrazen? Laat je haar dan buiten staan? Ook niet toch. Volgens spiritual teacher Jeff Foster is dít hoe je ook met je gedachten, emoties en gevoel zou moeten omgaan.

Want gevoelens willen alleen maar gevoeld worden, gedachten willen gehoord worden en emoties willen ruimte krijgen. That’s all. Net als zo’n kindje willen ze ruimte krijgen om uit te razen, tot rust te komen, of antwoorden op hun vragen. Ze komen je misschien waarschuwen, wijze raad geven of nieuwe energie. Of zoals Jeff Foster het zo prachtig uitlegt: “All thoughts, however ‘negative’, however strange, however dark, are your children, parts of you that long for a home.”

Dit kan allemaal een beetje zweverig overkomen, maar het is een fijne manier om in tijden van paniek of overthinking een beetje ruimte in je hoofd te creëren. Diepe overtuigingen die nu onze identiteit bepalen, zijn namelijk vaak in onze kindertijd ontstaan. En het zijn precies die overtuigingen die de basis zijn voor al je gedachten, emotionele reacties of gevoelens.

Een voorbeeld. Je hebt een angstgedachte, zoals: ‘Ik ben niet goed genoeg’. Of concreter: ‘Ik geef maar geen feedback in deze meeting, want straks zeg ik iets verkeerds’. Vervolgens word je boos op jezelf, want: ‘Stel je niet zo aan!’ Je duwt de angstgedachte weg en negeert het gevoel. Door die angst af te wijzen, word je ten eerste alleen maar onzekerder. En bovendien heb je totaal geen oog voor een stuk van jezelf dat gewoon heel even aandacht van je vraagt.

Stel je nou eens voor dat het een kindje was dat voor je deur stond en zei: ‘Ik ben bang om iets verkeerds te zeggen’. Wat zou je dan doen? Dan nodig je dat kindje toch even uit om naar haar te luisteren? Dat kind is alleen maar op zoek naar liefde, of een thuis zoals Jeff Foster omschrijft in zijn meditaties en teksten. Als je het zo benadert is het bijna onmenselijk om gedachten weg te duwen. De deur in hun gezicht dicht te gooien. Om gevoelens te negeren of emoties te blokkeren.

Een kind dat bij je aanklopt, stuur je niet weg. Hoe het zich ook gedraagt. Dus waarom zou je dat wel doen met een emotie die is ontstaan uit een overtuiging vanuit je kindertijd? Waarom zou je wel je gevoel negeren? Of boos worden op jezelf als je bang bent? Gedachten, emoties en gevoelens kunnen hardnekkig zijn en je gedrag bepalen. Maar eigenlijk komen ze je alleen iets vertellen, iets liefs. Je hoeft ze alleen maar binnen te laten, een warm thuis te bieden en een luisterend oor. Dát is zelfliefde, empathie en goed zorgen voor jezelf.

Betekent overigens niet dat je al die gedachten zomaar voor waar moet aannemen, of elke emotie te pas en te onpas moet uiten. Dat is niet wat Jeff Foster bedoelt. Een kind laat je ook spelen, fantasieën hebben en soms gewoon lekker uitrazen, zonder dat je ze de leiding of controle geeft over je leven. Net als kinderen geef je gedachten de ruimte, zonder dat ze alles bepalen. Je geeft ze guidance, zonder ze af te wijzen of te benauwen. Je geeft ze alle ruimte om er gewoon te zijn.

Meer lezen?

Zo praat je met je innerlijk kind.

Reageer op artikel:
Beter omgaan met emoties? Behandel ze alsof het kinderen zijn
Sluiten