Claire Cijnssen Column vandaag, 07:57

Leestijd: 4 minuten

Digital nomad Claire (35) hoort steeds dezelfde angsten: ‘Mensen zijn bang me kwijt te raken’

Digital nomad Claire Cijnssen (35) woont en werkt vanuit Medellín, maar krijgt vooral vragen over wat er mis kan gaan. Deze week legt ze uit waarom die angst meer zegt over anderen dan over haar keuze.

In haar columns neemt Claire ons mee in het echte digital nomad-leven vanuit Medellín: de vrijheid, de chaos, de stilte, de salsa en alles ertussenin. En dat doet ze precies zoals ze is. Eerlijk, een tikje eigenwijs en vooral: vol leven.

Digital nomad Claire vraagt zich af: wat is het toch met al die ‘wat als-en’ wanneer je besluit op reis te gaan?

Zodra je aankondigt dat je gaat reizen – echt reizen, dus niet twee weken all-inclusive in Turkije – worden de mensen om je heen opeens waarzeggers. Het soort dat je vertelt wat er allemaal mis kan gaan.

“Wat als er iets met je moeder gebeurt terwijl jij aan de andere kant van de wereld zit?” “Wat als je niet genoeg verdient als freelancer?” “Wat als je je been breekt?” “Wat als je ontvoerd wordt door een knappe Latijnse gangster?”

De waarzeggers

Ze zijn er altijd, bij elke grote beslissing. Maar bij reizen, bij écht weggaan, alles loslaten en ergens anders beginnen, komen ze in grote getale. Blijkbaar raakt reizen iets in mensen. Iets wat groter is dan bezorgdheid alleen.

Toen ik aankondigde dat ik naar Colombia zou vertrekken, kwamen de reacties in golven. Eerst de enthousiaste “wauw, zo stoer!”-mensen. En daarna de wat als-en. Alsof ik zelf nog nooit aan die dingen had gedacht.

Liefde in de vorm van angst

Het ding is dat mensen het goed bedoelen. Ze houden van je, ze gaan je missen, ze zijn bang je kwijt te raken – letterlijk of figuurlijk. En omdat ze die angst niet als zodanig kunnen benoemen, komt het eruit als een scenario. Als een ‘wat als?’.

Veel van die wat als-en (zo niet allemaal) komen van mensen die zelf nooit zijn gegaan. Die de keuze hebben gemaakt om te blijven. Voor de veiligheid, voor de zekerheid, voor het maatschappelijke plaatje. En die verdedigen die keuze nu onbewust door jou te laten twijfelen. Dat is absoluut geen verwijt, want ik denk dat het menselijk is. Maar het helpt je niet verder.

Het bijzondere aan dit soort wat als-en is dat ze je eigenlijk meer vertellen over de fantasiewereld van de ander. Want dat is wat ze zijn: iemands fantasie over wat er met jou zou kunnen gebeuren. Een fantasie die meer zegt over hun eigen angsten dan over jouw werkelijkheid.

Tekst gaat verder na Instagram-post

Dit bericht op Instagram bekijken

Een bericht gedeeld door Claire Cijnssen (@clairecijns)

Claire deelt alles over haar leven als digital nomad op haar Instagram-pagina.

De vraag die niemand stelt

Niemand vraagt: “Maar wat als het fantastisch wordt?” Niemand zegt: “Wat als je daar vrienden maakt die je leven veranderen?” Of: “Wat als je ontdekt wie je diep van binnen bent als je even niet hoeft te leven voor de verwachtingen van je omgeving?”

Want dat zijn ook wat als-en. De positieve versie. Maar die stellen we niet, want die klinken naïef, dromerig, alsof je niet realistisch bent. Maar waarom is de angst realistisch en de hoop niet? Wat als je gewoon gaat?

Er kan altijd iets gebeuren, thuis en op reis. Er kan mijn moeder iets overkomen terwijl ik in Colombia zit, maar ook als ik om de hoek woon. Ik kan mijn been breken in Medellín, maar ook op de fiets in Arnhem. Ik kan te weinig verdienen als freelancer, maar ik kan ook mijn baan verliezen als vaste werknemer.

Het leven biedt geen garanties. Dat is niet pessimistisch, want dat is nou eenmaal de realiteit. De echte vraag is niet: wat als er iets misgaat? De echte vraag is: wat als je je laat tegenhouden door de angst van anderen en nooit gaat? Dat is ook een wat als. En in mijn ervaring is dat de engste van allemaal.

Zes maanden later…

Ik zit nu achter mijn bureau in mijn appartement in Medellín, met een sterke bak Colombiaanse koffie en een uitzicht waaraan ik nog steeds niet gewend ben. Ik ben niet ontvoerd, want er is nooit een knappe gangster verschenen. Mijn benen werken nog gewoon, met mijn moeder gaat het uitstekend en als freelancer verdien ik (meestal) voldoende.

Ik heb het echt niet perfect. Ik heb twijfels, eenzame avonden en maanden waarin het geld net niet genoeg is. Maar ik ben wel gegaan en geen enkele wat als had me dat kunnen geven.

Claire is 35 en woont als freelance copywriter én digital nomad in Medellín, Colombia. In haar columns neemt ze ons mee in haar alles-behalve-normale leven. De rauwe randjes, de gouden momenten en alles daartussenin. 

Meer lezen van Claire? Haar vorige column over het leven als digital nomad lees je hier.