Vera Guldemeester Persoonlijke verhalen vandaag, 13:00

Leestijd: 5 minuten

Isabel (30): ‘Toen ik veganistisch ging eten, merkte ik dat mijn familie me ineens lastig vond’

Isabel (30) is ontzettend blij dat ze veganistisch is gaan eten, maar haar familie denkt daar duidelijk anders over. Haar broer maakt flauwe grappen, haar vader heeft overal commentaar op en haar moeder begint nu al over het kerstdiner. Isabel vraagt zich steeds vaker af waarom haar eetpatroon voor iedereen zo’n enorm probleem is.

Isabel: “Toen ik vorig jaar besloot veganistisch te gaan eten, had ik nooit verwacht dat het zo’n ding zou worden binnen mijn familie. Ik was al een tijdje bezig met duurzaamheid en dierenwelzijn en merkte dat ik het steeds minder prettig vond hoe vanzelfsprekend ik dierlijke producten at. Na het kijken van een documentaire besloot ik het een maand te proberen en dat beviel zo goed dat ik ermee doorging. Inmiddels mis ik vlees en kaas nauwelijks en vind ik het juist leuk om nieuwe recepten te ontdekken. Voor mij voelt het helemaal niet ingewikkeld, maar als ik mijn familie moet geloven, heb ik mijn leven ongeveer onmogelijk gemaakt.

Erg ingewikkeld 

Mijn ouders zijn echte liefhebbers van uitgebreid eten: op zondag staat er vaak een groot stuk vlees op tafel, met aardappeltjes, groenten en een saus die mijn moeder uren heeft laten pruttelen. Toen ik vertelde dat ik veganistisch was geworden, reageerde mijn moeder alsof ik had aangekondigd dat ik nooit meer op bezoek zou komen. ‘Maar wat moet ik dan voor jou koken?’, vroeg ze meteen. Ik zei dat ze zich daar geen zorgen over hoefde te maken en dat ik best iets kon meenemen. Toch bleef ze zuchten dat het allemaal wel erg ingewikkeld werd.

Sindsdien is ieder familie-etentje een soort voorstelling. Mijn vader vraagt steevast of ik wel genoeg voedingsstoffen binnenkrijg en mijn broer vindt het hilarisch om te zeggen dat ik tegenwoordig alleen nog maar blaadjes sla eet. Mijn moeder leest bij alles wat ze op tafel zet hardop de ingrediënten voor. ‘O nee, hier zit boter in. Dat mag jij natuurlijk weer niet.’ Vooral dat woordje ‘mag’ irriteert me. Alsof ik een streng dieet volg waar ik zelf doodongelukkig van word. Ik heb hier toch echt vrijwillig voor gekozen.

Zelf iets meenemen

Het vervelende is dat ik juist ontzettend mijn best doe om niemand lastig te vallen. Als we bij mijn ouders eten, vraag ik vooraf wat er op het menu staat en neem ik zo nodig iets voor mezelf mee. Bij verjaardagen eet ik gewoon wat ik wel kan eten en als er niets is, vind ik dat ook niet erg. Toch krijg ik voortdurend opmerkingen te horen. Laatst had ik een bakje zelfgemaakte pastasalade meegenomen naar een barbecue. Mijn tante keek ernaar en zei dat ze het zo ongezellig vond dat ik niet gewoon met de rest meedeed. Ik stond nota bene met iedereen aan dezelfde tafel, met een glas wijn in mijn hand. Hoeveel gezelliger moest ik het maken?

Wat me vooral verbaast, is dat mijn familie mijn keuze blijkbaar als kritiek op hun eigen eetpatroon ziet. Als ik vertel dat ik geen dierlijke producten meer wil eten vanwege dierenwelzijn, begint mijn vader onmiddellijk uit te leggen dat hij alleen vlees van goede kwaliteit koopt. Mijn broer vraagt dan of ik soms denk dat ik een beter mens ben dan hij, terwijl ik helemaal niets over hun keuzes zeg. Ik wil niemand overtuigen en heb ook geen behoefte om tijdens het eten een discussie te voeren. Maar blijkbaar is alleen al het feit dat ik iets anders eet genoeg om iedereen in de verdediging te laten schieten.

Kerst 

Het toppunt kwam een paar weken geleden, toen mijn moeder ineens over kerst begon. Het was toen pas eind september en ze wilde nu al weten wat ze in hemelsnaam voor mij moest maken. Ze vertelde dat ze ieder jaar zoveel tijd in het kerstdiner steekt en dat ze geen zin had om daarnaast ook nog een compleet veganistisch menu te bedenken. Ik zei dat ik dat helemaal niet van haar verwachtte en best mijn eigen hoofdgerecht kon meenemen, maar dat vond ze vervolgens ook weer ongezellig. ‘Dan zit jij straks met je eigen bakje aan tafel’, zei ze, alsof ik daarmee de hele kerst zou verpesten.

Ik merkte dat ik er behoorlijk boos van werd. Niet eens omdat ze geen veganistisch gerecht wilde maken, want dat begrijp ik best. Het ging me erom dat iedere oplossing die ik aandroeg blijkbaar verkeerd was. Als ik verwacht dat ze rekening met me houdt, ben ik lastig. Als ik mijn eigen eten meeneem, ben ik ongezellig. En als ik er iets van zeg, ben ik ineens degene die overal een probleem van maakt. Op een gegeven moment vroeg ik haar wat ze dan eigenlijk van me verwachtte. Dat ik voor de gezelligheid maar weer vlees ging eten?

Geen zin in alle opmerkingen

Daar werd mijn moeder stil van. Ze zei dat ik niet zo fel hoefde te reageren en dat ze het alleen maar goed bedoelde. Vervolgens voelde ik me ook nog schuldig, terwijl ik juist al maanden probeer om het iedereen zo makkelijk mogelijk te maken. Ik ben daarna naar huis gegaan en heb onderweg tegen mijn vriend gezegd dat ik voor het eerst serieus overwoog om kerst een keertje over te slaan. Niet omdat ik geen zin heb in mijn familie, maar omdat ik nu al opzie tegen alle opmerkingen.

Wat ik misschien nog wel het moeilijkst vind, is dat ik me door mijn eigen familie ineens een buitenstaander voel. Ik ben nog steeds dezelfde Isabel. Ik hou nog steeds van uitgebreid tafelen, van een goed glas wijn en van urenlang kletsen met mijn ouders en broer. Alleen ligt er tegenwoordig iets anders op mijn bord. Waarom dat zoveel verandert aan hoe ze naar me kijken, begrijp ik oprecht niet. Ik vind het gewoon jammer, heel erg jammer.”

Meer persoonlijke verhalen lezen? Check de artikelen hieronder:

• Sanne gaat drie keer per week onder de zonnebank: ‘Bang voor huidkanker ben ik niet’
• Louisa (29) is verslaafd aan botox en fillers: ‘Fillers in m’n billen wordt het volgende doel’
• Renske: ‘Mijn vriend vindt dat ik teveel van onze relatie deel op Instagram’
• Lise (34): ‘Mijn man voelt zich opeens iets té comfortabel naakt’