Rosa Bertram Persoonlijke verhalen vandaag, 07:58

Leestijd: 5 minuten

Iris (37) en Maarten (38) zijn 7 jaar samen, maar wonen apart: ‘Onze relatie is zo gezonder’

Ze zijn zeven jaar samen en wonen op hetzelfde adres, maar achter twee verschillende voordeuren. Iris (37) woont boven Maarten (38) en wil dat graag zo houden. Na eerdere relaties waarin ze zichzelf verloor, beschermt ze nu bewust haar zelfstandigheid.

“We zijn gek op elkaar, alleen hebben we ook onze ruimte nodig. Ik weet zeker dat onze relatie hierdoor veel gezonder is dan als we zouden samenwonen”, vertelt Iris.

Iris verloor zichzelf tijdens het samenwonen met haar exen

Iris: “Voordat ik Maarten ontmoette, heb ik twee lange relaties gehad waarbij ik beide keren ging samenwonen. Het voelde beide keren als een logische stap, omdat we al een paar jaar samen waren en een van ons op zoek moest naar een nieuw huis. Eén en één is twee en ik trok bij hem in. Maar steeds gebeurde ongeveer hetzelfde: zonder het door te hebben, paste ik mijn leven aan mijn vriend aan. Ik at wanneer hij wilde eten, ging mee naar zijn vrienden, bleef thuis als hij geen zin had om iets te doen en zag mijn vrienden minder. Normaal gesproken ben ik onafhankelijk, sociaal en sportief, maar voor mijn gevoel verdween die onafhankelijke vrouw in mij door het samenwonen. Voordat we gingen samenwonen, was dat geen probleem. Ik kon mijn dagen lekker zelf inplannen en voelde geen verleiding om mijn vrije tijd alleen maar te vullen met mijn vriend.

Toen mijn laatste relatie uitging, kon ik niet meer ontkennen dat ik mezelf opnieuw had verloren in een relatie en nauwelijks meer wist wat ík nu eigenlijk leuk vond. Ik kon prima vertellen wat wij in het weekend deden, maar eigenlijk niet waar ik zelf behoefte aan had. Daardoor werd ik afhankelijk van de relatie en raakte ik gefrustreerd als mijn vriend zin had om even alleen te zijn. Die dynamiek zorgde ervoor dat hij nog meer ruimte voor zichzelf nodig had en ik dat laatste sprankje van onafhankelijkheid helemaal verloor. Niet veel later ging ik ook met hem uit elkaar.

Daarna wist ik dat ik iets aan te kijken had in mezelf en ben ik in therapie gegaan. Mijn therapeut vroeg tijdens een van onze eerste gesprekken wat ik zelf wilde. Ik begon meteen te huilen, omdat ik daar oprecht geen antwoord op had. Het heeft me uiteindelijk twee jaar gekost om mijn eigen grenzen, voorkeuren en behoeften te leren kennen. Zo ver was ik van mezelf verwijderd.”

Iris woont boven Maarten: toch lopen ze nooit zomaar bij elkaar binnen

“Toen ik Maarten ontmoette, woonde hij al in dit gebouw. Hij wist hoe ik over samenwonen dacht en hij was het ermee eens. Hij houdt enorm van alleen zijn en had nog nooit samengewoond. Drie jaar later kwam de woning boven hem ineens vrij. Voor ons voelde dat als de perfecte manier van ruimte voor jezelf hebben en toch een manier vinden om dicht bij elkaar in de buurt te wonen. We zijn dichtbij en hebben toch allebei een plek die helemaal van onszelf is.

Ik hou van een rustig, opgeruimd huis en ben een echt ochtendmens. Maarten werkt vaak tot laat door en werkt in de muziekindustrie en laat gerust drie koffiekopjes op tafel staan. Dat zijn kleine dingen, maar als je ze dagelijks bij elkaar optelt, ontstaat er snel irritatie, weet ik uit eigen ervaring. Nu hoef ik hem niet lastig te vallen met mijn smetvrees, heb ik niet de neiging om zijn spullen op te ruimen én hoeft hij niet op zijn tenen door zijn eigen huis te lopen als ik al lekker slaap.

We lopen trouwens ook niet zomaar bij elkaar binnen. We bellen altijd aan of sturen een berichtje. Die grens klinkt misschien formeel, maar helpt ons om elkaars ruimte serieus te nemen.”

Elke woensdag eten Iris en Maarten samen: telefoons gaan weg

“Iedere woensdag eten we uitgebreid samen. De ene week kookt Maarten beneden, de andere week kook ik boven. We leggen onze telefoons weg, openen soms een fles wijn, hebben diepe gesprekken en praten echt bij in plaats van alleen een soort samenvatting van de dag te geven. Dat is iets wat ik bij mijn exen uiteindelijk vooral deed. In het weekend slapen we meestal één avond bij elkaar en spenderen we tenminste een hele dag echt samen. Soms gaan we uit, soms kijken we in bed een film en ontbijten we de volgende ochtend urenlang. Daar geniet ik dan zó van.

Doordat onze tijd samen niet vanzelfsprekend is, kiezen we er steeds bewust voor. We zitten minder snel stil naast elkaar op onze telefoons. Natuurlijk zien we elkaar tussendoor ook met vrienden, voor een kop koffie, een wandeling of om iets te lenen, alleen hoeft ieder vrij moment niet automatisch gezamenlijke tijd te worden. En wat voor mij vooral belangrijk is, is dat ik mijn vrienden nog blijf zien.”

Na 7 jaar samen willen Iris en Maarten nog steeds geen gezamenlijke voordeur

“Mensen die ons nog niet zo goed kennen, vragen meestal of onze relatie wel serieus is. Dat vind ik zo bizar, alsof liefde pas telt wanneer je een badkamer, boodschappenlijst en energierekening deelt. Voor mij zegt onze woonvorm vooral iets over hoeveel vertrouwen we hebben en respect hebben voor onszelf en elkaar. Maarten kan de deur achter zich dichttrekken zonder dat ik bang ben dat hij afstand van mij neemt.

Ik denk overigens niet dat samenwonen per definitie verkeerd is, maar ik weet wel dat het je relatie niet altijd ten goede komt. Ik weet dat ik hard heb moeten werken om mezelf terug te vinden en dat ik die autonomie wil beschermen. Maarten heeft vooral veel behoefte aan stilte en vrijheid.

Misschien verandert onze woonvorm ooit, maar voor nu hebben we geen gezamenlijke voordeur nodig om onze relatie serieus te nemen. We delen ons leven, alleen niet iedere vierkante meter.”

Overspel-expert Lisette Wevers: ‘Veel mensen gaan vreemd met collega’s’ – dit is waarom.

Op zoek naar liefde? Dit kan je volgens de wetenschap juist tegenwerken

Geschreven door Rosa Bertram

Rosa Bertram is oud-hoofdredacteur van BEDROCK, auteur van ‘De magie van reizen’ én journalist op het gebied van bewust leven. Voor BEDROCK schrijft ze over persoonlijke groei, duurzaamheid, gezondheid en (bewust) reizen. Vaak doet ze dat vanuit haar off grid tiny house waar ze zich laat inspireren voor mooie verhalen in de natuur.