Vera Guldemeester Persoonlijke verhalen vandaag, 12:44

Leestijd: 5 minuten

Roos (41): ‘Mijn vriend en ik zijn al jaren samen, maar ik wil niet met hem samenwonen’

Roos (41) is stapelgek op haar vriend en ziet absoluut een toekomst met hem. Toch is er één ding dat ze niet wil en dat is samenwonen. Na een scheiding heeft ze eindelijk een eigen huis waar ze zich helemaal thuisvoelt, en dat wil ze niet zomaar opgeven. Haar omgeving begrijpt er weinig van. Want als je écht van iemand houdt, wil je toch iedere dag samen zijn?

“Mijn vriend en ik zijn inmiddels vier jaar samen en ik kan oprecht zeggen dat ik nog nooit zo gelukkig ben geweest in een relatie. We hebben het ontzettend gezellig, gaan regelmatig samen op vakantie en kunnen over alles praten. Hij is lief en geeft me precies de ruimte die ik nodig heb. Toch krijg ik bijna iedere keer als ik vertel hoelang we samen zijn dezelfde vraag: wanneer gaan jullie eigenlijk samenwonen? Mensen kijken me vaak verbaasd aan als ik zeg dat we daar helemaal geen plannen voor hebben. Alsof er iets mis moet zijn met onze relatie.

Voortdurend aanpassen

Voordat ik mijn huidige vriend ontmoette, was ik twaalf jaar samen met mijn ex-man. We trouwden, kochten een huis en hadden een leven dat er van buitenaf behoorlijk perfect uitzag. Alleen merkte ik na verloop van tijd dat ik mezelf steeds meer kwijtraakte. We deden bijna alles samen en ik paste me voortdurend aan. Niet omdat mijn ex dat van me eiste, maar omdat ik dacht dat dat nu eenmaal bij een goede relatie hoorde. Ik hield rekening met zijn wensen, zijn ritme en zijn plannen, totdat ik nauwelijks nog wist wat ik zelf eigenlijk wilde.

Toen we gingen scheiden, was dat ontzettend verdrietig. Ik moest opnieuw beginnen en vond het in het begin verschrikkelijk om alleen thuis te komen, maar na een tijdje ontdekte ik hoe fijn het was om mijn eigen plek te hebben. Ik kocht een klein appartement, richtte het helemaal naar mijn smaak in en genoot ervan dat ik nergens over hoefde te overleggen. Als ik op zondag de hele dag in mijn pyjama wilde rondlopen, deed ik dat. Als ik vrienden wilde uitnodigen of juist niemand wilde zien, kon dat ook. Die vrijheid voelde na jaren samenwonen bijna als een luxe.

Graag alleen zijn 

Een jaar later ontmoette ik mijn huidige vriend. We werden verliefd, begonnen steeds vaker bij elkaar te slapen en ontdekten al snel dat we ontzettend goed bij elkaar pasten. Alleen merkte ik ook hoe fijn ik het vond om na een paar dagen samen weer naar mijn eigen huis te gaan. Niet omdat ik genoeg van hem had, maar omdat ik graag alleen ben. Ik vind het heerlijk om ’s avonds rustig een boek te lezen, mijn eigen muziek op te zetten of gewoon helemaal niets te hoeven zeggen.

Mijn vriend woont ongeveer twintig minuten bij me vandaan en we zien elkaar meestal drie of vier dagen per week. Soms blijven we een heel weekend samen en soms spreken we een paar dagen niet af, omdat we allebei druk zijn. Voor ons werkt dat ontzettend goed. We hebben allebei ons eigen leven, maar maken ook bewust tijd voor elkaar. Daardoor kijk ik vaak echt uit naar de momenten dat we samen zijn. Ik vind het heerlijk om hem op vrijdagavond weer te zien en uitgebreid bij te praten over onze week.

Omgeving lijkt het moeilijk te begrijpen 

Toch lijkt onze omgeving het maar moeilijk te begrijpen: mijn moeder vraagt regelmatig of ik niet bang ben dat onze relatie zo nooit echt serieus wordt, vriendinnen zeggen dat samenwonen toch veel praktischer en goedkoper is en laatst vroeg een collega zelfs of mijn vriend misschien bindingsangst heeft. Ik moest er bijna om lachen. Waarom wordt samenwonen eigenlijk gezien als het ultieme bewijs dat je van iemand houdt? We hebben een liefdevolle relatie, steunen elkaar en maken plannen voor de toekomst. Alleen hebben we toevallig twee voordeuren.

Het is trouwens niet zo dat mijn vriend er altijd precies hetzelfde over heeft gedacht. Een paar jaar geleden stelde hij voorzichtig voor om samen een huis te zoeken. Hij vond het logisch dat we op een gegeven moment die stap zouden zetten. Ik schrok daar behoorlijk van, omdat ik ineens bang was dat hij mijn behoefte aan zelfstandigheid zou zien als een gebrek aan liefde. We hebben er uitgebreid over gepraat en ik heb uitgelegd dat ik hem absoluut niet kwijt wil, maar ook mijn eigen plek niet wil opgeven.

Ervaren allebei rust 

Gelukkig begreep hij dat uiteindelijk. Hij zei dat hij het vooral had voorgesteld omdat hij dacht dat het zo hoorde, niet omdat hij ongelukkig was met onze situatie. Inmiddels geniet hij zelf ook van de vrijheid. Hij kan zijn vrienden uitnodigen wanneer hij wil, heeft zijn eigen hobby’s en vindt het prettig om af en toe alleen te zijn. Natuurlijk zijn er ook nadelen. We betalen twee keer vaste lasten en soms zou het fijn zijn als we na een lange werkdag gewoon bij elkaar thuis konden komen, maar voor ons wegen die dingen niet op tegen de rust die we allebei ervaren.

Ik sluit niet uit dat we ooit anders gaan denken over samenwonen. Misschien willen we over tien jaar wel een huis delen, of wordt het praktischer als we ouder worden. Maar op dit moment voel ik daar geen enkele behoefte aan. Ik heb na mijn scheiding hard gewerkt om een leven op te bouwen waarin ik me gelukkig en zelfstandig voel. Dat wil ik niet zomaar veranderen, omdat anderen vinden dat het tijd is voor een volgende stap.” 

Meer persoonlijke verhalen lezen? Check de artikelen hieronder:

• Sanne gaat drie keer per week onder de zonnebank: ‘Bang voor huidkanker ben ik niet’
• Louisa (29) is verslaafd aan botox en fillers: ‘Fillers in m’n billen wordt het volgende doel’
• Renske: ‘Mijn vriend vindt dat ik teveel van onze relatie deel op Instagram’
• Lise (34): ‘Mijn man voelt zich opeens iets té comfortabel naakt’