Claire Cijnssen Reizen Bijgewerkt: 18 feb 2026, 09:37

Leestijd: 5 minuten

Claire (35) is digital nomad: ‘Waarom worden we allemaal zo snel verliefd?’

Heb je er weleens van gedroomd om huis en haard achter te laten en ergens aan de andere kant van de wereld opnieuw te beginnen? Een leven waarin je laptop je enige vaste collega is en je uitzicht per maand verandert van jungle tot wolkenkrabber? Voor digital nomad Claire Cijnssen is dat geen dagdroom meer, maar gewoon dinsdag. 

In haar columns neemt ze ons mee in het echte digital nomad-leven vanuit Medellín: de vrijheid, de chaos, de stilte, de salsa en alles ertussenin. En dat doet ze precies zoals ze is. Eerlijk, een tikje eigenwijs en vooral: vol leven.

Digital nomad Claire vraagt zich af: waarom worden we als digital nomads zo makkelijk verliefd?

“Ik ben twee keer verliefd geworden sinds ik reiziger ben. Eén keer in Mexico, één keer in Colombia. Allebei de keren dacht ik: dit is het! Dit is anders! Dit gaat werken! Ik hoef je niet te vertellen dat ik er volledig naast zat.

Het gekke is dat ik hierin niet de enige ben. Bijna elke (single) digital nomad die ik ken is her en der aan het daten, valt als een blok voor iemand, en twee maanden later is het weer voorbij. We zijn een stelletje hopeloze romantics met een houdbaarheidsdatum op de liefde.

Maar waarom worden we zo makkelijk verliefd in het buitenland? En waarom werkt het nooit?

De veiligheid van een einddatum

Hier is mijn theorie: we (digital nomads) hebben allemaal bindingsangst of verlatingsangst. Of allebei, want dat kan ook (riep er iemand mijn naam?). Net zoals digital nomads misschien ook allemaal ADHD hebben – constant op zoek naar de volgende dopamine-shot, of dat nou een nieuw land is of een nieuwe liefde.

Thuis in Nederland is daten doodeng, want als je daar iemand ontmoet, zou het écht wat kunnen worden. Een relatie, misschien wel samenwonen, kinderen, een hypotheek en een krullerige Labradoodle. Het hele maatschappelijke plaatje waar we juist voor zo hard voor wegrennen.

Maar liefde in het buitenland? Daar hangt vrijwel altijd een einddatum aan. Ik ga over drie weken terug naar huis, hij vertrekt volgende maand naar Thailand. We weten allebei dat het tijdelijk is en dat maakt het veilig. Als je namelijk van tevoren weet dat het toch niet voor altijd is, kun je je volledig laten gaan. Je kunt verliefd worden zonder het risico dat het écht serieus wordt. Je hoeft niet na te denken over toekomstplannen, want die zijn er toch niet. 

Het is de perfecte uitvlucht voor mensen die intimiteit willen zonder de verantwoordelijkheid die erbij komt kijken.

Die digital nomad-liefde die het toch niet was

Die tweede keer dat ik naar Mexico ging, was misschien, héél misschien, voor een man. Iemand die ik tijdens mijn eerste reis had ontmoet en die me het gevoel gaf dat het iets bijzonders kon zijn. Needless to say: het bleek absoluut niet de liefde van mijn leven te zijn.

Maar het is een prachtige herinnering. Op dat moment voelde het zo intens, alsof elk moment telde omdat we wisten dat de tijd beperkt was. De zon scheen altijd, het leven was avontuurlijk, en we hadden geen verplichtingen. Natuurlijk voelt dat als liefde! Bij thuiskomst ontdekte ik gelukkig dat ik helemaal niet verliefd was op hem, maar op het leven dat ik daar had.

Je neemt je problemen mee

Het blijkt dat je naar een ander land kunt vertrekken, maar je problemen neem je gewoon met je mee. Wie had dat gedacht?

Die tweede keer dat ik verliefd werd, in Colombia, dacht ik dat ik het beter wist. Ik was wijzer, volwassener, meer op mezelf. Maar nee, weer viel ik als een blok. Weer dacht ik dat het anders zou zijn. Weer liep het niet zoals in de sprookjes. Verdorie, wéér geen happily ever after.

Het probleem zit ‘m niet in het land of de persoon. Het probleem zit in mij. In het feit dat ik een levensstijl heb gekozen waarin ik constant in beweging ben. Waarin ik nergens écht thuishoor en waarin een nieuw avontuur minder eng is dan verbinding. Een leven waarin ik liever vliegtickets koop dan betaal voor therapiesessies.

Niemand blijft

Ik ken wel digital nomads die een relatie hebben. Maar dat zijn altijd stelletjes die al samen waren voordat ze gingen reizen. Maar iemand onderweg ontmoeten en er daadwerkelijk iets van maken? Ik ken geen enkel succesverhaal. Tenzij één van de twee stopt met reizen en zich settelt bij de ander. Maar dan ben je geen digital nomad meer, toch?

Ook ik zou eerder ergens blijven voor de liefde dan alleen voor mezelf. Als je single bent, is het makkelijk om door te reizen naar de volgende stad, het volgende land, het volgende avontuur. Maar als je iemand hebt gevonden met wie je wilt zijn, dan wordt die vrijheid ineens een last. 

De paradox

Dus hier zitten we dan gezellig bij elkaar: een hele community van vrijgezelle digital nomads die dolgraag verliefd willen worden, maar een levensstijl hebben gekozen die dat bijna onmogelijk maakt. We daten, we worden verliefd, we genieten intens van het moment. En dan vertrekken we weer, omdat dat nou eenmaal is wat we doen.

Misschien is dat ook het punt. Misschien kiezen we dit leven niet óndanks de eenzaamheid, maar juist daardoor. Omdat intimiteit eng is, omdat verbinding kwetsbaar maakt, omdat het makkelijker is om te vertrekken dan om te blijven.

En wie weet, misschien vind ik ooit wel iemand die net zo gek is als ik. Iemand die ook blijft reizen. Iemand voor wie vrijheid en verbinding samen kunnen gaan. Tot die tijd blijf ik genieten van de intensiteit van tijdelijke liefdes in vreemde landen. En als het niet werkt, boek ik gewoon een ticket naar het volgende (liefdes)avontuur.”

Claire is 35 en woont als freelance copywriter én digital nomad in Medellín, Colombia. In haar columns neemt ze ons mee in haar alles-behalve-normale leven. De rauwe randjes, de gouden momenten en alles daartussenin. 

Meer lezen van Claire? Haar vorige column over het leven als digital nomad lees je hier.