Lieke Faber Relatie Bijgewerkt: gisteren, 14:10

Leestijd: 6 minuten

Therapeut Lieke legt uit waarom sterke vrouwen relaties met veilige mannen vaak saai vinden

Naomi is 32 jaar als ze een kennismaking in mijn praktijk boekt. Ze heeft een eigen bedrijf, een druk sociaal leven en vriendinnen die haar bewonderen om haar helderheid. Grenzen aangeven heeft ze inmiddels geleerd. Ze is niet meer het meisje dat zich verliest in mannen die haar laten wachten. En toch zit ze tegenover me met een twijfel waar ze zelf geen raad mee weet.

Na een aantal turbulente relaties heeft ze nu voor het eerst een relatie met een man die anders is dan de mannen die ze daarvoor kende. Hij is stabiel, attent en emotioneel beschikbaar. Bij hem kan ze zichzelf zijn. Er zijn geen spelletjes, hij is helder over zijn intenties en er zijn geen dramatische discussies.

“Met hem voelt het stabiel”, zegt ze. “Ik mis de intensiteit en de spark. Het is bijna saai.”

Ze vertelt over haar eerdere relaties. Over de angst hem kwijt te raken, de aantrekken-en-afstoten-dynamiek, over de euforie als het weer goedkwam. De seks voelde explosief, zegt ze. Alsof alles op het spel stond.

Als ik haar vraag waar die intensiteit precies uit bestond, wordt iets duidelijk. Wat zij beschrijft als passie, blijkt grotendeels spanning te zijn. Geen romantiek, maar een stresscyclus.

De liefde die we herkennen

Veel vrouwen die stevig in het leven staan: zelfstandig, reflectief en emotioneel ontwikkeld, hebben in hun liefdesgeschiedenis een ander soort dynamiek gekend.

De man die nét niet volledig beschikbaar was.
De man bij wie ze zich levend voelden door de onzekerheid.
De man die dichtbij kwam en vervolgens weer afstand nam.

Die relaties kennen vaak grote pieken en diepe dalen. Momenten van intense verbinding worden afgewisseld met twijfel, conflict en het gevoel dat liefde telkens opnieuw verdiend moet worden.

In zo’n dynamiek kan seks voelen als versmelting én overleving tegelijk. De emotionele intensiteit geeft een gevoel van levendigheid dat gemakkelijk wordt verward met passie.

Het kan zo zijn dat wat we passie noemen, in werkelijkheid een activatie van het zenuwstelsel is. Het lichaam herkent wat het eerder heeft gekend. Zelfs als dat patroon niet veilig of duurzaam was.

Wanneer rust leeg voelt

Een veilige man test niet, verdwijnt niet en creëert geen drama om kleine dingen. Hij zegt wat hij voelt en meent het. Voor een zenuwstelsel dat gewend is aan spanning, kan de stilte verwarrend zijn.

Waar is de kick?
Waar is de twijfel die je laat afvragen of je genoeg bent?
Waar is de opluchting na een conflict?

Als die pieken verdwijnen, ontstaat er een vlakker landschap. In dat landschap kan verveling opduiken, simpelweg omdat het lichaam ontwent van adrenaline.

Vrouwen die zichzelf dragen

Veel vrouwen die stevig in hun schoenen staan, hebben geleerd om sterk te worden. Niet altijd omdat ze dat bewust zo kozen, maar omdat het nodig was. Ze leerden hun eigen emoties te dragen, verantwoordelijkheid te nemen en door te gaan als iets pijn deed. Die kracht maakt iemand veerkrachtig en zelfstandig, maar vormt ook hoe jij je in relaties beweegt.

Wie gewend is zichzelf te dragen, voelt vaak vanzelf aan waar iets nodig is. Je luistert, begrijpt en geeft nog een kans als iets moeilijk wordt. Je ziet potentie waar anderen misschien al zouden afhaken. Dat is geen teken van zwakte, maar komt voort uit het geloof in groei en in het vermogen van mensen om te veranderen.

Juist dat vermogen om te dragen kan er ook voor zorgen dat je langer blijft in relaties die niet werkelijk wederkerig zijn. Liefde wordt dan iets waarvoor gewerkt moet worden, iets dat je samen moet repareren of overeind moet houden.

Wat voor veel vrouwen minder vertrouwd is, is leunen. Een veilig gehechte man nodigt uit tot verzachten, tot ontvangen, tot niet alles zelf dragen. Als er niets te redden of te bewijzen valt, verdwijnt ook een rol die lange tijd vertrouwd was.

Stel jezelf maar eens de vraag: wie ben je in de liefde als je niet alles zelf hoeft te dragen?

Verveling als overgang

Verveling kan worden gezien als een teken dat iets niet klopt. Toch kan het ook een overgangsfase zijn.

Een lichaam dat jarenlang gewend was aan emotionele pieken moet wennen aan regulatie. Aan een hartslag die niet omhoog schiet bij ieder appje. Aan nabijheid zonder dreiging.

Die overgang voelt zelden spectaculair. Eerder leeg, alsof het verhaal nog moet beginnen. Geen explosieve passie die inslaat als een bliksemflits, maar een trager vuur dat langzaam warmer wordt.

De vraag die onder de verveling ligt

Als Naomi eerlijk naar haar relatie kijkt, merkt ze iets op: in zijn aanwezigheid hoeft ze niet voortdurend alert te zijn. Haar schouders zakken vanzelf. Haar adem wordt rustiger. Ze voelt zich gezien zonder dat ze daar hard voor hoeft te werken.

De aantrekkingskracht is er nog steeds, alleen minder dramatisch dan ze gewend was.

De echte vraag blijkt niet te zijn: voel ik genoeg? Een meer passende vraag is: durf ik te blijven als het rustig is?

Veiligheid vraagt een andere vorm van moed dan intensiteit. Intensiteit houdt je scherp. Veiligheid vraagt dat je jezelf laat zien zonder pantser, in kwetsbaarheid.

Leunen betekent niet dat je minder sterk bent. Het betekent dat je niet alles alleen hoeft te dragen.

Oefening: herken het verschil tussen rust en verveling

De volgende keer dat je met iemand bent, met wie het veilig voelt, neem dan een moment om niet meteen te analyseren of het ‘genoeg’ is. Breng je aandacht eerst naar je lichaam.

Ga zitten of staan met beide voeten op de grond en merk je ademhaling op. Laat je schouders een paar centimeter zakken en adem iets langzamer uit dan in.

Stel jezelf daarna drie vragen:

• Wat gebeurt er in mijn lichaam als ik bij hem of haar ben? Voelt mijn buik ontspannen of gespannen? Wordt mijn adem rustiger of oppervlakkiger?
• Voel ik werkelijk geen aantrekkingskracht, of voel ik simpelweg geen onrust?
• Wat gebeurt er als ik mijn lichaam nog iets meer laat verzachten?

Blijf een minuut bij dat gevoel zonder er direct een conclusie aan te verbinden.

Veel vrouwen en mannen zijn gewend geraakt aan liefde die het zenuwstelsel activeert. Als die activatie uitblijft, kan het lijken alsof er niets gebeurt. Soms ontdek je dat onder de vermeende verveling een subtieler gevoel ligt: rust, warmte of nieuwsgierigheid.

Over Lieke Faber

Lieke Faber is coach en regressietherapeut en begeleidt cliënten in haar praktijk in Amsterdam en online. Ze heeft al meer dan 300 mensen geholpen om oude patronen in de liefde te doorbreken en opnieuw vertrouwen te ervaren in relaties.

In haar werk staat één ding centraal: meer liefde en veiligheid in jezelf ervaren, want daar begint alles. Wanneer de relatie met jezelf verandert, verandert ook de manier waarop je je verbindt met anderen.

Lieke werkt met Embodied Love-trajecten van twee maanden of vier maanden, waarin je stap voor stap oude dynamieken in de liefde onderzoekt en doorbreekt. Niet alleen door erover te praten, maar door te werken met de diepere lagen van het onderbewustzijn waar veel relatiepatronen ontstaan.

Wil je ontdekken of haar begeleiding bij je past? Je kunt een vrijblijvend kennismakingsgesprek inplannen via haar website.