Sophie Rietmulder Column vandaag, 07:25

Leestijd: 4 minuten

Karin Issa over de eenzaamheid van het tussenin: ‘Je bent niet verloren, je bent aan het ontworden’

Karin Issa is 26, Nederlands met Koerdische roots, en ze woont nu meer dan twee jaar op Bali. Niet omdat ze rijk is, of een strak plan had, maar omdat ze op haar 23ste voelde: het leven mag anders. Dat gaat natuurlijk niet vanzelf. Deze week deelt ze haar column over de eenzaamheid van het tussenin.

De gang tussen twee deuren

Karin: “Er is een specifiek soort eenzaamheid voor mensen die al vertrokken zijn, maar nog nergens zijn aangekomen. Niet de eenzaamheid van isolement. Iets subtielers. Alsof je een feestje vroeg verliet, niet omdat het slecht was, maar omdat je voelde dat jouw tijd erop zat, en nu sta je in de gang, schoenen in de hand, wachtend op muziek die je nog niet kent, maar al mist.

Ik ken die gang.

Wat ze je niet vertellen over groei is hoe onelegant het is. Het lijkt niet op een doorbraak. Het lijkt op stilstaan terwijl de wereld doorbeweegt, op jezelf afvragen of je een fout hebt gemaakt, of je niet gewoon had kunnen blijven. Je oude gewoontes, je oude vriendschappen, je oude manier van voelen, ze zijn niet slecht geworden.

Ze passen gewoon niet meer. En dat verschil, van slecht naar niet-passend, is belangrijker dan het klinkt. Want iets wat niet meer past betekent niet dat het nooit goed was. Het betekent dat jij gegroeid bent, en dat de kamer kleiner is geworden dan jij bent.

Karin Issa: ‘Je bent aan het groeien’

Mensen zeggen: je bent aan het groeien. Alsof dat iets is wat je overkomt als een plotselinge verlichting. Maar groei voelt vaker als een jas die te strak zit om je schouders. Je weet dat je hem moet uitdoen. Maar je weet niet wat erna komt, en buiten lijkt het koud.

Dus sta je in de gang.

En dan komt de nostalgie. En nostalgie liegt altijd. Ze slijpt de scherpe kanten af van het verleden tot het aanvoelt als fluweel. Ze neemt de momenten dat je je te klein voelde, te uitgeput, te weinig jezelf, en drukt ze weg achter de herinneringen die je selectief bewaart. Het verleden was niet zo zacht als het voelt vanuit de gang. Dat weet jij ook. Ergens in dat weten, daar zit de kracht om te blijven staan waar je staat.

Je mag het missen. Dat moet ik erbij zeggen.

Missen wat je verliet

Je mag missen wat je verliet, ook als jij degene was die vertrok. Heimwee is geen bewijs van een vergissing. Het is gewoon een herinnering dat je ooit ergens van hield. Maar je hoeft er ook niet naar terug. Je mag het vasthouden zonder het te bewonen. Dat is het onderscheid waar mensen het meest over struikelen: missen betekent niet iets of iemand terugwillen. Het betekent alleen dat je leefde.

Wat ik merk is dat we het tussenin altijd proberen op te lossen. We beginnen een cursus. We downloaden een habit tracker. We lezen zes boeken over intentioneel leven alsof onzekerheid een probleem is dat productiviteit kan oplossen. Maar soms is een hoofdstuk gewoon voor voelen. Voor noteren wat je lichaam zegt als niemand kijkt. Niet elk blanco vel hoeft direct beschreven te worden.

Eerlijkste zin

Er zit iets heiligs in het niet-weten.

Niet de romantische soort. De ongemakkelijke soort, die vraagt dat je stopt met doen alsof je het al weet, en ophoudt met vijfjarenplannen die eigenlijk pogingen zijn om de onzekerheid in te kaderen. “Ik weet het niet, maar ik ben aan het luisteren” is in dit seizoen misschien wel de eerlijkste zin die je kunt uitspreken. Niet als overgave. Als keuze.

Je bent niet verloren. Je bent aan het ontworden.

Ontworden

Ontworden is geen negatief woord, ook al klinkt het zo. Het is het afleggen van versies van jezelf die je ooit nodig had. De versie die de lieve vrede bewaarde, ook als haar hart ervan in tweeën scheurde. De versie die ja zei, terwijl haar lichaam nee trilde. Die versies hebben je hier gebracht. Maar ze zijn niet meer van jou.

De nieuwe versie is er nog niet volledig. Ze laat zich zien in flitsen: een beslissing die je neemt zonder uitleg, een gesprek dat je eindigt voordat het je leegzuigt, een avond die je niet meer vult voor de gezelligheid, maar waarop gewoon aanwezig bent bij jezelf. Ze is er. Ze is aan het landen.

Tot die tijd: sta in de gang. Hou je schoenen vast. Er komt een kamer met jouw muziek. Misschien weet je al hoe die klinkt. Misschien nog niet. Maar je herkent hem direct als het nummer begint te spelen.”

Lees hier de vorige column van Karin Issa, over het loslaten van ‘even gezellig’.

Geschreven door Sophie Rietmulder

Sophie schrijft al jaren over het leven, de liefde en alles wat de moderne vrouw bezighoudt — zolang het maar persoonlijk en herkenbaar is. BEDROCK is daarbij geen uitzondering: ze schrijft verhalen die dicht bij het leven staan, actueel zijn en altijd vanuit een persoonlijk perspectief. Het liefst doet ze dat vanuit een bruisende stad als New York, Parijs of Londen, met haar favoriete kop koffie binnen handbereik.