Sophie Rietmulder Maatschappij vandaag, 08:41

Leestijd: 3 minuten

Iris wil graag kinderen, maar de staat van de wereld houdt haar tegen: ‘Kan dit nog?’

In Het Dilemma duiken we wekelijks in de kleine en grote worstelingen van duurzaam en bewust leven. Want hoe graag we ook betere keuzes willen maken, gemak, sociale verwachtingen en oude patronen zitten ons vaak in de weg. Deze week: het dilemma van Iris (33).

Ze wil graag moeder worden, maar merkt dat die wens steeds vaker botst met zorgen over de toekomst van de planeet.

Het dilemma van Iris: een kinderwens in een veranderende wereld

Iris (33): “Ik wil eigenlijk al mijn hele leven kinderen. Dat gevoel zit diep. Maar de laatste jaren merk ik dat er steeds een stemmetje in mijn hoofd zit dat vraagt: kan dit nog wel?

Je leest zoveel over klimaatverandering, overconsumptie en de druk op de aarde. En dan denk ik: elk kind betekent ook extra uitstoot, extra belasting voor de planeet, en dan heb ik het nog niet eens over de onzekere toekomst voor de kinderen van nu. Soms voelt het bijna egoïstisch om die keuze te maken.

Is dit mijn wens, of kijk ik te veel naar de impact?

In mijn omgeving reageren mensen hier heel verschillend op. Sommige vrienden zeggen dat ze er bewust voor kiezen om geen kinderen te krijgen, omdat ze de wereld te onzeker vinden. ‘Wat doe je een kind aan?’, zeggen ze dan. Dat zet me wel aan het denken.

Maar anderen vinden het juist weer onzin. Die zeggen: het probleem ligt niet bij individuen, maar bij grote bedrijven en systemen. En dat wij als mensen niet alles op ons bord moeten leggen. Zij vinden: als je een kinderwens hebt, doe er dan wat mee. Anders krijg je misschien spijt.

Ik merk dat ik er zelf tussenin zit. Aan de ene kant voelt mijn kinderwens heel puur en persoonlijk. Aan de andere kant kan ik het grotere plaatje niet meer negeren.

Wat als ik het ‘goed’ probeer te doen?

Soms probeer ik het voor mezelf op te lossen door te denken: misschien zit het in hoe je een kind opvoedt. Als ik een kind krijg dat bewust leeft, duurzame keuzes maakt en kritisch nadenkt, dan draag ik misschien juist iets positiefs bij.

Maar tegelijkertijd voelt dat ook als een soort rechtvaardiging. Alsof ik mezelf probeer gerust te stellen. Want hoe je het ook wendt of keert: een kind heeft impact. En dat blijft knagen.

Twijfel tussen gevoel en verantwoordelijkheid

Ik vind het lastig dat iets wat zo persoonlijk is, ineens voelt als een moreel vraagstuk. Alsof ik me moet verantwoorden voor een keuze die vroeger gewoon vanzelfsprekend was.

Soms denk ik: moet ik hier überhaupt zo zwaar over nadenken? En soms denk ik juist: hoe kan ik dit níet meenemen in mijn beslissing? Het voelt een beetje alsof je moet kiezen tussen je gevoel en je verantwoordelijkheid.”

Haar vraag: is een kind krijgen anno nu egoïstisch? Is het nog verantwoord om voor een kind te kiezen in deze tijd? Of leggen we te veel druk op individuele keuzes? En waar trek je eigenlijk de grens?

Wat vind jij van dit dilemma?

Herken jij dit dilemma, of worstel je met iets soortgelijks? We zijn benieuwd hoe jij hiermee omgaat en welke keuzes jij maakt. Deel je gedachten op onze Facebook- en Instagrampagina, misschien help jij iemand anders weer een stapje verder richting bewuster leven.

Lees ook: Als minimalisme te ver gaat: ‘Ik heb te veel weggedaan’