Rosa Bertram Maatschappij vandaag, 07:46

Leestijd: 6 minuten

Julia (31) gooide haar beeld van ‘hoe het hoort’ om: ‘Geen kinderen of huwelijk nodig om gelukkig te zijn’

Reizen in een busje, de wereld zien, surfen en werken voor zichzelf. Zó ziet het leven van Jules Wright (31) er tegenwoordig uit, maar dat was lange tijd heel anders. Ze groeide op in een traditioneel gezin waar haar pad duidelijk leek: studeren, werken, settelen. Toch koos ze op haar 21ste voor iets anders: ze boekte een reis naar Australië en kwam niet meer terug. “Jaren voelde ik de druk dat ik achterliep op iedereen, tot ik leerde mijn eigen pad te omarmen”, vertelt Julia.

Fast forward tien jaar later en Julia reist in de winter met haar vriend de wereld over en woont de rest van het jaar in Portugal. Ook helpt ze als life coach andere vrouwen in hun dertiger jaren die óók worstelen met dezelfde verwachtingen van de maatschappij waar zij ooit in vastzat.

Het dertigersdilemma: Julia had een uitgestippeld pad van huis uit

“Ik groeide op in een vrij traditioneel gezin in Londen. Op mijn 16e ging ik naar een kostschool een paar uur verderop en ik besloot om daarna psychologie te studeren aan een universiteit. Het levenspad dat voor me was uitgestippeld, was vrij duidelijk: ik ging naar school, dan naar de universiteit en daarna zou ik een 9-tot-5-baan vinden, ergens in de stad. Dat was wat iedereen om mij heen deed.

Maar toen ik 21 was en net was afgestudeerd, besloot ik iets anders te doen. In plaats van een baan te zoeken, zoals mijn omgeving van me verwachtte, boekte ik een enkeltje naar Australië. Ik zei tegen mijn familie dat ik waarschijnlijk maar een paar maanden weg zou zijn, maar die maanden werden een paar jaar. Inmiddels woon ik al tien jaar niet meer in het Verenigd Koninkrijk.

‘Ik wist nooit wat ik wilde’

In die tijd heb ik in Australië, Nieuw-Zeeland en Portugal gewoond en gereisd door Azië en Centraal- en Zuid-Amerika. Onderweg had ik altijd verschillende baantjes, zoals in de horeca, op een boerderij, als houthakker, als yogadocent, masseur en digital marketeer. Eigenlijk was ik nooit iemand die precies wist wat ze wilde worden, dus ik gaf mezelf de ruimte om te ontdekken en te experimenteren, en onderweg interesses en nieuwe vaardigheden op te doen.

View this post on Instagram

Maatschappelijke verwachtingen

In de eerste jaren dat ik in het buitenland woonde en de wereld rondreisde, voelde ik soms de druk van maatschappelijke verwachtingen. Ik was bang dat ik later spijt zou krijgen van het feit dat ik een ander pad had gekozen. Ik was bang dat ik achter zou lopen op iedereen.

Maar hoe meer ik mijn leven ging opbouwen rondom de dingen waar ik van hou, zoals reizen, surfen, zeilen, yoga, in de natuur zijn en leven in een bus, hoe meer ik aan die verwachtingen wilde voldoen. Ik begon eindelijk mijn eigen pad echt te omarmen.

Mijn familie en vrienden gingen daar uiteindelijk ook in mee. Ze stopten met vragen wanneer ik ‘weer naar huis zou komen voor een echte baan’ en begonnen mijn manier van leven te accepteren.

Je eigen pad leren omarmen

Er was niet één specifiek moment waarop mijn mindset veranderde. Het was meer een geleidelijk proces. Hoe meer ik werd blootgesteld aan verschillende mensen en manieren van leven, hoe meer ik besefte dat je niet één duidelijk pad hoeft te volgen. Ik ontmoette zoveel bijzondere mensen over de hele wereld die hun passies volgden en dat inspireerde me enorm. Ik realiseerde me dat we onszelf niet in één standaard manier van leven hoeven te persen.

De pijnlijke verwachtingen van dertig worden als vrouw

Toen ik richting mijn 30ste ging, begon ik opnieuw alles te bevragen. Ik was opgegroeid met een vrij kortzichtig beeld van hoe ‘30 zijn’ eruit zou moeten zien. En toen ik besefte dat ik daar heel ver vanaf zat, raakte ik in paniek. Ik was single, zat tussen carrières in, was niet eens een beetje in de buurt van een huis kopen, trouwen of kinderen krijgen. Ik ging mezelf vergelijken met anderen en voelde ineens dat ik zou achterlopen.

Tot ik aan de slag ging met met een life coach. Zij hielp me om mijn eigen definitie van succes te herdefiniëren en terug te komen bij wat voor mij waar is. Ik realiseerde me dat ik precies was waar ik moest zijn.

Voor mij gaat het leven niet over het afvinken van hokjes of het behalen van willekeurige mijlpalen. Het gaat over nieuwsgierigheid, groei, ervaringen en je volledig levend voelen in je eigen lichaam. En ik zou die tien jaar van reizen en avontuur voor geen goud willen inruilen. Die jaren hebben me geleerd om veerkrachtig te zijn, vertrouwen te hebben in mezelf en hoe mooi het is om op je eigen voorwaarden te leven.

‘Er is geen juiste manier van leven’

Ze hebben me laten zien dat er niet één juiste manier is om te leven, en dat de grootste vervulling komt van een leven dat echt weerspiegelt wie je bent, niet wat anderen van je verwachten.

Ik zie mijn dertiger jaren nu als een periode van vrijheid, keuze en zelfsturing. Het is een tijd waarin je echt ontdekt wat belangrijk voor je is, waarin je stopt met anderen pleasen en begint met vertrouwen op je eigen gevoel. Het gaat erom dat je een leven creëert dat klopt met jouw waarden, niet met de checklist van iemand anders.

Ik ben nu 31 en woon in Portugal. Ik werk als life coach voor vrouwen die navigeren door de druk van het dertiger-zijn. Na tien jaar waarin ik me heb losgemaakt van het traditionele pad en een leven heb gecreëerd dat ruim en authentiek voelt, voel ik een sterke drive om andere vrouwen te helpen hetzelfde te doen.

Mijn dagen bestaan uit het ondersteunen van vrouwen, surfen, yoga beoefenen, in de natuur zijn en verbinding opzoeken met inspirerende mensen van over de hele wereld. Ik werk op een manier die mijn creativiteit en mijn gevoel van betekenis voedt, in plaats van dat ik me aanpas aan een traditioneel carrièrepad.

Julia’s advies

Mijn advies voor iedereen die de druk van verwachtingen voelt, is om van je journal je beste vriend te maken. Ik schrijf al meer dan tien jaar bijna elke dag, en het is echt mijn redding geweest. Het is de plek waar ik mijn gedachten ontwar, mijn angsten verwerk en weer terugkom bij wat voor mij echt belangrijk is. Het is de plek waar ik droom, reflecteer en mezelf eraan herinner dat het er niet toe doet hoe anderen leven. Mijn pad is van mij.

Vragen die mij helpen zijn bijvoorbeeld: welke verwachtingen draag ik die eigenlijk niet van mij zijn? Hoe zou het eruitzien als ik die loslaat? Wat is mijn eigen versie van succes, en hoe kan ik mijn leven daar meer op afstemmen? Hoe meer je jezelf toestemming geeft om je eigen pad te volgen, hoe lichter, vrijer en vervullender je leven wordt.”

Waarom je na je dertigste nooit de ware bij het uitgaan tegenkomt.

Het dertigersdilemma (waarom het een goed idee is om bewuster te leven vanaf je 30e)