Vera Guldemeester Persoonlijke verhalen vandaag, 12:45

Leestijd: 4 minuten

Julie (34): ‘Ik zei overal ja op en werd daar uiteindelijk ontzettend ongelukkig van’

Julie (34) was altijd degene op wie iedereen kon rekenen. Een etentje waar ze eigenlijk geen zin in had? Ze ging alsnog. Een collega die vroeg of ze een dienst kon overnemen? Ook dat deed ze. Lange tijd dacht Julie dat ze gewoon een sociaal en behulpzaam persoon was, totdat haar agenda zo vol raakte dat ze eigenlijk nergens meer plezier in had.

Julie: “Ik heb mezelf jarenlang gezien als iemand die makkelijk was. Ik deed niet moeilijk, dacht ik. Als iemand vroeg of ik mee wilde eten, zei ik ja. Als een vriendin vroeg of ik kon helpen met verhuizen, zei ik ja. Op mijn werk was ik degene die nog wel een extra taak kon oppakken en als mijn moeder vroeg of ik zondag kwam eten, ging ik natuurlijk. Eigenlijk hoefde niemand mij ooit twee keer iets te vragen. Achteraf zie ik pas dat ik helemaal niet zo vaak ja zei, omdat ik iets graag wilde. Ik zei ja, omdat ik het vervelend vond om nee te zeggen.

Tegenzin 

Het begon me steeds meer op te vallen dat ik na afspraken vaak met tegenzin in de auto stapte. Dan had ik een drukke werkweek achter de rug en wist ik dat ik die avond eigenlijk op de bank wilde liggen, maar toch zat ik bij een vriendin aan tafel, omdat ik haar niet wilde teleurstellen. Tijdens het eten kon ik dan nauwelijks genieten, omdat ik ondertussen alweer dacht aan alles wat ik de volgende dag moest doen. Soms fantaseerde ik zelfs over een smoes om eerder weg te kunnen. En toch zei ik na afloop vaak: ‘Was gezellig!’ Alsof ik mezelf ook nog moest overtuigen.

Mijn agenda liep ondertussen volledig uit de hand. Door de week werkte ik, daarna sportte ik, omdat ik had toegezegd met een vriendin mee te gaan en in het weekend stonden er verjaardagen, etentjes en afspraken gepland. Als iemand me vroeg of ik over drie weken mee wilde naar een feestje, keek ik niet eens of ik daar zin in had; ik zei direct ja. Het gekke was dat mensen mij juist steeds vaker vroegen, omdat ze wisten dat ik bijna nooit afzegde. Hoe meer ik toezegde, hoe meer mensen ervan uitgingen dat ik beschikbaar was.

Steeds vaker geïrriteerd 

Op een gegeven moment merkte ik dat ik geïrriteerd raakte door iedereen om me heen. Mijn beste vriend vroeg of we samen iets konden doen en ik kon alleen maar denken aan hoeveel andere dingen ik nog moest regelen. Een vriendin stuurde een berichtje en ik voelde meteen weerstand. Op mijn werk kreeg ik een nieuw verzoek en ik dacht: serieus, alweer? Maar niemand had me eigenlijk gedwongen. Ik had overal zelf ja op gezegd. Dat besef vond ik misschien nog wel het vervelendst. Ik was boos op andere mensen, omdat ze gebruikmaakten van een grens die ik zelf nooit had aangegeven.

Het echte kantelpunt kwam toen ik op een vrijdagavond thuiskwam en in tranen op de bank zat. Ik had die week nauwelijks een avond voor mezelf gehad en keek naar mijn agenda voor het weekend. Zaterdag verjaardag, zondag familie, tussendoor nog helpen bij een vriendin. Ik voelde me op dat moment echt volledig leeg en ongelukkig. Mijn beste vriend vroeg wat er aan de hand was en ik zei: ‘Ik wil gewoon een keer helemaal niks.’ Hij keek me aan en zei: ‘Waarom doe je dat dan niet?’ Daar had ik eigenlijk geen antwoord op.

Oefenen met nee zeggen

Vanaf dat moment ben ik gaan oefenen met nee zeggen. Dat klinkt heel simpel, maar ik vond het ontzettend moeilijk. De eerste keer dat ik een vriendin vertelde dat ik niet naar haar etentje kwam omdat ik moe was, voelde ik me de hele avond schuldig. Ik verwachtte eigenlijk dat ze teleurgesteld zou zijn of boos zou worden. Maar ze zei alleen: ‘Geeft niks, joh. Rust lekker uit.’ Dat was het moment waarop ik besefte hoeveel van mijn angst ik zelf had gecreëerd.

Ik zeg nog steeds niet altijd nee en soms moet ik mezelf eraan herinneren dat ik niet verantwoordelijk ben voor ieders gevoelens, maar ik kijk nu eerst naar wat ík wil voordat ik antwoord geef. Soms is dat ja, soms is dat nee en soms is het gewoon: ‘Ik weet het nog niet, ik laat het je morgen weten.’ Mijn leven is daardoor een stuk rustiger geworden. En misschien nog belangrijker: ik vind de mensen om me heen weer leuker nu ik niet meer voortdurend het gevoel heb dat ik iets voor ze moet doen. Ik dacht jarenlang dat een goed mens iemand was die altijd voor anderen klaarstond. Inmiddels weet ik dat ik ook een goed mens kan zijn als ik af en toe gewoon voor mezelf kies.”

Meer persoonlijke verhalen lezen? Check de artikelen hieronder:

• Sanne gaat drie keer per week onder de zonnebank: ‘Bang voor huidkanker ben ik niet’
• Louisa (29) is verslaafd aan botox en fillers: ‘Fillers in m’n billen wordt het volgende doel’
• Renske: ‘Mijn vriend vindt dat ik teveel van onze relatie deel op Instagram’
• Lise (34): ‘Mijn man voelt zich opeens iets té comfortabel naakt’