Sophie Rietmulder Persoonlijke verhalen vandaag, 13:04

Leestijd: 8 minuten

Lotte (36) deed nog een Hyrox na diagnose borstkanker: ‘Ik voelde me helemaal niet ziek’

Ze sportte veel, at gezond en voelde zich fitter dan ooit. Toch kreeg Lotte (36), moeder van twee dochters, begin dit jaar te horen dat ze borstkanker had, met uitzaaiingen naar haar lymfeklieren. Inmiddels heeft ze twintig weken chemotherapie, een borstamputatie en vijftien bestralingen achter de rug. Tijdens haar behandelingen bleef ze zoveel mogelijk sporten. 

Aan BEDROCK vertelt ze in het kader van Breast Cancer Awareness Month hoe bewegen haar hielp, waarom ze op haar gevoel vertrouwde en hoe ze langzaam weer vooruit durft te kijken.

Een bult in haar oksel

Het begint in november 2025, als Lotte een bult in haar oksel ontdekt. Vooral tijdens het autorijden heeft ze er last van. Omdat de zwelling niet verdwijnt, wordt ze alerter en voelt ze ook een knobbeltje in haar borst. De huisarts denkt aanvankelijk aan opgezwollen lymfeklieren, die mogelijk vanzelf weer kleiner worden.

Na de kerst gaat Lotte opnieuw naar de huisarts. Die maakt zich niet direct zorgen, maar verwijst haar voor de zekerheid door naar het ziekenhuis. Zelf heeft ze er geen goed gevoel bij. “Ik ga eigenlijk nooit naar de huisarts, maar ik dacht: ik vertrouw het niet, hier moet goed naar gekeken worden.”

Achteraf is ze blij dat ze een verwijzing kreeg. “Anders was ik er waarschijnlijk nooit meer mee teruggegaan.” Op dat moment blijkt de kanker zich al naar haar lymfeklieren te hebben verspreid.

De diagnose borstkanker

In het ziekenhuis krijgt Lotte een mammografie en een echo. Al snel merkt ze dat er iets aan de hand is. “Ik zag ze naar de mammografie wijzen. Toen dacht ik al: volgens mij is het niet goed.”

Er worden direct biopten afgenomen. Binnen tien minuten krijgt ze te horen dat de artsen voor 95 procent zeker zijn dat het om borstkanker gaat. Nog diezelfde week volgen aanvullende scans om te onderzoeken of de ziekte is uitgezaaid. Dat blijkt inderdaad het geval.

De diagnose is moeilijk te bevatten. Lotte leeft gezond, rookt niet, drinkt weinig alcohol en sport veel. “Je denkt toch: dit kan niet? Ik voelde me helemaal niet ziek.”

Ook haar omgeving schrikt enorm. Zelf probeert ze vooral rustig te blijven. “Ik heb eigenlijk nooit het gevoel gehad dat ik hieraan onderdoor zou gaan”, vertelt ze.

Zelfs na diagnose borstkanker blijft Lotte sporten

Opvallend is dat Lotte na haar diagnose nog meedoet aan een volledige Hyrox, een intensieve sportwedstrijd waarin hardlopen wordt afgewisseld met kracht- en conditieoefeningen. “Dat ging eigenlijk heel makkelijk”, vertelt Lotte.

Sporten is voor haar veel meer dan lichamelijk fit blijven. Het geeft haar vertrouwen in haar eigen lichaam, juist op een moment waarop dat vertrouwen onder druk staat. “Sporten was voor mij een manier om aan mezelf te laten zien: je bent er nog gewoon en je kunt nog steeds heel veel.”

Daarna begint een intensief behandeltraject. In twintig weken krijgt Lotte zestien chemokuren, waarvan vier zware en twaalf lichtere. Vooraf hoort ze uitgebreid wat de behandelingen met haar lichaam kunnen doen. Toch besluit ze zich niet te veel vast te klampen aan verwachtingen.

“Ik merkte dat je vooraf al helemaal een beeld vormt van hoe het zal zijn. Toen dacht ik: nee, ik ga er blanco in.” Tot haar eigen verbazing kan ze tijdens de chemotherapie blijven bewegen. Ze sport en loopt zelfs nog afstanden van tien kilometer hard.

Dat betekent niet dat het traject gemakkelijk is, maar bewegen helpt haar om zich lichamelijk en mentaal staande te houden.

Borstamputatie en vijftien bestralingen

Na de chemotherapie volgt een operatie. Lotte kiest voor een borstamputatie met een reconstructie. Ook de aangetaste lymfeklieren in haar oksel worden verwijderd.

Ze besluit bewust niet voor een borstsparende operatie te gaan, omdat ze het risico op achtergebleven tumorweefsel zo klein mogelijk wil maken. “Ik dacht: ik kies wel wat nieuws uit, en weg ermee!”

Na de operatie begint ze zo snel mogelijk weer met wandelen. Het is een manier om zelf iets te kunnen doen tijdens een periode waarin ze weinig controle ervaart. “Je hebt op zoveel dingen geen invloed. Maar wel op bewegen en goed voor je lichaam zorgen. Dus ik dacht: dan ga ik dat doen.”

Daarmee zijn de behandelingen nog niet voorbij. Omdat er nog zeer kleine uitzaaiingen zijn aangetroffen, krijgt Lotte vijftien bestralingen.

Vooral de bestraling aan haar linkerzijde vindt ze spannend, omdat die dicht bij haar hart plaatsvindt. Om haar hart zoveel mogelijk te beschermen, moet ze tijdens de behandeling haar adem inhouden. Zes keer 35 seconden achter elkaar. “Mentaal is dat best lastig. Je moet rustig blijven en je echt concentreren.”

Vijf jaar hormoontherapie

Inmiddels is Lotte begonnen aan de volgende fase van haar behandeling. Omdat haar tumor hormoongevoelig is, krijgt ze medicijnen die de invloed van hormonen op eventuele achtergebleven kankercellen moeten verminderen.

De komende vijf jaar slikt ze dagelijks antihormoonmedicatie. Daarnaast krijgt ze iedere vier weken een injectie om de werking van haar eierstokken te onderdrukken.

Daardoor komt ze kunstmatig in de overgang, inclusief de mogelijke bijwerkingen. Omdat ze al twee kinderen heeft en geen kinderwens meer heeft, kan ze zich bij dat onderdeel van de behandeling neerleggen.

Wat ze moeilijker vindt, is het ontbreken van een duidelijk eindpunt. Op de scans is geen kanker meer zichtbaar, maar bij het onderzoek van het verwijderde weefsel werden nog heel kleine restjes aangetroffen, allemaal kleiner dan twee millimeter.

“Ik had me heel erg verheugd op zo’n moment waarop iemand zegt: je bent kankervrij. Maar zo werkt het dus niet echt.”

Haar verliezen was mentaal het zwaarst

Hoewel Lotte lichamelijk veel aankan, zijn er ook momenten waarop de ziekte haar hard raakt. Vooral het verliezen van haar vindt ze confronterend. “Dan zie je er ineens ook echt ziek uit.”

Ze heeft een haarwerk en laat zelfs een haarband maken van haar eigen haar, die ze onder een pet kan dragen. Toch blijft het afscheid nemen van haar haar moeilijk.

Haar dochters spelen daarin een bijzondere rol. Ze mogen helpen met het afknippen van haar haar. “Dat vonden ze hartstikke leuk, want wanneer mag je nou het haar van je moeder knippen?”

De kinderen reageren volgens Lotte opvallend nuchter op de situatie. Al is de schrik er in het begin zeker. Haar jongste dochter vertelt op een dag luid over het schoolplein dat haar moeder kanker heeft. “Nou, toen wist meteen iedereen het.”

Lotte en haar gezin kiezen ervoor om eerlijk te zijn over de ziekte. Ook als dat betekent dat ze niet op alle vragen een geruststellend antwoord kan geven. “Je wilt natuurlijk zeggen dat alles goedkomt, maar dat kun je niet beloven.”

Wat haar helpt, is hoe kinderen met verdriet omgaan. “Het ene moment zijn ze verdrietig en het volgende moment zijn ze alweer lekker aan het spelen.” Ze vindt het belangrijk dat het leven van haar dochters zoveel mogelijk doorgaat zoals voorheen.

Sporten gaf Lotte een gevoel van normaliteit

Tijdens haar behandelingen blijft Lotte zoveel mogelijk aangesloten bij haar sportgroep. Niet alleen vanwege de beweging, maar vooral vanwege het sociale contact. “Alles draaide om de behandelingen. Als ik ging sporten, had ik eindelijk weer even een normaal moment voor mezelf.”

Natuurlijk zijn er ook tijdens het sporten moeilijke momenten. “Er waren genoeg tranen, maar daar heb je je sportmaatjes voor.”

Inmiddels probeert Lotte haar dagelijkse leven verder op te pakken. Ze werkt bij de politie en haalt veel voldoening uit het feit dat ze weer iets voor haar collega’s kan betekenen, voorlopig vanuit een kantoorfunctie.

Helemaal de oude is ze nog niet. Door de chemotherapie merkt ze dat haar geheugen minder goed werkt, dat ze sneller overprikkeld raakt en dat dagelijkse bezigheden meer energie kosten. “Dingen waar je vroeger niet eens over nadacht, kosten nu ineens veel meer moeite.”

Toch wil ze haar leven niet jarenlang stilzetten vanwege de hormoontherapie. “Die medicijnen moet ik nog minimaal vijf jaar gebruiken. Ik kan moeilijk vijf jaar stil blijven zitten.”

‘Soms is het ook gewoon echt even kut’

Tijdens Breast Cancer Awareness Month wil Lotte vooral meegeven hoe belangrijk het is om naar je eigen lichaam te luisteren. Ze vertrouwde de bult in haar oksel niet, ondanks de aanvankelijke geruststelling van haar huisarts. Dat gevoel bleek terecht.

Daarnaast wil ze laten zien dat positief blijven niet betekent dat je voortdurend sterk moet zijn. “Mensen zeggen vaak: blijf positief. Maar soms is het ook gewoon echt even kut.” Zelf probeert ze te kijken naar wat nog wel mogelijk is. Haar mentale instelling helpt haar daarbij, al weet ze hoe gemakkelijk angst de overhand kan nemen.

In de dagen tussen haar eerste diagnose en de uitslag van de scans had ze bijvoorbeeld overal pijn. Achteraf schrijft ze die klachten toe aan de spanning. “Je maakt jezelf dan helemaal gek. Maar dat helpt niet.”

Wat ze andere vrouwen wil meegeven? Vertrouw op je gevoel, neem lichamelijke veranderingen serieus en probeer niet voortdurend te vechten tegen dingen die je niet kunt veranderen. “Kijk naar wat lukt en wat niet lukt. Luister naar je gevoel en vertrouw daarop, hoe moeilijk dat soms ook is.”

Voor Lotte blijft bewegen een belangrijke houvast. Niet omdat sporten de ziekte kan oplossen, maar omdat het haar helpt om zich weer zichzelf te voelen. En dat is voor haar van grote waarde.

Bewegen tijdens of na een kankerbehandeling kan helpen bij het herstel en het welzijn, maar wat mogelijk en verantwoord is, verschilt per persoon. Overleg daarom met je behandelend arts of een gespecialiseerde fysiotherapeut over passende beweging.

Lees ook: Hoe kun je borstkanker tijdig opsporen?

Geschreven door Sophie Rietmulder

Sophie schrijft al jaren over het leven, de liefde en alles wat de moderne vrouw bezighoudt — zolang het maar persoonlijk en herkenbaar is. BEDROCK is daarbij geen uitzondering: ze schrijft verhalen die dicht bij het leven staan, actueel zijn en altijd vanuit een persoonlijk perspectief.