Sophie Rietmulder Persoonlijke verhalen vandaag, 07:42

Leestijd: 5 minuten

Na haar sterilisatie werd Thirza (34) eiceldonor: ‘Ik heb straks misschien zeven biologische kinderen’

Toen Thirza ten Seldam (34) zich na het krijgen van twee kinderen liet steriliseren, wist ze dat haar kinderwens was vervuld. Toch bleef één gedachte hangen: haar lichaam maakte nog steeds eicellen aan, terwijl die nooit meer gebruikt zouden worden. “Dat voelde eigenlijk een beetje zonde”, vertelt ze aan BEDROCK.

Die gedachte bracht haar uiteindelijk op een bijzonder pad. Inmiddels heeft ze eicellen aan onbekende vrouwen gedoneerd, via het UMC, én hielp ze een homostel met een persoonlijke donatie. Eind augustus wordt hun zoontje geboren.

Waarom werd Thirza eiceldonor na haar sterilisatie?

De wens om iets voor een ander te betekenen zat er al langer in. “Ik heb altijd al gevoeld dat ik mensen graag wilde helpen, alleen wist ik nog niet hoe.” Toen ze in haar omgeving meerdere mensen zag die moeite hadden om kinderen te krijgen, begon ze zich te verdiepen in draagmoederschap en eiceldonatie. Via de website van het UMC meldde ze zich aan voor het laatste.

“Ik werd al snel teruggebeld of ik langs wilde komen voor een informatiegesprek. Dat was helemaal vrijblijvend. Ik kreeg veel uitleg over het traject, maar ook over de vrouwen die naar de donorbank komen. Bijvoorbeeld vrouwen die door een vervroegde overgang of een chemobehandeling geen eigen eicellen meer hebben. Toen dacht ik: als ik hen kan helpen, dan wil ik dat graag doen.”

Hoe selecteert het UMC vrouwen voor eiceldonatie?

Na het eerste gesprek volgde een uitgebreid traject. Zo werd haar medische geschiedenis bekeken, werd haar familie doorgelicht op erfelijke aandoeningen en sprak ze meerdere keren met een maatschappelijk werker.

“Ze willen zeker weten dat je goed begrijpt wat eiceldonatie inhoudt. Je moet een vervulde kinderwens hebben, of helemaal geen kinderwens. Ook is het belangrijk dat je geen emotionele band voelt met de eicellen of met een eventueel kind.”

Ook haar partner werd bij het traject betrokken. “Hij moest ook in gesprek met een maatschappelijk werker, zodat duidelijk was dat hij achter de keuze stond. Dat vond ik ergens wel bijzonder. Bij sterilisatie geldt eigenlijk hetzelfde: mannen moeten toestemming geven voor een ingreep bij hun partner, terwijl dat andersom niet hoeft.”

Tekst loopt door onder TiktTok-post

@thirzatenseldam Zou jij iemands kinderwens op deze manier kunnen vervullen? 🥚 #eiceldonor #eicel #donor #fyp #trending ♬ origineel geluid – Thirza ten Seldam

Online deelt Thirza meer over haar traject als eiceldonor.

UMC haalde vijftien eicellen weg: hoe werkt zo’n punctie?

Begin 2025 kreeg Thirza hormoonmedicatie om meerdere eicellen tegelijk te laten rijpen. Daarna volgde de punctie. Ze hebben uiteindelijk vijftien eicellen kunnen weghalen.

Via de donorbank krijgt een ontvanger maximaal vijf eicellen toegewezen. Of daar daadwerkelijk een zwangerschap uit is ontstaan, weet ze niet.

“Ik mag één keer per jaar een mail sturen om te vragen of er een zwangerschap is geweest. Dat heb ik nog niet gedaan, omdat ik het eerst even de tijd wilde geven. Ik ben vooral benieuwd hoeveel biologische kinderen er uiteindelijk zijn en of mijn eigen kinderen misschien ergens halfbroertjes of halfzusjes hebben.”

Waarom mogen donorkinderen pas vanaf 16 jaar contact zoeken?

Via het UMC blijft de donatie anoniem. De ontvangers kennen alleen haar donorprofiel, met gegevens zoals haar lengte, oogkleur en haarkleur. Ook schreef ze een persoonlijke brief over zichzelf, maar daaruit wordt niet duidelijk wie ze precies is.

“Vanaf hun 12e mogen kinderen die informatie opvragen. Pas vanaf hun 16e mogen ze contact met mij opnemen, als ze dat zelf willen. Dat is wettelijk zo geregeld.”

Ze denkt af en toe aan de mogelijke kinderen die uit haar donatie zijn geboren, maar dat overheerst haar leven niet. “Ik ben dit traject heel bewust ingegaan met het idee dat ik die kinderen waarschijnlijk nooit zal ontmoeten. En als een kind later besluit geen contact te zoeken, is dat ook helemaal goed. Soms denk ik eraan en soms ook weken niet.”

Hoe hielp Thirza een homostel buiten de donorbank om?

Eind 2025 volgde een tweede donatie, dit keer op een hele andere manier. “Via sociale media stuurde een vrouw die online mijn eerdere traject had gevolgd een bericht over twee mannen die al een draagmoeder hadden gevonden, maar nog op zoek waren naar een eiceldonor. Ik stuurde meteen een berichtje. Vijf dagen later zat ik bij hen op de bank.”

Het contact groeide al snel uit tot een hechte band. “Nu, ongeveer een jaar later, is de draagmoeder zwanger van een jongetje dat eind augustus wordt geboren. We gaan regelmatig samen uit eten, ook met mijn kinderen erbij. En we willen dat contact onderhouden als hij straks geboren is.”

Dat maakt deze donatie totaal anders dan haar anonieme traject. “Ik vind het allebei mooi. Bij het UMC vond ik het bijzonder dat ik iemand kon helpen zonder te weten wie. Maar nu zie ik het hele proces van dichtbij, dat vind ik heel bijzonder. Deze mannen hebben zóveel liefde om te geven. Ik ben blij dat ik ze heb kunnen helpen.”

Hoe leg je eiceldonatie uit aan jonge kinderen?

Thirza heeft zelf twee kinderen van 7 en 9 jaar. Zij maakten het hele traject van dichtbij mee. “Ze zagen hoe ik mezelf hormooninjecties moest geven en waren ontzettend lief voor me.”

Ze vond het wel belangrijk om eerlijk uit te leggen wat er gebeurde. “Ik heb verteld dat het kindje dat binnenkort geboren wordt biologisch gezien misschien een halfbroertje is, maar dat we hem niet zomaar altijd kunnen zien. En bij de anonieme donaties weten ze ook dat we die gezinnen misschien wel nooit ontmoeten. Ik heb geprobeerd het op een manier uit te leggen die past bij hun leeftijd. Een kinderboek over het lichaam heeft me daar enorm bij geholpen.”

Jaarlijks melden zich zo’n tien eiceldonoren

Volgens Thirza wordt er nog veel te weinig over eiceldonatie gesproken. Dat merkt ze ook aan de cijfers: volgens het UMC melden zich jaarlijks ongeveer tien vrouwen als donor.

Ze hoopt niet per se meer mensen over te halen, maar wel dat het onderwerp vaker ter sprake komt. “Misschien leest of hoort iemand erover en denkt die: hé, dit zou ik ook willen. Dan is het voor mij al geslaagd.”

Wel heeft ze één duidelijke boodschap voor vrouwen die erover nadenken: “Je moet meteen voelen dat je dit kunt. Als je twijfelt, moet je het niet doen. Het is niet jouw kind. Maar als je diep van binnen voelt dat je dit voor iemand anders kunt betekenen, dan zou ik zeggen: lees je in. Ik vond het hele traject ontzettend meevallen. Als het zo zwaar was geweest als sommige mensen denken, had ik het waarschijnlijk geen tweede keer gedaan.”

Lees ook: Sophie (32) onderzoekt het invriezen van haar eicellen: ‘Ik kon wel huilen’

Geschreven door Sophie Rietmulder

Sophie schrijft al jaren over het leven, de liefde en alles wat de moderne vrouw bezighoudt — zolang het maar persoonlijk en herkenbaar is. BEDROCK is daarbij geen uitzondering: ze schrijft verhalen die dicht bij het leven staan, actueel zijn en altijd vanuit een persoonlijk perspectief.