Vera Guldemeester Persoonlijke verhalen vandaag, 13:07

Leestijd: 4 minuten

Gigi (35): ‘Mijn vriendinnen kopen huizen en ik heb nauwelijks spaargeld’

Gigi (35) heeft de afgelopen jaren volop genoten van haar vrijheid. Ze reisde de wereld over, ging vaak uit eten en gaf haar geld liever uit aan ervaringen dan aan een spaarrekening. Lange tijd voelde dat als de juiste keuze, maar nu haar vriendinnen huizen kopen, verbouwen en praten over overwaarde, begint Gigi zich steeds vaker af te vragen of ze financieel achterloopt.

“Als je me vijf jaar geleden had gevraagd of ik spijt had van mijn financiële keuzes, had ik waarschijnlijk hard gelachen. Ik had een prima baan, betaalde netjes mijn huur en gebruikte de rest van mijn geld vooral om leuke dingen te doen. Ik reisde naar Thailand, maakte een rondreis door Mexico en boekte regelmatig spontane stedentrips met vriendinnen. Daarnaast ging ik graag uit eten, kocht ik mooie kleding en vond ik het heerlijk om niet bij iedere aankoop op mijn bankrekening te hoeven kijken. Ik leefde niet van mijn creditcard en had geen schulden, dus ik vond eigenlijk dat ik het best goed deed.

Huis kopen 

Dat gevoel veranderde langzaam toen steeds meer vriendinnen een huis kochten en in eerste instantie vond ik het vooral leuk voor ze. Ik ging mee naar bezichtigingen, hielp met verhuizen en kwam enthousiast kijken naar nieuwe keukens en badkamers. Maar op een gegeven moment begonnen onze gesprekken steeds vaker over hypotheken, verbouwingen en overwaarde te gaan. Een vriendin vertelde laatst dat haar huis in een paar jaar tijd bijna twee ton meer waard was geworden. Ik knikte geïnteresseerd, maar dacht ondertussen aan mijn eigen situatie. Ik ben 35, woon nog steeds in een klein huurappartement en heb nauwelijks spaargeld. Ineens voelde dat behoorlijk ongemakkelijk.

Het ergste moment was misschien wel tijdens een etentje met drie vriendinnen. Ze hadden het over de rente op hun hypotheek en hoeveel geld ze inmiddels in hun huis hadden zitten. Op een gegeven moment vroeg iemand of ik eigenlijk nog plannen had om iets te kopen. Ik zei luchtig dat ik eerst maar eens moest beginnen met sparen. Iedereen lachte en het gesprek ging verder, maar ik voelde me de rest van de avond een beetje klein. Alsof we allemaal volwassen waren geworden en ik ergens onderweg een belangrijke afslag had gemist.

Voortdurend vergelijken 

Sindsdien betrap ik mezelf erop dat ik voortdurend vergelijk. Als een vriendin foto’s stuurt van haar nieuwe keuken, denk ik niet alleen dat die prachtig is, maar ook hoeveel vermogen zij inmiddels heeft opgebouwd. Wanneer iemand vertelt dat ze haar hypotheek bijna heeft afgelost, voel ik een steek van jaloezie. Dat vind ik ontzettend onaardig van mezelf, want ik gun mijn vriendinnen hun succes echt. Alleen word ik door hun keuzes steeds vaker geconfronteerd met die van mezelf.

Laatst ben ik eens serieus gaan kijken waar mijn geld de afgelopen jaren naartoe is gegaan en dat was behoorlijk confronterend. Niet eens vanwege die grote reizen, want daar heb ik nog steeds prachtige herinneringen aan, maar vooral vanwege alle kleine uitgaven. De etentjes, de pakketjes die ik uit verveling bestelde, de taxi’s omdat ik geen zin had om te fietsen en de weekendjes weg die ik zonder nadenken boekte. Ik realiseerde me dat ik geld uitgeven jarenlang had gezien als een manier om van het leven te genieten, terwijl ik nauwelijks stilstond bij wat ik later misschien zou willen.

Andere keuzes gemaakt 

Tegelijkertijd wil ik niet doen alsof ik de afgelopen tien jaar heb verspild. Ik heb plekken gezien waar ik anders nooit was gekomen, bijzondere mensen ontmoet en ontzettend veel plezier gehad. Sommige vriendinnen die vroeg een huis kochten, moesten jarenlang zuinig leven en konden minder makkelijk reizen. We hebben gewoon andere keuzes gemaakt. Alleen betekent dat niet dat ik nooit mag twijfelen of die van mij wel verstandig waren. Inmiddels merk ik dat ik behoefte krijg aan meer financiële rust en zekerheid, en dat is iets wat ik vroeger veel minder belangrijk vond.

Een paar maanden geleden heb ik daarom een aparte spaarrekening geopend en een vast bedrag ingesteld dat iedere maand automatisch wordt overgemaakt. Het is geen enorm bedrag en ik weet dat ik daarmee niet binnen een jaar een huis kan kopen, maar het voelt prettig om ergens naartoe te werken. Ik ben ook kritischer geworden op mijn uitgaven. Niet omdat ik mezelf alles wil ontzeggen, maar omdat ik wil dat mijn geld naar dingen gaat die ik echt belangrijk vind. Een mooie reis hoort daar nog steeds bij, maar het zoveelste paar schoenen misschien niet.

Proberen los te laten 

Wat ik vooral probeer los te laten, is het idee dat iedereen op zijn 35ste op hetzelfde punt moet staan. Mijn vriendinnen hebben huizen, sommige hebben kinderen en anderen zijn alweer bezig met een volgende stap in hun carrière. Ik heb een ander leven opgebouwd en daar zitten ook mooie kanten aan. Natuurlijk zou ik soms willen dat ik eerder was begonnen met sparen, maar ik wil mezelf niet voortdurend straffen voor keuzes waar ik destijds gelukkig van werd.”

Meer persoonlijke verhalen lezen? Check de artikelen hieronder:

• Sanne gaat drie keer per week onder de zonnebank: ‘Bang voor huidkanker ben ik niet’
• Louisa (29) is verslaafd aan botox en fillers: ‘Fillers in m’n billen wordt het volgende doel’
• Renske: ‘Mijn vriend vindt dat ik teveel van onze relatie deel op Instagram’
• Lise (34): ‘Mijn man voelt zich opeens iets té comfortabel naakt’