Claire Cijnssen Column vandaag, 07:58

Leestijd: 4 minuten

Digital nomad Claire (36) over verlangen naar thuis: ‘Ik dacht dat heimwee mij niet zou overkomen’

Digital nomad Claire Cijnssen (35) woont en werkt vanuit Medellín, maar krijgt vooral vragen over wat er mis kan gaan. Deze week legt ze uit waarom die angst meer zegt over anderen dan over haar keuze.

In haar columns neemt Claire ons mee in het echte digital nomad-leven vanuit Medellín: de vrijheid, de chaos, de stilte, de salsa en alles ertussenin. En dat doet ze precies zoals ze is. Eerlijk, een tikje eigenwijs en vooral: vol leven.

Digital nomad Claire hangt tussen vrij zijn en toch willen thuiskomen in

Als kind kwamen vriendinnetjes weleens bij mij logeren. En er was er altijd eentje die midden in de nacht moest worden opgehaald omdat ze zo vreselijk veel heimwee had. Ik begreep dat nooit. Ze waren bij mij, in mijn kamer, en toch wilden ze naar huis? Wat mis je dan precies, dacht ik dan. Wij zijn toch vriendinnetjes en alles is toch oké? Onbegrijpelijk.  

Op mijn 36ste ben ik digital nomad. Ik heb alles in Nederland achtergelaten voor vrijheid, een open agenda en leven uit een koffer. Ik ben iemand die weggaat en nooit iemand mist. Heimwee? Dat is voor andere mensen.

Alles klopte, behalve wat ertoe doet

Medellín kende ik al. Mijn eerste keer hier was zo geweldig dat ik alles op alles had gezet om er een jaar te kunnen wonen met het digital nomad visa. Ik wist hoe de stad werkte, ik kende de wijken en de leuke plekken, ik wist waar ik moest zijn en dit ging fantastisch worden.

Maar de mensen die ik de eerste keer had leren kennen, de community die het zo mooi had gemaakt, waren er niet meer. Die waren naar Lissabon, Bali en Bangkok vertrokken. Zo gaat dat als je digital nomad bent. Niemand blijft.

Mijn appartement lag dit keer ook niet ideaal. Even de deur uit, nieuwe mensen tegenkomen, een terrasje pakken, dat ging allemaal net wat moeizamer. En dan was er ook nog ontzettende mannendrama. Het soort drama dat ervoor zorgt dat je de rest van je leven single en dramavrij wilt blijven. Er waren gigantische huilbuien en momenten van eenzaamheid, en daarmee ook iets wat ik niet had zien aankomen.

Het gevoel dat ik niet kende

Ik wilde thuis zijn. En dan niet op een vage, abstracte manier, maar ik wilde op de bank zitten bij m’n moeder en even lekker uithuilen bij mijn vriendinnen in Nederland. Ik wilde iemand om me heen die me kent. Echt kent. Niet iemand die ik net heb ontmoet en die volgende week alweer weg is, maar iemand die weet hoe ik in elkaar zit zonder dat ik het hoef uit te leggen. 

Ik wilde vertrouwdheid en ik had geen idee dat ik dat kon missen.

Ik had heimwee. Op mijn 36ste, in een stad die ik al kende, na een leven lang denken dat dat mij niet kon overkomen.

De leugen die ik geloofde

Ik dacht altijd dat heimwee iets was wat je had of niet. Aangeboren, zoals een aanleg voor hoogtevrees of het bizarre vermogen om koriander lekker te vinden. Die vriendinnetjes van vroeger hadden het. Ik niet.

Maar dat klopt dus niet. Misschien had ik het gewoon nooit eerder nodig. Thuis in Nederland had ik alles al: mijn mensen, mijn plekken, mijn vertrouwdheid. Reizen was altijd tijdelijk. Er was altijd een terugkomst, een vangnet, een thuis om naar terug te gaan.

Nu is er geen vaste thuisbasis meer. Geen moment waarop ik weet dat ik weer naar Nederland ga, tot ik een vliegticket besluit te boeken.

Vrijheid en heimwee zijn geen tegenpolen

Het gekke is dat ik nog steeds niet terug naar Nederland wil. Ik wil niet de huurprijzen, de koude seizoenen, het leven in een keurslijf. Dat gevoel is niet verdwenen. Maar ik wil wél mijn vriendinnen en mijn moeder om me heen. Ik wil de mensen die al jaren weten wie ik ben, zonder dat ik mezelf elke dag opnieuw hoef voor te stellen met iedere keer hetzelfde verhaal.

Vrijheid en heimwee, zo blijkt, sluiten elkaar niet uit. Je kunt dolgraag vrij willen zijn en toch verlangen naar verbinding. Het zijn geen tegenpolen. Ik had alleen even 36 jaar nodig om dat te begrijpen.

PS. In de tussentijd heb ik geluisterd naar mijn heimwee en ben ik twee weken in Nederland geweest. Een privilege waar ik intens van heb genoten. En ik ben binnen Medellín verhuisd naar een plek waar ik me wél goed voel. Soms is de oplossing simpel, maar voelt de weg ernaartoe gewoon even heel zwaar.

Claire is 36 en woont als freelance copywriter én digital nomad in Medellín, Colombia. In haar columns neemt ze ons mee in haar alles-behalve-normale leven. De rauwe randjes, de gouden momenten en alles daartussenin. 

Meer lezen van Claire? Haar vorige column over het leven als digital nomad lees je hier.