Sophie Rietmulder Persoonlijke verhalen vandaag, 08:02

Leestijd: 6 minuten

Loes van Dokkum (52) werd uitgeschakeld door long covid: ‘Mijn lichaam en brein deden het niet meer’

Maandenlang bracht Loes van Dokkum (52) haar dagen door in een verduisterde kamer. Licht en geluid deden pijn, rechtop zitten maakte haar duizelig en haar hartslag schoot omhoog terwijl ze stil in bed lag. Door long covid viel haar leven stil. “Mijn lichaam en brein deden het gewoon niet meer”, blikt ze terug.

De maker van meditatie-app Binnenin en auteur van de kaartensets Liefde Voor Jezelf en Je Favoriete Leven was plotseling aangewezen op complete rust. Haar partner nam de zorg voor het gezin over, terwijl Van Dokkum vooral bezig was met één ding: de dag doorkomen.

Toch wist ze stap voor stap te herstellen. Door zich volledig te richten op haar zenuwstelsel en de manier waarop het lichaam reageert op stress en overbelasting, vond ze langzaam de weg terug. Inmiddels is Van Dokkum volledig hersteld en vertelt ze haar verhaal aan BEDROCK.

Loes had long covid

Kun je ons meenemen naar het moment waarop je merkte dat er iets echt mis was?

“Ik had alle regels gevolgd en was zo voorzichtig geweest. Ik werd pas voor het eerst besmet met covid in januari 2022. Ik lag twee weken plat, benauwd en uitgeput. Daarna begon ik langzaam met werken, maar ik voelde me niet top. Enkele weken later werd ik opnieuw besmet met een andere covid-variant. Op de eerste hulp kreeg ik medicatie om te kunnen ademen. Ook terwijl ik stil lag, duizelde het me. Ik ging alleen uit bed om naar de wc te gaan. 

Na een week of drie stond ik weer op, maar ik had rare klachten. Hartkloppingen, benauwdheid, tintelingen, duizelingen, spierslapte, uitputting. Ik kon me niet goed concentreren en was vergeetachtig. Ik kreeg onderzoeken, testen, een hartkastje en scans. Ik dacht dat het te maken had met de perimenopauze. Dat werd uitgesloten en ik kreeg de diagnose long covid.“

Hoe zag je dagelijks leven eruit toen je door long covid op je slechtst was?

“In de slechtste periode bestond mijn dag alleen maar uit dealen met de klachten: een ondraaglijke mix van spanning, overprikkeling en uitputting. 

Ik was letterlijk een zombie: ik lag 23 van de 24 uur op bed in een verduisterde kamer met oordoppen in en een kussentje op mijn ogen. Licht en geluid deden fysiek pijn. Rechtop zitten maakte me duizelig. Ik had een hartslag van 135 terwijl ik stilzat. Na de kleinste activiteit volgde een terugval waar ik lang van moest bijkomen.

De cognitieve klachten waren al even beangstigend. Mijn hoofd deed het niet meer. Ik kon niet op woorden komen, logisch denken of conclusies trekken. Mijn brein leek niet meer in staat informatie te verwerken. De kinderen moesten de hele dag muisstil zijn. Ik zag ze maar af en toe. Ik had geen contact met vrienden. Mijn partner heeft al die tijd alle zorg voor mij en de kinderen gedragen, naast een drukke baan.

In die periode was ik zo verzwakt dat ik niet in staat was om me te realiseren waar ik eigenlijk in terechtgekomen was, laat staan na te denken over de toekomst. Het was pure survival van moment tot moment.”

Wanneer begon er voor jou iets te veranderen? Was er een kantelpunt in je herstelproces?

“Ik kreeg begeleiding van een fysio, ergo en diëtiste en probeerde de behandelingen die op dat moment in het nieuws waren. SSRI’s om prikkelgevoeligheid te verlagen en dure supplementen die nog in klinische studies zaten. Een online zangcursus. De hyperbare zuurstoftherapie durfde ik niet aan. Daarvoor moest je ook de deur uit en dat kon ik niet. Toen dat wel kon, kwam er acupunctuur bij.

Het kantelpunt kwam toen ik mijn klachten ging herkennen als signalen dat mijn zenuwstelsel in een vicieuze cirkel zat waarin voortdurend overlevingsresponsen werden geactiveerd. Ik realiseerde me dat tenminste een deel van mijn klachten het gevolg waren van een te gevoelige ‘alarmbel’ in mijn brein.”

Je hebt een specifieke aanpak gebruikt om te herstellen. Wat hield die aanpak in en waarom besloot je juist dat pad te volgen?

“Voor ik ziek werd, had ik als meditatie- en yogadocent en als C-PTSS-survivor al kennis opgedaan over hoe het zenuwstelsel schakelt tussen verschillende staten van activatie en wat je kunt doen om het te helpen.

Ik maakte de radicale keuze om vanaf dat moment alles te doen wat in mijn macht lag om die alarmbel opnieuw af te stellen. De belangrijkste factor daarin is veiligheid. Ik oefende dus de hele dag door met het vergroten van veiligheid.

Een symptoom dat me automatisch spanning gaf, begon ik te benaderen met geruststellende gedachten. Als ik spanning voelde omdat ik bang was voor mijn toekomst, liet ik de tranen vloeien in plaats van ze weg te duwen. Ik stopte met zelfkritiek met behulp van affirmaties. Daarnaast maakte ik te midden van de ellende bewust ruimte voor positiviteit. Ik vierde elke keer dat het lukte om een nieuwe keuze te maken, hoe klein ook. Ik oefende dankbaarheid voor wat ik nog wel kon. In het begin was dat een kop thee drinken.

Pas later ontdekte ik dat wat ik deed in lijn was met een bestaande methode: die van bewuste neuroplasticiteit, waaronder ook de mindbody-aanpak valt en de zogenaamde pain reprocessing therapy. Nog tijdens mijn herstel ben ik daar opleidingen in gaan volgen.”

Hoe merkte je dat je lichaam stap voor stap weer sterker werd? Was er een moment waarop je dacht: ik kom hier echt uit?

“De vraag ‘Ga ik hier ooit uitkomen?’ stelde ik mezelf niet. Het antwoord daarop is namelijk ja (en dat voelde nog ver weg) of nee (en dat gaf me veel angst). Ik hield het op: ‘Ik ben blij dat ik vooruit kom.’

Vanaf het begin gebruikte ik wel visualisatie om te voelen waar ik naartoe wilde. Ik dacht: wat is voor mij het toppunt van vitaliteit? Ik zag mezelf trailrunnen hoog in de bergen, met zo’n hesje aan. Ik had nog nooit hardgelopen, alleen maar gehiked, maar dat maakt niet uit! 

Ik visualiseerde het tot in detail: de temperatuur van de lucht, de zingende vogeltjes, de kracht in mijn spieren, het zweet op mijn huid. Dat ene beeld heeft mij zoveel gebracht. Het gaf me onder andere het zelfvertrouwen om weer te gaan bewegen. Mijn training startte op het niveau van 30 seconden wandelen in huis per dag.

Zo gauw ik kon, ben ik de methodes die mij hadden geholpen gaan delen, zodat anderen ze ook zouden kunnen gebruiken. Dat deed ik voor ik ziek werd al met mijn meditaties. Nu kwamen daar de kaartensets bij. Uiteindelijk heb ik Rust in je systeem gemaakt, het online programma dat ik zelf gehad had willen hebben tijdens mijn herstel.”

Nu je weer kunt werken, sporten en plezier maken: wat zou je tegen mensen willen zeggen die nu nog midden in long covid zitten en misschien weinig hoop voelen?

“Ik voel met jou mee. Elk persoon en elk herstelproces is uniek, maar leven met long covid is voor iedereen hoe dan ook ontzettend zwaar. Ik hoop dat mijn herstelverhaal jou hoop geeft en je nieuwsgierig maakt om te onderzoeken of bewuste neuroplasticiteit misschien ook kan bijdragen aan jouw herstel. Ik gun het je zo om, net als ik, stap voor stap je leven weer terug te krijgen.”

Lees ook: Slow food is dé tegenhanger van de fastfood-cultuur: zó doe je het