Vera Guldemeester Persoonlijke verhalen vandaag, 13:34

Leestijd: 4 minuten

Hannah (38) betaalde 1200 euro voor een retreat: ‘Ik wilde na één dag al naar huis’

Hannah (38) keek al maanden uit naar een spirituele retreat die haar meer rust en nieuwe inzichten zou moeten brengen. Ze betaalde er maar liefst 1200 euro voor en verwachtte een weekend vol meditatie, lekker eten en tijd voor leuke workshops. Maar eenmaal aangekomen voelde ze zich allesbehalve ontspannen. Het was zelfs zo erg dat ze na de eerste dag het liefst weer wilde vertrekken.

“Ik had mezelf maandenlang verheugd op die retreat. Op Instagram zag ik prachtige foto’s van de locatie: een oude boerderij midden in de natuur, lichte kamers en heerlijk vegetarisch eten. De omschrijving beloofde een weekend waarin je helemaal tot jezelf kon komen, oude patronen mocht loslaten en opnieuw verbinding zou maken met je gevoel. 

Investering in mezelf

Dat klonk me fantastisch in de oren. Ik had een druk jaar achter de rug en verlangde naar een paar dagen zonder werk, verplichtingen en mijn telefoon. Dat het 1200 euro kostte, vond ik behoorlijk veel geld, maar ik praatte het voor mezelf goed als een investering in mezelf. 

Toen ik op vrijdagmiddag aankwam, voelde ik meteen dat ik misschien iets te romantische verwachtingen had gehad. Bij binnenkomst werd ik uitgebreid geknuffeld door een vrouw die ik nog nooit had ontmoet. Daarna moest ik mijn telefoon inleveren en kreeg ik te horen dat we tijdens het weekend zo min mogelijk zouden praten buiten de begeleide sessies. 

Niet goed gelezen

Dat laatste had ik blijkbaar niet goed gelezen, want ik had juist gedacht dat het gezellig zou zijn om andere vrouwen te ontmoeten. Maar goed, ik wilde me openstellen voor de ervaring, dus besloot ik er niet meteen iets van te vinden. De eerste groepssessie begon met een voorstelrondje. Ik verwachtte dat iedereen gewoon haar naam zou noemen en zou vertellen waarom ze er was. In plaats daarvan werden we direct uitgenodigd om onze diepste pijn te delen. De vrouw naast me begon vrijwel meteen te huilen en vertelde uitgebreid over haar jeugd en aan de andere kant van de kring gebeurde hetzelfde. 

Ik voelde me steeds ongemakkelijker, omdat ik helemaal niet de behoefte had om mijn persoonlijke geschiedenis met vijftien onbekenden te bespreken. Toen ik aan de beurt was, vertelde ik dat ik vooral rust zocht. De begeleider vroeg of daar misschien een diepere laag onder zat. Ik zei dat dat vast kon, maar dat ik die op dat moment liever niet met de groep wilde onderzoeken. 

Toestemming om los te laten 

Daarna volgde een ademwerksessie van bijna twee uur. Sommige deelnemers huilden, anderen maakten geluiden of bewogen heftig met hun lichaam. Ik lag op mijn matje en vroeg me vooral af wanneer we gingen lunchen. Op een gegeven moment kwam een begeleider naast me zitten en vroeg of ik mezelf wel genoeg toestemming gaf om los te laten. 

Ik wist niet goed wat ik moest antwoorden. Het voelde alsof ik iets verkeerd deed omdat ik niet dezelfde intense ervaring had als de rest. Toen we eindelijk mochten eten, was ik zo opgelucht dat ik bijna emotioneel werd van een kom pompoensoep. 

Naar huis 

Die avond lag ik om half tien in bed en wilde ik eigenlijk maar één ding: naar huis. Ik miste mijn eigen badkamer, mijn telefoon en de mogelijkheid om gewoon een normaal gesprek te voeren. Bovendien voelde ik me rot omdat ik zoveel geld had betaald voor iets waar ik totaal niet van genoot. 

Ik overwoog serieus om de volgende ochtend mijn spullen te pakken. Maar dan hoorde ik mezelf alweer denken dat ik blijkbaar niet open genoeg was, dat ik misschien weerstand voelde en dat ik juist daarom moest blijven. Dat maakte me alleen maar onrustiger. 

Praten met de begeleider 

De volgende ochtend besloot ik toch met een begeleider te praten. Ik vertelde dat ik me ongemakkelijk voelde bij de groepssessies en niet de behoefte had om allerlei persoonlijke dingen te delen. Tot mijn opluchting reageerde ze begripvol. Ze zei dat ik zelf mocht bepalen waar ik aan meedeed en dat ik ook gewoon een wandeling kon maken als een oefening niet goed voelde. 

Achteraf had ik gewild dat dat vanaf het begin duidelijker was geweest. Ik sloeg die middag een intensieve sessie over en ging in mijn eentje wandelen. Dat was, ironisch genoeg, het eerste moment waarop ik me echt ontspannen voelde. 

Wel wat geleerd 

Ik ben uiteindelijk het hele weekend gebleven, maar ik heb lang niet overal aan meegedaan. Tijdens het afsluitende rondje vertelden sommige vrouwen dat hun leven voorgoed veranderd was. Ik was vooral blij dat ik die avond weer in mijn eigen bed zou slapen. Toch heb ik er achteraf wel iets van geleerd. Niet de grote spirituele doorbraak waarop ik had gehoopt, maar dat ik niet overal in mee hoef te gaan omdat anderen er enthousiast over zijn. 

Misschien past een rustige yogales of een wandeling in het bos veel beter bij mij dan een intensieve retraite. En eerlijk gezegd had ik dat ook kunnen ontdekken zonder er 1200 euro voor te betalen. Mijn volgende weekendje weg boek ik waarschijnlijk gewoon in een fijn hotel, mét mijn telefoon en zonder verplicht voorstelrondje.”

Meer persoonlijke verhalen lezen? Check de artikelen hieronder:

• Sanne gaat drie keer per week onder de zonnebank: ‘Bang voor huidkanker ben ik niet’
• Louisa (29) is verslaafd aan botox en fillers: ‘Fillers in m’n billen wordt het volgende doel’
• Renske: ‘Mijn vriend vindt dat ik teveel van onze relatie deel op Instagram’
• Lise (34): ‘Mijn man voelt zich opeens iets té comfortabel naakt’