Accepteren kun je leren (of beter niet, eigenlijk)

We zijn vergeten dat in onze natuurlijke staat van zijn alles al geaccepteerd is

Hoe vaak horen we dat we dingen moeten accepteren? Zoals ze zijn, het liefst. Want dat levert rust op én een gelukkig leven. Maar accepteren is niet iets wat je doet. Je kan niet iets gaan zitten weg-accepteren, dat levert alleen maar meer weerstand op. Échte acceptatie is leven zonder oordeel. Dingen laten zijn zoals ze zijn. En ja, dat is verdomd lastig…

Want in onze opvoeding hebben we geleerd dat dingen op een bepaalde manier horen, en dat zorgt ervoor dat we bijna overal een oordeel over hebben. Iets is goed of slecht, leuk of niet leuk, mooi of lelijk. En die oordelen ontstaan vaak in een split second, omdat we bijna niet beter weten.

Deels is dat een prachtig iets. Want diepgewortelde oordelen kunnen ervoor zorgen dat je je veilig voelt of juist niet, dat je weet wat je mooi vindt en dat je onderscheid kunt maken tussen goed en slecht. Maar het zijn ook juist die oordelen die ons in de weg kunnen zitten.

Leven in het nu

Michael A. Singer legt in zijn boek The Untethered Soul uit hoe je vanuit die oordelen energieën opslaat in je hart en hoe deze je onnodig beïnvloeden en vermoeien. Stel, schrijft hij, je rijdt over een snelweg. Terwijl je rijdt, gaan er duizenden bomen aan je voorbij. Bomen waar je je geen beeld van vormt, die niet in je herinnering blijven hangen, die geen indruk op je maken. Ze komen voorbij, je ziet ze, maar zo snel als een beeld gevormd wordt, is het weer weg.

Als je geen persoonlijk issue, herinnering of herkenning hebt met de ‘boom’ die voorbij komt, blijft de indruk ervan niet hangen. Dát is onze oorspronkelijke, natuurlijke manier van waarnemen. Er komt iets binnen, je ervaart het en dan gaat ‘t weer weg. Zodat je klaar bent om het volgende moment waar te nemen. Dat is hoe leven in het moment werkt. Op die manier is alles op de wereld zoals het is. Die boom staat daar gewoon en jij rijdt erlangs. Als je in deze staat zou leven, leef je volledig in het nu.

Maar goed, dat is niet echt wat er in de meesten van ons gebeurt. Helaas. Op de snelweg kom je altijd wel iets tegen dat je aandacht vasthoudt. Bomen, maar ook gebouwen en auto’s. Zoals een auto die lijkt op die van je ex, waardoor je opeens in een heel verhaal in je hoofd zit, je rot voelt, wil omkeren of juist gas geven. Hoewel er niks anders gebeurde dan in het eerste voorbeeld, pikte je mind een beeld op, plakte er een label op, zette je gedachtentrein in gang en zorgde ervoor dat je het volgende moment niet meer waarnam.

Bye bye, leven in het nu. Want alles wat we sinds onze kindertijd op die laatste manier waargenomen hebben, zit nog steeds ergens opgeslagen in aannames, overtuigingen en oordelen, zegt Singer. En dat zorgt ervoor dat accepteren iets is geworden dat je moet ‘doen’. Omdat we vergeten zijn dat in onze natuurlijk staat van zijn, alles al geaccepteerd is.

Ont-leren

Voordat je alle hoop in een verlicht leven opgeeft: je kunt dit gewoon leren. Of beter, ont-leren. Om deze staat te ervaren (al is het maar voor even), is het de kunst om wat je ziet of wat je meemaakt door je heen te laten gaan. Er niet aan vasthouden en er niets van te vinden. Door te glimlachen naar alles wat er gebeurt. Open, relax, vergeef en lach, schrijft Michael Singer. Probeer niets vast te houden, los te laten of te accepteren. Laat het gebeuren zoals het gebeurt. Ook als je oordelende ‘ik’ vindt dat het niet goed is. En natuurlijk doen er dingen pijn of zijn situaties moeilijk, maar het heeft meer zin om ze te laten zijn dan om weerstand te bieden, aldus Singer.

Achter die gedachten, emoties en overtuigingen zit een punt van waaruit je alles altijd waarneemt zoals het is. Zonder oordeel, zonder angst, zonder oude pijnen of gedachten die je pushen in een bepaalde richting. Dat is je natuurlijke staat van zijn. En die vindt alles helemaal oké.

Meer Bedrock?

Relax. Je hebt niks onder controle.