Sophie Rietmulder Relatie Vandaag, 07:07

Leestijd: 3 minuten

Ben jij echt verliefd op je collega, of heb je gewoon een proximity crush?

Je komt het kantoor binnen, haalt koffie en daar is hij of zij weer. Jullie werken samen aan projecten, lachen om dezelfde dingen en weten inmiddels hoe de ander zijn koffie drinkt. Voor je het weet betrap je jezelf erop dat je nét iets te blij bent als jullie samen op de werkvloer staan. Maar is dit echte verliefdheid, of speelt er iets anders? Steeds vaker duikt de term proximity crush op.

Het beschrijft een vorm van verliefdheid die ontstaat doordat iemand simpelweg vaak bij je in de buurt is. Niet omdat die persoon per se perfect bij je past, maar omdat jullie elkaar veel zien, spreken en meemaken.

Verliefd door nabijheid

Het idee achter een proximity crush komt uit de psychologie en draait om het zogenoemde nabijheidsprincipe. Dat principe stelt dat hoe vaker we iemand zien en met diegene omgaan, hoe groter de kans is dat we ons aangetrokken tot hen gaan voelen. Het brein houdt van herkenning en voorspelbaarheid. Iemand die dagelijks in je omgeving is, voelt al snel vertrouwd en veilig.

Op de werkvloer werkt dat extra sterk. Je deelt deadlines, stressmomenten, successen en kleine rituelen zoals lunchpauzes of vaste koffiemomenten. Die gedeelde ervaringen zorgen voor verbinding, ook als die buiten kantoor misschien nooit was ontstaan.

Waarom je brein meewerkt

Ons brein is gevoelig voor herhaling. Hoe vaker we iemand zien, hoe positiever we diegene onbewust gaan beoordelen. Dat heet het familiariteitseffect. Daarnaast zorgen vaste interacties voor comfort: je weet wat je aan iemand hebt en dat voelt prettig. Dat gevoel van gemak kan langzaam verschuiven naar aantrekkingskracht.

Daar komt bij dat nabijheid empathie versterkt. Je ziet hoe iemand reageert, hoe die met anderen omgaat en hoe hij of zij omgaat met tegenslag. Dat maakt het makkelijk om eigenschappen in te vullen en iemand misschien nét iets mooier of interessanter te maken dan hij of zij in werkelijkheid is.

De verwarring van de proximity crush

Een proximity crush hoeft geen probleem te zijn, maar kan wel verwarrend voelen. Zeker als je je afvraagt of je deze persoon ook leuk zou vinden als je niet elke dag samenwerkte. Blijven de gevoelens overeind als je elkaar minder ziet? Is er sprake van echte emotionele diepgang, of draait het vooral om het moment en de situatie?

Soms speelt ook mee dat iemand in je directe omgeving simpelweg de meest logische optie is. In een druk leven met weinig ruimte om nieuwe mensen te ontmoeten, kan nabijheid aantrekkingskracht versterken zonder dat er echt sprake is van langdurige klik.

Waarom zulke verliefdheden vaak weer verdwijnen

Verliefdheden en bevliegingen leven vaak in ons hoofd. Je vult gaten in met aannames, ziet gedeelde interesses omdat jullie toevallig op dezelfde plek zijn en koppelt vriendelijkheid aan romantische intenties. Zeker als je iemand dagelijks ziet, kan die fantasie zich blijven voeden. Elke glimlach of grap voelt dan betekenisvoller dan die misschien is.

Dat verklaart ook waarom proximity crushes vaak verdwijnen zodra de situatie verandert. Een andere baan, een nieuwe afdeling of simpelweg minder contact kan genoeg zijn om het gevoel te laten vervagen. In dat geval weet je zeker dat de verliefdheid alleen maar gebaseerd was op nabijheid.

Wat kun je doen met die proximity crush?

Een proximity crush laat zien hoe sterk context en omgeving invloed hebben op aantrekkingskracht. Bewustzijn helpt: jezelf afvragen waar het gevoel vandaan komt en wat je er werkelijk in zoekt.

Echte verliefdheid gaat meestal verder dan nabijheid alleen. Die draait ook om gedeelde waarden, wederzijdse inzet en verbinding buiten de vaste omgeving om. Een proximity crush kan een startpunt zijn, maar is zelden het hele verhaal.

Dus voel je het weer opborrelen bij die ene collega? Dan is de vraag niet alleen of je verliefd bent, maar ook of het gevoel blijft bestaan zodra de nabijheid wegvalt. Dat antwoord zegt vaak meer dan alle vlinders bij elkaar.

Lees ook: ‘Bevriend zijn met collega’s: moet je dat willen?’