Violet (39): ‘Ik wil geen kinderen, maar ben het zat om me daarvoor te verantwoorden’
Violet (39) weet al jaren dat ze geen moeder wil worden. Toch lijkt haar omgeving daar maar moeilijk vrede mee te hebben. Van opmerkingen over haar biologische klok tot familieleden die waarschuwen dat ze later spijt krijgt: Violet heeft het allemaal al gehoord. Ze merkt dat ze steeds minder zin heeft om uit te leggen waarom ze geen kinderen wil.
“Als ik een euro had gekregen voor iedere keer dat iemand vroeg wanneer ik aan kinderen ging beginnen, dan was ik nu miljonair. Het begon toen ik een jaar of dertig was en een vaste relatie kreeg. Eerst waren het luchtige opmerkingen tijdens verjaardagen, maar naarmate ik ouder werd, werden de vragen steeds directer. Mijn moeder vroeg wanneer ze eindelijk oma zou worden, tantes wilden weten of we al bezig waren en collega’s begonnen over mijn biologische klok. Het leek alsof iedereen ervan uitging dat ik vroeg of laat moeder zou worden, terwijl ik zelf nooit die wens heb gehad.
Bewust voor kiezen
Ik kan me niet herinneren dat ik ooit echt naar kinderen heb verlangd. Natuurlijk heb ik als kind weleens met poppen gespeeld en vind ik de kinderen van mijn vriendinnen hartstikke leuk, maar dat is iets anders dan zelf moeder willen worden. Ik geniet van mijn vrijheid, mijn werk, mijn relatie en de mogelijkheid om spontaan dingen te ondernemen. Mijn vriend en ik kunnen op vrijdagavond besluiten om een weekend weg te gaan en hoeven met niemand rekening te houden. Dat klinkt misschien egoïstisch, maar voor mij voelt het als een leven waar ik bewust voor kies.
Het gekke is dat mensen die keuze vaak niet als een volwaardig antwoord accepteren. Als ik zeg dat ik geen kinderen wil, krijg ik bijna altijd een vervolgvraag. Waarom niet? Ben ik bang voor de bevalling? Vind ik kinderen niet leuk? Heb ik misschien een vervelende jeugd gehad? Soms lijkt het alsof er een ingewikkelde verklaring achter mijn keuze moet zitten. Alsof ik niet gewoon kan zeggen dat het moederschap me niet aanspreekt, zonder dat daar een probleem of trauma aan ten grondslag ligt.
Ontzettend ongemakkelijk
Mijn moeder vindt het vooral moeilijk. Ze heeft altijd gehoopt dat ik kinderen zou krijgen en vertelt regelmatig hoe bijzonder het moederschap voor haar is geweest. Dat geloof ik meteen, maar het betekent niet dat ik hetzelfde wil. Vorig jaar zei ze tijdens een familiediner dat ik later misschien spijt zou krijgen als ik alleen achterbleef. Ik voelde me ontzettend ongemakkelijk, zeker omdat mijn neefjes en nichtjes ook aan tafel zaten. Ik probeerde rustig uit te leggen dat kinderen krijgen geen garantie is tegen eenzaamheid, maar voor ik het wist, zaten we alweer midden in een discussie die ik helemaal niet wilde voeren.
Wat me misschien nog wel het meest irriteert, is dat mijn vriend veel minder vaak zulke vragen krijgt. Als hij vertelt dat we geen kinderen willen, zeggen mensen meestal dat hij groot gelijk heeft en lekker van zijn vrijheid moet genieten. Bij mij wordt dezelfde keuze ineens gezien als iets wat ik later waarschijnlijk zal betreuren. Alsof er ergens een moederinstinct verstopt zit dat vanzelf tevoorschijn komt zodra ik de juiste leeftijd bereik. Inmiddels ben ik 39 en voel ik me nog steeds precies hetzelfde.
Steeds meer argumenten verzamelen
Ik heb lang geprobeerd om begrip te krijgen door mijn keuze uitgebreid toe te lichten. Ik vertelde over onze levensstijl, mijn gebrek aan kinderwens en de verantwoordelijkheid die het opvoeden van een kind met zich meebrengt. Soms begon ik zelfs over de klimaatcrisis, terwijl dat helemaal niet de belangrijkste reden is. Ik merkte dat ik steeds nieuwe argumenten verzamelde, alsof ik voor een examen moest slagen. Maar hoe meer ik uitlegde, hoe meer ruimte mensen leken te voelen om tegenargumenten te bedenken.
Een paar maanden geleden besloot ik dat ik daar klaar mee was. Tijdens een verjaardag vroeg een kennis opnieuw of ik niet bang was dat het straks te laat zou zijn. Normaal gesproken zou ik een heel verhaal hebben gehouden, maar dit keer zei ik alleen dat ik geen kinderen wil en daar tevreden mee ben. Ze vroeg nog waarom, waarop ik antwoordde dat ik het eigenlijk niet verder wilde uitleggen. Dat voelde eerst ontzettend ongemakkelijk, maar daarna ook verrassend prettig. We praatten gewoon over iets anders en de wereld draaide door.
Leven niet inrichting rondom angst voor spijt
Natuurlijk begrijp ik dat mijn moeder verdrietig kan zijn over het idee dat ze via mij geen kleinkinderen krijgt en ik weet ook dat mensen hun mening vaak niet verkeerd bedoelen. Maar hun verwachtingen hoeven niet mijn toekomst te bepalen. Misschien kijk ik over twintig jaar anders terug op bepaalde keuzes; dat kan niemand uitsluiten. Alleen geldt dat net zo goed voor mensen die wél kinderen krijgen. Ik wil mijn leven niet inrichten rondom de angst voor mogelijke spijt.
Wat ik vooral hoop, is dat we ooit op een punt komen waarop een vrouw kan zeggen dat ze geen moeder wil worden zonder dat iedereen daar iets van vindt. Ik hoef niemand ervan te overtuigen dat mijn leven gelukkig is, want dat weet ik zelf wel. En als iemand me voortaan vraagt waarom ik geen kinderen wil, denk ik dat mijn antwoord heel simpel wordt: omdat ik het niet wil. Dat lijkt me eigenlijk reden genoeg.”
Meer persoonlijke verhalen lezen? Check de artikelen hieronder:
- Sanne gaat drie keer per week onder de zonnebank: ‘Bang voor huidkanker ben ik niet’
- Louisa (29) is verslaafd aan botox en fillers: ‘Fillers in m’n billen wordt het volgende doel’
- Renske: ‘Mijn vriend vindt dat ik teveel van onze relatie deel op Instagram’
- Lise (34): ‘Mijn man voelt zich opeens iets té comfortabel naakt’