Karin Issa Column vandaag, 08:06

Leestijd: 5 minuten

Karin Issa: ‘Wat jaren manifesteren mij heeft geleerd’

Karin Issa is 27, Nederlands met Koerdische roots. Ze verhuisde op haar 23ste naar Bali, later naar Barcelona, en is inmiddels weer terug. Al voelt ’terug’ inmiddels heel anders dan ‘vertrekken’ ooit deed. Niet omdat ze een strak plan had, maar omdat ze toen voelde: het leven mag anders. Dat gaat natuurlijk niet vanzelf. Deze week deelt ze in haar column wat manifesteren haar leerde.

Karin: “Ask, believe, receive? Heel leuk, wat dacht je van jezelf ontwikkelen uit alles waar je jezelf ooit in hebt gewikkeld?

Er ligt een schriftje in een doos op zolder van mijn ouderlijk huis, ergens tussen oude ansichtkaarten en een Pandora-bedelarmband die ik nooit meer draag. Mijn favoriete oude pen, bijna leeg, van een avond waarop ik nog dacht dat een yogaopleiding iets was wat je combineerde met een kantoorbaan. Zes woorden. Ik schreef ze op terwijl mijn moeder in de keuken thee zette en dacht dat haar dochter gewoon zes weken vakantie nam. Een paar maanden later zat ik in een vliegtuig. Nu, terug in Nederland, lees ik dat schriftje soms terug en het klopt nog steeds, omdat ik toen al wist wat ik nu pas hardop durf te zeggen.

Het woord manifestatie maakte me lange tijd ongemakkelijk. Het klonk als vision boards met uitgeknipte tijdschriftfoto’s van huizen die je nooit zult kopen. Als veertig affirmaties voor het ontbijt, uitgesproken tegen een spiegel met een stem die niet de jouwe is. Ik kende het alleen van buitenaf, als iets voor mensen die zekerder waren dan ik. Nu denk ik dat het iets stiller is. Iets wat meer lijkt op wat er gebeurde in dat vliegtuig, toen ik voor het eerst in maanden niet meer hoefde te doen alsof.

De versie die ik heb geprobeerd

Geloof me, ik heb het geprobeerd, de officiële methode. Ergens op Bali, in een periode waarin iedereen om me heen sprak over alter ego’s en frequenties en het manifesteren van een ‘personal brand’, kocht ik een schrift met een gouden randje en begon ik te schrijven wie ik zogenaamd al was. De vrouw die haar eigen bedrijf leidde. De vrouw die nergens meer bang voor was. Ik sprak haar naam hardop uit in de spiegel van mijn badkamer, met kokosolie nog op mijn huid, en voelde me vooral belachelijk. Alsof ik een rol speelde voor een publiek dat niet bestond.

Het werkte totaal niet, in ieder geval niet voor mij. Ik ken vrouwen die er oprecht iets aan hebben, maar voor mij voelde het als het aantrekken van de jas van mijn oude buurman. Ik was aan het bouwen aan een personage in plaats van te luisteren naar wat er al onder de oppervlakte lag te wachten. En op een avond, na weer zo’n (voor mij komische) sessie voor de spiegel, legde ik het schrift weg en dacht: misschien moet ik ophouden met verzinnen wie ik wil worden, en beginnen met opschrijven wat ik al voel.

Het verschil tussen willen en weten

Dat gefluister was er al lang voor Bali. Een zacht ‘er is meer’ dat ik wegduwde met agenda’s en logica en de stem van iedereen om me heen die zei dat mijn vaste contract en goede functie bij de Kamer van Koophandel er op papier perfect uitzag. Het gekke is dat ik dat gefluister nooit hoefde te manifesteren; het was er namelijk allang. Het enige wat ik hoefde te doen, was ophouden met doen alsof ik het niet hoorde.

Mijn Chanel-tas zat in mijn koffer die dag. Dezelfde tas waarmee ik drie jaar later terugkwam op Schiphol, alleen met een scheur in het leer die er eerst niet was. Grappig hoe dingen slijten precies op de plekken waar je ze het hardst vasthoudt. Ik denk daar vaak aan als ik over manifestatie nadenk. We houden dingen vast in de hoop dat vasthouden ze waarmaakt. Terwijl het eigenlijk andersom werkt. Het loslaten is waar het écht begint.

De bestelbalie waar ik niet meer in geloof

Ik geloof niet meer zo in het universum als een soort bestelbalie. Doe dit, denk dat, en het leven serveert je precies wat je vroeg. Dat idee zet me op scherp, want het draagt ook zijn eigen straf in zich. Lukt het niet, dan heb je blijkbaar niet zuiver en bewust genoeg gedacht, en niet hard genoeg geloofd in jezelf. Ik heb genoeg vriendinnen die zichzelf kapotmaken met die logica, alsof verdriet of pech een gebrek aan discipline is.

Waar je aandacht naartoe gaat, groeit. En dat is omdat je eigen hoofd bewijs gaat verzamelen voor wat je al gelooft. Zie je jezelf als iemand die altijd te laat is voor haar eigen leven, dan vind je overal het bewijs. Zie je jezelf als iemand die mag bewegen, mag bijsturen, mag opnieuw beginnen, dan vind je dat bewijs ook. Ik heb het aan den lijve gevoeld, in de gang tussen twee deuren waar ik eerder over schreef. Dat is hoe wij in elkaar zitten, met of zonder gouden schriftje.

De omweg die geen mislukking was

Toen ik terugkwam uit Bali, dacht ik heel even dat ik iets had gemanifesteerd wat mislukt was. Ik was tenslotte terug in de kou, in het bekende, bij mijn moeder aan de aankomsthal. Maar wat als die terugkomst net zo goed een manifestatie was als het vertrek zelf? Een keuze die ik niet met een schriftje plande, maar wel voelde aankomen, ergens in mijn lichaam, lang voordat mijn hoofd het toegaf?

De vrouw die vertrok, bestaat niet meer, schreef ik toen. De vrouw die terugkwam, wist misschien al die tijd waar ze naartoe liep, ook al leek het van buiten op een lange omweg die meerdere jaren had moeten duren.

Wat er nu op papier komt

Ik schrijf nog steeds dingen op. Niet als bevel aan iets onzichtbaars, maar als een zachte herinnering aan mezelf, om te onthouden wat ik voel als niemand meekijkt. Geen lijst van wat ik wil bezitten, maar een lijst van wat ik wil voelen. Ruimte. Rust. Een wereld in mij die voelt als rust, ook als het er anders uitziet dan ik ooit had bedacht op die avond met de thee en het potlood.

Dat schriftje, met de half uitgeveegde woorden, gaat over hoe ik aanwezig wil zijn in mijn éígen leven. En misschien is dat de enige manifestatie die ooit echt heeft gewerkt bij mij. Niet het universum overtuigen, niet een personage aantrekken voor een spiegel die toch niemand ziet. Gewoon, eindelijk, mezelf geloven.

Lees hier de vorige column van Karin Issa, over hoe bevrijdend het is dat niemand je écht ziet.

Geschreven door Karin Issa

Karin is Nederlands met Koerdische roots en ze woont nu meer dan twee jaar op Bali. Niet omdat ze rijk is, of een strak plan had, maar omdat ze op haar 23ste voelde: het leven mag anders. Dat gaat natuurlijk niet vanzelf. In haar columns deelt ze haar ervaringen.