Vera Guldemeester Persoonlijke verhalen gisteren, 13:33

Leestijd: 4 minuten

Emma (33): ‘Ik dacht dat ik body positive was, maar ik haatte mijn eigen lichaam nog steeds’

Emma (33) volgde jarenlang body positive accounts en moedigde andere vrouwen aan om trots te zijn op hun lichaam. Ook op haar eigen Instagram plaatste ze regelmatig foto’s met teksten over zelfliefde, maar wat haar volgers niet zagen, was hoeveel moeite het kostte om zo’n foto te maken. Achter de schermen bleef Emma ontzettend kritisch op haar eigen uiterlijk.

“Ik was altijd degene die tegen vriendinnen zei dat ze zich niet zo druk moesten maken over hun lichaam. Als iemand klaagde over haar buik of benen, zei ik oprecht dat ze prachtig was zoals ze was. Ik volgde vrouwen met allerlei verschillende lichaamsvormen op Instagram en vond het geweldig als iemand zonder schaamte haar striae of rolletjes liet zien. Zelf deelde ik ook weleens een foto met een tekst over hoe ieder lichaam een mooi lichaam is. Ik geloofde daar echt in. Alleen had ik blijkbaar ergens besloten dat die boodschap voor iedereen gold, behalve voor mij.

Complete fotosessie 

Wat niemand wist, was dat er aan zo’n spontane, ongefilterde foto vaak een complete fotosessie voorafging. Dan zette ik mijn telefoon neer, maakte twintig foto’s, bekeek ze en begon opnieuw. Mijn buik mocht zichtbaar zijn, maar liever niet té zichtbaar. Mijn benen moesten ontspannen lijken, maar ik wilde ook niet dat ze er volgens mij te dik uitzagen. Soms was ik twee uur bezig voordat ik één foto had gevonden die ik durfde te plaatsen. Vervolgens schreef ik er iets onder als: ‘Omarm jezelf, precies zoals je bent.’ Achteraf vind ik dat behoorlijk tegenstrijdig, maar op dat moment zag ik dat helemaal niet zo.

Ook buiten Instagram was ik voortdurend met mijn uiterlijk bezig. Als ik een foto van mezelf terugzag die iemand anders had gemaakt, keek ik niet naar hoe gezellig het was geweest, maar meteen naar mijn buik of onderkin. Ik kon een hele avond plezier hebben gehad en me vervolgens rot voelen, omdat ik mezelf niet mooi vond op één foto. Voor de spiegel trok ik mijn buik in, draaide ik me opzij en kneep ik in stukjes huid waar ik vanaf wilde. Ondertussen vertelde ik mezelf dat ik allang had afgerekend met onrealistische schoonheidsidealen. Dat klonk een stuk beter dan toegeven dat ik nog steeds ontzettend onzeker was.

Groepsfoto als kantelpunt 

Het kantelpunt kwam tijdens een weekendje weg met vriendinnen. We hadden een leuke groepsfoto gemaakt en ik vroeg meteen of we er nog eentje konden nemen, omdat ik mijn buik niet mooi vond. Een vriendin zei dat ze de foto juist heel leuk vond. Toen ik bleef aandringen, vroeg ze: ‘Maar Em, waarom vind je dit bij andere vrouwen helemaal niet erg en bij jezelf wel?’ Ik wilde meteen antwoorden dat het anders was, maar kon eigenlijk niet uitleggen waarom. Die vraag bleef de rest van het weekend door mijn hoofd spoken.

Thuis ben ik eens goed gaan kijken naar hoe ik met mezelf omging. Ik besefte dat ik body positivity vooral had benaderd als iets wat ik moest uitstralen. Ik wilde een vrouw zijn die zich niets aantrok van schoonheidsidealen, dus deed ik alsof ik dat al was. Maar ondertussen bleef ik mijn lichaam beoordelen alsof het een project was dat nog niet af was. Ik kon andere vrouwen bewonderen, omdat ze zichzelf durfden te laten zien, terwijl ik mezelf pas toestemming gaf om zichtbaar te zijn als de foto vanuit de juiste hoek was genomen.

Ander inzicht 

Dat inzicht veranderde natuurlijk niet meteen hoe ik naar mezelf keek. Ik heb nog steeds dagen waarop ik liever niet op de foto ga en ik betrap mezelf er nog regelmatig op dat ik kritisch voor de spiegel sta. Alleen probeer ik die gedachten niet meer te verbergen achter een inspirerende tekst. Ik hoef mezelf niet wijs te maken dat ik iedere centimeter van mijn lichaam prachtig vind. Soms vind ik iets gewoon niet mooi aan mezelf, en dat gevoel mag er zijn zonder dat ik er meteen iets aan hoef te veranderen.

Ik plaats nog steeds foto’s op Instagram, maar ik probeer er minder een prestatie van te maken. Laatst zette een vriendin een foto van ons online waarop ik mijn buik meteen zag. Mijn eerste reactie was dat ik haar wilde vragen hem weg te halen. In plaats daarvan keek ik nog eens en zag ik hoe hard we aan het lachen waren. Ik liet de foto staan. Niet omdat ik mijn buik ineens geweldig vond, maar omdat ik het zonde vond om een mooie herinnering te laten verpesten door mijn eigen kritiek. Misschien ben ik nog niet zo zelfverzekerd als ik op Instagram leek, maar ik ben wel een stuk eerlijker geworden. Vooral tegen mezelf.”

Meer persoonlijke verhalen lezen? Check de artikelen hieronder:

• Sanne gaat drie keer per week onder de zonnebank: ‘Bang voor huidkanker ben ik niet’
• Louisa (29) is verslaafd aan botox en fillers: ‘Fillers in m’n billen wordt het volgende doel’
• Renske: ‘Mijn vriend vindt dat ik teveel van onze relatie deel op Instagram’
• Lise (34): ‘Mijn man voelt zich opeens iets té comfortabel naakt’