Karin Issa Zelfliefde Vandaag, 07:55

Leestijd: 5 minuten

Karin Issa: ‘Niet elke keuze is een kruispunt, soms is het gewoon een bocht’

Karin is 26, Nederlands met Koerdische roots, en ze woont nu meer dan twee jaar op Bali. Niet omdat ze rijk is, of een strak plan had, maar omdat ze op haar 23ste voelde: het leven mag anders. Dat gaat natuurlijk niet vanzelf, deze week deelt ze haar column over een belangrijke beslissing die ze jaren geleden maakte.

Soms denk ik terug aan die ene beslissing, inmiddels drie jaar geleden op Bali. Hoe ik daar zat, overtuigd dat ik mijn plek had gevonden. Het voelde als een eindpunt, zo’n keuze waar je een dikke streep onder zet en zegt: ‘Dit is het.’ Als iemand me toen had verteld dat ik uiteindelijk weer naar Nederland zou verhuizen, had ik waarschijnlijk gelachen. Toch ben ik hier nu, via een omweg vanuit Barcelona, zonder drama of gevoel van verlies. Het was geen grote wending, geen achteruitgang, maar gewoon een volgende stap. Een keuze die niet per se groots voelde, maar wel klopte.

Het gewicht van verwachtingen

Het is bijzonder hoe we sommige keuzes zo zwaar kunnen maken, alsof ze het draaipunt van ons leven zijn. We hangen er verwachtingen aan, dromen, soms zelfs angst. Maar wat als elke keuze gewoon een keuze mag zijn? Niet een hoofdstuk dat alles bepaalt, maar een zin in een verhaal dat zich nog aan het vormen is. Hoe meer ik mezelf toesta om te veranderen, hoe meer ik besef dat het leven niet één rechte lijn is, maar een verzameling van onverwachte bochten en zijwegen. En dat het oké is als je onderweg van richting verandert, zonder dat je dat meteen moet duiden als een succes of mislukking.

Toch is het niet altijd makkelijk om zo luchtig naar je eigen keuzes te kijken. Soms betrap ik mezelf erop dat ik, zelfs na al die jaren van persoonlijke groei, nog steeds in oude patronen verval. Bijvoorbeeld als ik een nieuw persoon ontmoet. Hoe ik dan onbewust mijn scherpe randjes afrond, net iets harder lach om een grapje, mezelf net iets kleiner maak. Niet omdat ik niet mezelf wil zijn, maar omdat ik ooit heb geleerd dat het veiliger is om niet te veel ruimte in te nemen. Het zijn die onzichtbare groeven waar je telkens weer in terugvalt, zonder dat je het doorhebt.

Liedjes uit het verleden

We hebben allemaal van die liedjes die blijven afspelen in ons hoofd. Patronen die ooit zijn ontstaan, misschien uit bescherming, misschien uit gewoonte. Je denkt dat ze bij je horen, dat ze je zijn, maar eigenlijk zijn het sporen uit het verleden. Mijn persoonlijke liedje was lang: maak jezelf kleiner, dan blijven mensen bij je. Niet omdat ik dat bewust koos, maar omdat het ooit werkte. Omdat het ooit, als kind, veiliger voelde om niet te veel op te vallen. En nu, jaren later, is het soms nog steeds mijn automatische reactie.

We vertellen onszelf verhalen als: ‘Ik heb vrijheid nodig’ of ‘ik werk beter alleen’, maar misschien zijn dat ook patronen. Misschien heb je ooit geleerd dat blijven pijn doet, en is weggaan je veilige route geworden. Het zijn overtuigingen die je beschermen, maar die je ook kunnen beperken. Je blijft in beweging, omdat stilstaan te spannend voelt. En soms zijn die patronen zo subtiel, dat je ze pas doorhebt als je voor de zoveelste keer in dezelfde situatie terechtkomt en denkt: ‘Hoe ben ik hier nu weer beland?’

Oefenen in anders kiezen

Het mooie is: patronen zijn niet onveranderlijk. Ze lossen niet op door één groot inzicht of het lezen van het juiste boek. Het is geen magisch moment waarop alles anders is. Het is oefenen, iedere dag opnieuw. Het is jezelf betrappen op dat oude liedje in je hoofd en dan, heel bewust, een ander deuntje proberen. Het is in het duizendste gesprek tóch zeggen wat je echt voelt. Het is blijven, ook als alles in je roept dat je moet vluchten. Het is jezelf toestaan om anders te reageren dan je gewend bent, al voelt het onwennig en kwetsbaar.

Ruimte voor iets nieuws

En dan is daar dat moment waarop je beseft dat je niet hoeft te blijven waar het niet meer goed voelt, alleen omdat je het ooit zo hebt besloten. Dat je niet hoeft te wachten tot iets of iemand verandert, zodat het eindelijk past in het plaatje dat je ooit voor jezelf hebt bedacht. Soms is het loslaten van een verwachting, een plek, of zelfs een versie van jezelf, het grootste geschenk dat je jezelf kunt geven. Niet omdat je opgeeft, maar omdat je ruimte maakt voor wat er wél mag ontstaan.

De essentie van bewegen

Misschien is dat wel de essentie van volwassen worden: beseffen dat je mag bewegen, dat je mag bijsturen, dat je niet vastzit aan het verhaal dat je ooit hebt geschreven. Dat je niet hoeft te blijven hangen in oude groeven, maar nieuwe paden mag inslaan, zelfs als je niet precies weet waar ze naartoe leiden. Het vraagt moed om te kiezen voor het onbekende, om te vertrouwen op je intuïtie, om te geloven dat je niet hoeft te weten wat het volgende hoofdstuk brengt om de bladzijde om te slaan.

Mildheid voor jezelf

Dus aan jou, die dit leest: sta jezelf toe om te bewegen. Om te veranderen, te kiezen, te herzien. Niet omdat je moet, maar omdat je mag. En als je merkt dat je weer in een oud patroon schiet, wees dan mild voor jezelf. Zie het, erken het, en weet dat je altijd opnieuw kunt beginnen. Je bent niet je groeven, je bent het landschap waarin ze ontstaan. En dat landschap? Dat mag je elke dag opnieuw vormgeven.

Lees hier de column van Karin Issa over rouw na een liefdesrelatie.