Vera Guldemeester Persoonlijke verhalen vandaag, 12:27

Leestijd: 4 minuten

Bente (36): ‘Ik was opgelucht toen een vriendschap van twintig jaar eindigde’

Bente (36) en haar beste vriendin waren jarenlang onafscheidelijk. Ze deelden liefdesverdriet, vakanties en de grootste geheimen, maar de laatste jaren voelde hun vriendschap steeds meer als een verplichting. Toen het contact uiteindelijk verwaterde, verwachtte Bente vooral verdriet, maar tot haar eigen verbazing voelde ze iets heel anders: opluchting.

“Mijn beste vriendin en ik leerden elkaar kennen toen we 15 waren. We zaten naast elkaar tijdens wiskunde, ontdekten dat we allebei dezelfde jongen leuk vonden en waren vanaf dat moment bijna onafscheidelijk. We fietsten iedere dag samen naar school, sliepen bij elkaar en wisten werkelijk alles van elkaars leven. Toen mijn eerste vriendje het uitmaakte, zat zij met een bak ijs naast me op de bank. En toen haar ouders gingen scheiden, was ik degene die ze midden in de nacht belde. Ik kon me eigenlijk niet voorstellen dat we ooit geen vriendinnen meer zouden zijn.

Heel ander ritme 

Ook toen we gingen studeren en in verschillende steden terechtkwamen, bleven we contact houden. We belden urenlang, gingen samen op vakantie en spraken af dat we later van die oude vrouwtjes zouden worden die nog steeds iedere week koffie dronken. Alleen veranderde er ergens in de afgelopen jaren iets. Niet door een grote ruzie of een vervelende gebeurtenis, maar doordat we langzaam andere mensen werden. Zij kreeg kinderen, verhuisde naar een dorp en was vooral bezig met haar gezin. Ik bleef in de stad wonen, maakte carrière en had een heel ander ritme. Natuurlijk hoeft dat geen probleem te zijn voor een vriendschap, maar bij ons begon het steeds meer te schuren.

Als we afspraken, merkte ik dat we eigenlijk weinig meer te bespreken hadden. Zij vertelde uitgebreid over schoolpleinproblemen en de verbouwing van haar huis, terwijl ik vertelde over mijn werk en reizen. We luisterden wel naar elkaar, maar ik had steeds vaker het gevoel dat we elkaar niet echt begrepen. Soms maakte ze opmerkingen over mijn leven die me raakten. Dat ik het maar makkelijk had zonder kinderen, of dat ik vast nog wel anders zou gaan denken over mijn carrière. Andersom vond zij waarschijnlijk dat ik te weinig belangstelling had voor haar dagelijkse leven. We spraken dat alleen nooit uit.

Tegen afspraken opzien 

Op een gegeven moment begon ik zelfs tegen onze afspraken op te zien. Als er een berichtje kwam met de vraag wanneer we weer gingen lunchen, voelde ik eerder druk dan enthousiasme. Toch zei ik altijd ja, omdat we elkaar al zo lang kenden. Je laat een vriendschap van twintig jaar toch niet zomaar verwateren? Bovendien vond ik het verschrikkelijk om te denken dat ik misschien een slechte vriendin was. Dus bleef ik verjaardagen bezoeken, berichtjes sturen en belangstelling tonen, terwijl ik me na onze ontmoetingen vaak leeg voelde.

Het moment waarop ik besefte hoe ver we uit elkaar waren gegroeid, was tijdens een etentje vorig jaar. Ik vertelde enthousiast dat ik misschien een paar maanden in het buitenland wilde werken. In plaats van vragen te stellen, zei ze dat ik blijkbaar nog steeds niet wist wat ik met mijn leven wilde. Ze bedoelde het misschien niet zo hard, maar ik voelde me totaal niet gezien. Ik zei er weinig van, rekende mijn deel af en fietste naar huis met een verdrietig gevoel. Vroeger was zij juist degene bij wie ik met dit soort plannen terechtkon.

Opgelucht 

Daarna werd het contact steeds minder: eerst stuurden we nog af en toe een berichtje, maar uiteindelijk bleef het bij felicitaties op verjaardagen. Geen van ons deed echt moeite om weer af te spreken. Ik vond dat in het begin ontzettend verdrietig. Soms keek ik naar oude foto’s van vakanties en dacht ik aan hoe belangrijk ze voor me was geweest. Tegelijkertijd merkte ik iets wat ik nauwelijks durfde toe te geven: ik voelde me opgelucht.

Ik hoefde niet meer na te denken over wanneer we elkaar weer moesten zien of me schuldig te voelen omdat ik eigenlijk geen zin had. Er verdween een soort verplichting uit mijn leven waarvan ik niet eens had beseft hoeveel energie die kostte, en dat vond ik confronterend. Hoe kon ik opgelucht zijn dat iemand die ooit zo belangrijk voor me was geweest, nauwelijks nog onderdeel uitmaakte van mijn leven?

Fijne gedachte 

Toen ik het voorzichtig aan een andere vriendin vertelde, zei zij iets wat me bijbleef. Dat een vriendschap niet mislukt hoeft te zijn omdat die niet voor altijd duurt. Misschien hadden we elkaar precies gegeven wat we op bepaalde momenten nodig hadden, maar paste het nu gewoon niet meer. Dat vond ik een fijne gedachte, al voelt het soms nog steeds gek om haar niet meer te spreken.

Ik weet niet of we ooit weer contact krijgen. Misschien komen we elkaar over een paar jaar tegen en blijkt er toch nog iets van die oude klik te zijn, maar ik voel niet langer de behoefte om onze vriendschap koste wat kost in leven te houden. Ik ben ontzettend dankbaar voor de twintig jaar die we samen hebben gehad. Alleen betekent dat niet dat ik verplicht ben om de volgende twintig jaar hetzelfde te blijven doen. Soms is iemand heel belangrijk geweest in je leven, zonder dat diegene er voor altijd in hoeft te blijven.”

Meer persoonlijke verhalen lezen? Check de artikelen hieronder:

• Sanne gaat drie keer per week onder de zonnebank: ‘Bang voor huidkanker ben ik niet’
• Louisa (29) is verslaafd aan botox en fillers: ‘Fillers in m’n billen wordt het volgende doel’
• Renske: ‘Mijn vriend vindt dat ik teveel van onze relatie deel op Instagram’
• Lise (34): ‘Mijn man voelt zich opeens iets té comfortabel naakt’