Vera Guldemeester Persoonlijke verhalen vandaag, 13:30

Leestijd: 4 minuten

Eva (34) ging in relatietherapie: ‘Ik ontdekte dat ík degene was die onze relatie onder druk zette’

Eva (34) wist dat er iets niet goed zat in haar relatie, maar lange tijd dacht ze dat het vooral aan haar vriend lag. Toen ze samen in relatietherapie gingen, verwachtte ze vooral dat haar vriend zou leren begrijpen wat zij nodig had. In plaats daarvan ontdekte Eva dat ze juist zelf steeds meer druk op hun relatie legde.

Eva: “Een paar jaar geleden zou ik mezelf nooit hebben omschreven als onzeker. Ik had een leuke baan, fijne vriendinnen en stond eigenlijk best stevig in het leven. In mijn relatie veranderde dat langzaam, want ik begon steeds meer behoefte te krijgen aan bevestiging van mijn vriend. Ik wilde graag horen dat ik er mooi uitzag of dat hij blij met me was. Als hij uit zichzelf zei dat hij van me hield, kon ik daar echt een hele dag een goed gevoel van hebben. Maar als hij het een tijdje niet zei, begon ik me af te vragen waarom.

Steeds twijfelen aan relatie

Ik merkte dat ik steeds meer op zijn gedrag ging letten. Als hij thuiskwam en me enthousiast begroette, was er niets aan de hand. Maar als hij na een lange werkdag stil binnenkwam, kon ik meteen denken dat hij iets tegen me had. Wanneer hij een berichtje stuurde met alleen ‘oké’, terwijl hij normaal ‘oké, lief’ schreef, kon ik daar serieus over nadenken. Ik vroeg hem dan of er iets was. Hij zei dat er niets aan de hand was en toch geloofde ik dat niet helemaal. Dan wilde ik weten of hij nog wel gelukkig was met mij, of hij me nog aantrekkelijk vond en of hij onze relatie nog steeds zag zitten.

Het vervelende was dat ik na zo’n gesprek meestal maar heel even gerustgesteld was. Mijn vriend kon zeggen dat hij van me hield en dat er niets aan de hand was, maar een paar uur later kon ik opnieuw twijfelen. Ik zocht steeds naar signalen die mijn angst konden bevestigen. Als hij zijn telefoon pakte en glimlachte, wilde ik weten wie hem appte. Als hij liever een avond met vrienden wilde doorbrengen, vroeg ik me af waarom hij niet liever bij mij was. Ik controleerde zijn telefoon niet en hij is ook nooit vreemdgegaan, maar in mijn hoofd was ik voortdurend bezig met de vraag of ik hem nog wel kon vertrouwen.

Pijnlijk moment 

Voor mijn vriend was dat natuurlijk hartstikke vermoeiend. Op een avond hadden we weer ruzie, omdat ik vond dat hij de laatste tijd afstandelijk deed. Hij keek me aan en zei: ‘Ik weet echt niet meer wat ik moet doen om jou ervan te overtuigen dat ik van je hou.’ Dat vond ik op dat moment vooral pijnlijk. Ik dacht: waarom probeer je me dan niet beter gerust te stellen? Pas later begon ik te begrijpen wat hij eigenlijk zei.

We besloten samen in relatietherapie te gaan. Ik dacht eerlijk gezegd dat de therapeut ons zou helpen om elkaar beter te begrijpen en dat mijn vriend misschien zou leren om wat meer rekening te houden met mijn behoefte aan bevestiging. Tijdens een van de eerste gesprekken vertelde ik uitgebreid hoe vaak ik het gevoel had dat hij afstand nam. De therapeut vroeg vervolgens aan mij wat er gebeurde als hij me wél geruststelde. Ik zei dat ik me dan beter voelde. ‘En hoelang duurt dat gevoel?’, vroeg ze. Ik moest lachen, omdat ik het antwoord eigenlijk al wist: niet zo lang.

Altijd iets nieuws om onzeker over te worden

Daarna stelde ze een vraag die me veel meer raakte: ‘Wat zou er gebeuren als je vriend je nooit meer die bevestiging zou kunnen geven waar je om vraagt?’ Ik zei eerst dat ik dat verschrikkelijk zou vinden, maar hoe langer ik erover nadacht, hoe duidelijker het werd dat geen enkel antwoord van hem ooit genoeg zou zijn. 

Als hij me iedere dag zou vertellen dat hij van me hield, zou ik uiteindelijk misschien gaan twijfelen waarom hij het zo vaak zei. Als hij mijn berichten meteen beantwoordde, zou ik me afvragen waarom hij daarna ineens een uur stil was. Er zou altijd wel iets nieuws zijn om onzeker over te worden.

Vicieuze cirkel 

Daar begon voor mij het besef dat ik zelf onderdeel was geworden van het probleem. Ik wilde zo graag zekerheid dat ik mijn vriend voortdurend vroeg om mijn onzekerheid weg te nemen. En hoe meer ik dat deed, hoe meer druk hij voelde. Vervolgens werd hij stiller en afstandelijker, precies het gedrag waar ik bang voor was. Daardoor werd ik weer onzekerder en vroeg ik nóg meer bevestiging. We hadden zonder dat we het doorhadden een soort vicieuze cirkel gecreëerd waarin ik steeds meer controle wilde en hij steeds meer behoefte kreeg aan ruimte. Dit alles was best confronterend… 

We zijn nog steeds samen en het gaat inmiddels veel beter. Ik probeer nu eerst bij mezelf na te gaan of er daadwerkelijk iets aan de hand is voordat ik conclusies trek. Soms is hij gewoon moe, soms heeft hij een slechte dag, soms wil hij even alleen zijn en heeft dat helemaal niets met mij te maken. Ik ben nog steeds weleens onzeker, maar ik probeer mijn vriend niet meer verantwoordelijk te maken voor hoe ik me over mezelf voel. Dat is misschien wel het belangrijkste wat ik uit de therapie heb gehaald.”

Meer persoonlijke verhalen lezen? Check de artikelen hieronder:

• Sanne gaat drie keer per week onder de zonnebank: ‘Bang voor huidkanker ben ik niet’
• Louisa (29) is verslaafd aan botox en fillers: ‘Fillers in m’n billen wordt het volgende doel’
• Renske: ‘Mijn vriend vindt dat ik teveel van onze relatie deel op Instagram’
• Lise (34): ‘Mijn man voelt zich opeens iets té comfortabel naakt’