Moniek Linssen Column vandaag, 07:44

Leestijd: 3 minuten

Moniek (34) over niet naar huis willen na een reis: ‘Stiekem fantaseer ik hoe het zou zijn om ergens anders te wonen’

Moniek: “Waar januari wel 88 dagen leek te duren, vloog februari voorbij. Op naar maart! En er stonden én staan toffe dingen op de planning, zoals vorige week een lang weekend Luxemburg. Samen met een vriendinnetje (Cheyenne, ja, van B&B Vol Liefde, we zijn tijdens en na de opnames echt vriendinnen geworden) en onze hondjes.

We verbleven in het Mullerthal, een gebied dat ook wel Klein Zwitserland wordt genoemd. En elke keer als ik daar ben, begrijp ik opnieuw waarom. De natuur voelt er bijna sprookjesachtig: zachte groene heuvels, indrukwekkende rotsformaties, kronkelende bospaadjes en kabbelende beekjes.

Ontdekkingstocht

Het zijn van die plekken waar je op een soort ontdekkingstocht gaat en allerlei side quests wil doen. Van je inner child blij maken door van glooiende heuvels gras af te rollen tot aan donkere grotten ontdekken.

Andere momenten stonden we stil bij een uitzichtpunt of zaten we op een grote steen langs het pad, pratend over het leven. Over dromen. Over hoe het soms voelt om te leven in een wereld die altijd maar sneller lijkt te gaan.

Het was echt intens genieten – maar toen de laatste dag dichterbij kwam, voelde ik de bui al hangen: ik werd chagrijnig, terneergeslagen zelfs. Want waarom moet er dan weer een eind komen aan zulke mooie dagen? Waarom is de drang om op deze plek te blijven, zo groot?

Terug naar de realiteit

Ik weet niet of je het herkent, maar hier heb ik dus elke reis (of die nou lang of kort is) last van. Hoe erg ik ook kan genieten van de dagen en momenten zelf – hoe meer uitstelgedrag ik vertoon om die reis terug naar Nederland, naar mijn eigen huis, te maken. Stiekem zelfs hopende dat er onderweg iets zou zijn waardoor ik langer zou kunnen blijven.

But nope! Gotta face reality. Die absoluut niet slecht is. Daarom is het zo belangrijk voor me om dagelijks in mijn journal op te schrijven waar ik zo dankbaar voor ben – ook in mijn leven in Nederland. Maar dat betekent niet dat ik de verdrietige gevoelens moet negeren. Dus ik laat ook dát gevoel er zijn en had tijdens de autorit naar Nederland slechts twee breakdowns inclusief tranen.

Wakker worden tussen de heuvels

Voor mij blijft reizen nooit helemaal bij ‘wat een fijne plek om te bezoeken’. Stiekem fantaseer ik soms hoe het zou zijn om ergens anders te wonen. Wakker worden tussen de heuvels, een boswandeling voor het ontbijt, en een leven dat net iets meer meebeweegt met de natuur.

Misschien is dat ook wel precies wat reizen met me doet: het herinnert me eraan dat er zoveel manieren zijn om te leven. Dat verlangen naar iets anders niet betekent dat het hier niet goed is, maar dat mijn hart simpelweg graag blijft ontdekken.

En ook al rijd ik uiteindelijk weer naar Nederland, een klein stukje van mij blijft altijd nog even daar – tussen de heuvels, de bossen en de stilte.”

In haar nieuwe reeks columns ‘Moniek in Motion’ neemt Moniek Linssen (34) ons mee in gedachten die normaal alleen haar journal bereiken. Ze schrijft over bewust leven, over de momenten waarop ze struikelt, over de kleine overwinningen die niemand ziet en over het leven achter de schermen van iemand die probeert trouw te blijven aan zichzelf in een wereld die vaak iets anders van je vraagt.

Meer lezen van Moniek? Haar vorige column lees je hier.