Vera Guldemeester Persoonlijke verhalen vandaag, 08:12

Leestijd: 4 minuten

Cato (37): ‘Ik werd ontslagen, maar uiteindelijk was dat het beste wat me kon overkomen’

Cato (37) werkte jarenlang met gemak vijftig uur per week op de Zuidas in Amsterdam. Haar carrière was belangrijk voor haar en lang vond ze het vanzelfsprekend dat haar werk een groot deel van haar leven in beslag nam. Tot ze vlak voor de zomer te horen kreeg dat ze overtallig was en haar baan kwijtraakte. Waar ze eerst volledig in paniek raakte, ontdekte ze tijdens haar gedwongen vrije tijd iets wat ze jarenlang was kwijtgeraakt: rust.

“Toen mijn werkgever vertelde dat ik overtallig werd verklaard, voelde het alsof de grond onder mijn voeten vandaan werd getrokken. Ik had totaal niet zien aankomen dat dit mij zou overkomen. Natuurlijk wist ik dat er veranderingen binnen het bedrijf aankwamen, maar ergens ging ik er gewoon vanuit dat ik nodig was. Ik had altijd keihard gewerkt, stond vooraan als er iets moest gebeuren en was degene die nog even die presentatie afmaakte als iedereen allang naar huis was. Dat mijn werkgever vervolgens zei dat mijn functie kwam te vervallen, voelde bijna als een persoonlijke afwijzing.

Werkweek van vijftig uur 

Mijn eerste gedachte was dan ook niet: eindelijk rust. Mijn eerste gedachte was: wat moet ik nu? Hoe kom ik aan een nieuwe baan? Wat gaan mensen ervan denken? En hoelang kan ik dit financieel volhouden? Ik werkte al jaren op de Zuidas en een werkweek van vijftig uur was voor mij eigenlijk heel normaal geworden. Soms werkte ik zelfs nóg meer dan dat. Ik had mezelf aangeleerd om altijd bereikbaar te zijn, mijn laptop mee te nemen op vakantie en ’s avonds na het eten nog even mijn mail te checken. Als een vriendin vroeg of ik mee uit eten wilde, keek ik eerst in mijn werkagenda voordat ik überhaupt antwoord gaf.

Het gekke is dat ik lange tijd dacht dat ik dit leven gewoon wilde. Ik hield van mijn werk, vond de verantwoordelijkheid leuk en was trots op wat ik had bereikt. Alleen begon ik steeds vaker uitgeput thuis te komen. In het weekend moest ik bijkomen van de week ervoor en op zondagavond voelde ik alweer de stress voor maandag. Toch heb ik nooit serieus overwogen om minder te gaan werken. Ik dacht dat ik gewoon beter moest leren plannen en dat iedereen met een drukke carrière dit gevoel had. En toen was ik ineens vrij.

Grote verandering

De eerste twee weken waren helemaal niet leuk. Ik voelde me nutteloos, was paniekerig en was voortdurend bezig met vacatures. Ik wilde zo snel mogelijk weer een baan hebben, vooral omdat ik bang was dat ik anders achter zou lopen. Maar na een maand begon er iets te veranderen. Ik werd wakker zonder wekker, dronk rustig koffie en hoefde niet meteen mijn telefoon te pakken. Ik ging overdag sporten, kookte uitgebreid en sprak af met vriendinnen zonder ondertussen op de klok te kijken. Op een gegeven moment zat ik op een doordeweekse ochtend thuis en dacht ik ineens: wanneer heb ik me voor het laatst zo ontspannen gevoeld? Ik kon me daar eigenlijk geen antwoord op bedenken.

Dat vond ik confronterend. Ik had jarenlang gezegd dat ik geen tijd had om te sporten, mijn familie vaker te zien of gewoon even niets te doen. Nu had ik die tijd wel en merkte ik dat mijn lichaam er onmiddellijk op reageerde. Ik slaap beter, ben minder gejaagd en heb weer energie voor dingen die niets met werk te maken hebben. Zelfs mijn vriendinnen zeggen dat ze me rustiger vinden.

Tijd om na te denken 

Ik heb nu gelukkig nog een paar maanden de tijd om na te denken. Ik heb een financiële vergoeding meegekregen en ik heb voorlopig ook recht op een uitkering, waardoor ik niet direct vanuit paniek een nieuwe baan hoef aan te nemen. Daar ben ik ontzettend dankbaar voor. Ik wil nu eerst uitzoeken hoe ik mijn volgende hoofdstuk eruit wil laten zien.

Eén ding weet ik inmiddels zeker: ik ga niet meer terug naar een werkweek van vijftig uur. Ik wil maximaal 32 uur werken en misschien blijkt straks zelfs dat dat nog minder kan zijn. Ik wil ambitieus blijven, maar ik wil niet meer dat mijn werk bepaalt hoe ik me voel, hoeveel ik slaap en of ik op dinsdagavond nog energie heb om met vrienden af te spreken.

Wake-upcall

Achteraf vind ik het bijna bijzonder dat iemand anders de beslissing voor me heeft genomen die ik zelf jarenlang niet durfde te nemen. Mijn ontslag voelde op het moment zelf als het ergste wat me kon overkomen. Nu zie ik het als een wake-upcall die ik blijkbaar nodig had. Ik weet nog steeds niet precies wat mijn volgende baan wordt, maar één ding staat vast: die rust die ik nu heb, wil ik nooit meer zomaar opgeven.”

Meer persoonlijke verhalen lezen? Check de artikelen hieronder:

• Sanne gaat drie keer per week onder de zonnebank: ‘Bang voor huidkanker ben ik niet’
• Louisa (29) is verslaafd aan botox en fillers: ‘Fillers in m’n billen wordt het volgende doel’
• Renske: ‘Mijn vriend vindt dat ik teveel van onze relatie deel op Instagram’
• Lise (34): ‘Mijn man voelt zich opeens iets té comfortabel naakt’