Vera Guldemeester Persoonlijke verhalen vandaag, 13:10

Leestijd: 4 minuten

Charlotte (41): ‘Van het geld dat ik aan spirituele coaches uitgaf, had ik een wereldreis kunnen maken’

Charlotte (41) heeft de afgelopen vijf jaar heel wat geld uitgegeven aan spirituele coaches, retraites en workshops. Haar omgeving begrijpt er weinig van en vraagt zich regelmatig af of ze niet beter had kunnen sparen, maar Charlotte heeft geen spijt. Al geeft ze toe dat lang niet iedere sessie het geld waard was.

“Als ik alle bedragen bij elkaar optel, kom ik waarschijnlijk ergens rond de 12.000 euro uit. Misschien zelfs iets meer, maar ik heb eerlijk gezegd geen zin om het precies uit te rekenen. Mijn zus verklaart me voor gek. Zij zegt altijd dat ik van dat geld een fantastische reis had kunnen maken of mijn badkamer had kunnen verbouwen. En ze heeft natuurlijk gelijk: dat had gekund. Alleen heb ik daar nooit zo naar gekeken. Voor mij was het geld dat ik uitgaf om mezelf beter te leren kennen, en dat vind ik minstens zo waardevol.

In de knoop 

Vijf jaar geleden zat ik behoorlijk met mezelf in de knoop. Op papier had ik mijn leven prima voor elkaar: een goede baan, een fijn huis en een leuke relatie. Toch voelde ik me voortdurend opgejaagd. Ik zei overal ja op, was bang om mensen teleur te stellen en kon ontzettend streng zijn voor mezelf. Als ik een fout maakte op mijn werk, lag ik daar ’s nachts wakker van. Ik had het gevoel dat ik altijd iets moest bewijzen, maar ik wist eigenlijk niet eens aan wie. Een vriendin raadde me aan om eens naar een spirituele coach te gaan. Ik vond dat aanvankelijk nogal zweverig, maar besloot het toch te proberen.

Die eerste sessie herinner ik me nog goed. De coach stelde vragen waar ik nooit eerder bij had stilgestaan. Waarom vond ik het zo belangrijk dat iedereen me aardig vond? Wat zou er gebeuren als ik een keer niet mijn best deed? Ik moest huilen om iets waarvan ik niet eens wist dat het me zo dwarszat. Na afloop voelde ik me opgelucht en nieuwsgierig, want blijkbaar viel er nog veel over mezelf te ontdekken. Daarna ben ik steeds meer gaan proberen: ademwerk, familieopstellingen, energetische behandelingen en zelfs een retraite.

Niet altijd geluk 

Natuurlijk heeft niet alles me evenveel gebracht. Ik ben weleens bij een coach geweest waarvan ik na afloop nog steeds niet begreep wat we nu precies hadden gedaan. En één keer betaalde ik bijna 500 euro voor een traject waarvan ik achteraf dacht: dit had net zo goed een goed gesprek met een vriendin kunnen zijn. Daar baalde ik op dat moment wel even van, ja. Inmiddels ben ik kritischer geworden en boek ik niet meer zomaar iets, omdat iemand op Instagram belooft dat je leven er compleet door verandert.

Maar er zijn ook sessies geweest die me echt aan het denken hebben gezet. Tijdens een familieopstelling realiseerde ik me bijvoorbeeld hoe vanzelfsprekend ik het vond om voor iedereen te zorgen, terwijl ik zelf nauwelijks om hulp durfde te vragen. Dat inzicht heeft me niet van de ene op de andere dag veranderd, maar het bleef wel hangen. Ik ben daarna anders naar mijn relaties gaan kijken en durfde steeds vaker aan te geven wat ik nodig had. Ook op mijn werk veranderde er iets. Ik hoef niet meer degene te zijn die altijd als laatste het kantoor verlaat om te bewijzen dat ze goed genoeg is.

Mensen hebben een oordeel klaar

Wat ik soms lastig vind, is hoe snel mensen een oordeel hebben zodra ik vertel waar ik mijn geld aan uitgeef. Een vriendin kocht vorig jaar een designerhandtas van 200 euro en iedereen vond hem prachtig. Toen ik vertelde dat ik een retraite van 850 euro had geboekt, kreeg ik meteen de vraag of ik niet werd opgelicht. Begrijp me niet verkeerd, er zijn absoluut coaches die veel geld vragen voor weinig inhoud. Maar ik vind het ook vreemd dat geld uitgeven aan spullen heel normaal wordt gevonden, terwijl investeren in zelfonderzoek al snel als onzin wordt gezien.

Ik zeg niet dat iedereen dit nodig heeft. Wat voor mij werkte, hoeft voor iemand anders helemaal niets te doen. En als ik terugkijk, had ik sommige bedragen liever op mijn spaarrekening laten staan, maar spijt van die vijf jaar heb ik niet. Ik ben rustiger geworden, durf beter mijn grenzen aan te geven en maak keuzes, omdat ik ze zelf wil maken, niet omdat ik denk dat anderen ze van me verwachten. Dat is niet allemaal de verdienste van een coach; ik heb het uiteindelijk zelf moeten doen. Alleen hebben sommige gesprekken me wel geholpen om dingen te zien die ik daarvoor steeds uit de weg ging.

Tevreden zijn

Ik boek tegenwoordig veel minder vaak iets en voel ook niet meer de behoefte om voortdurend aan mezelf te werken. Misschien is dat wel het mooiste wat die zoektocht me heeft opgeleverd: ik heb geleerd dat ik niet steeds een betere versie van mezelf hoef te worden. Ik mag ook gewoon tevreden zijn met wie ik nu ben.”

Meer persoonlijke verhalen lezen? Check de artikelen hieronder:

• Sanne gaat drie keer per week onder de zonnebank: ‘Bang voor huidkanker ben ik niet’
• Louisa (29) is verslaafd aan botox en fillers: ‘Fillers in m’n billen wordt het volgende doel’
• Renske: ‘Mijn vriend vindt dat ik teveel van onze relatie deel op Instagram’
• Lise (34): ‘Mijn man voelt zich opeens iets té comfortabel naakt’