Rosa Bertram Relatie Bijgewerkt: 9 mrt 2026, 14:47

Leestijd: 5 minuten

Roos (33): ‘Ik ben bewust niet meer op zoek naar mijn droomman, dit is waarom’

Je kunt niet ontkennen dat we opgroeien met het idee dat we de ware liefde moeten vinden. Kijk naar een doorsnee Hollywoodfilm, Disneyfilm of sla een willekeurige roman open en je wilt niet anders dan enkel te willen settelen voor dé ware liefde. Toch besloot Roos (33) om bewust níét op zoek te gaan naar die droomman. Ze vertelt haar verhaal aan BEDROCK.

“Ik wilde nooit wilde settelen voor minder, maar ik kwam erachter dat dat me tot nu toe niks anders heeft gebracht dan toxische jachten naar de liefde”, vertelt de 33-jarige, die overigens wél op zoek is naar een partner om haar leven mee te delen.

Hunkering naar de meest intense vorm van liefde: die ene droomman

“Mijn eerste liefde ontmoette ik op mijn 16e en die relatie was prachtig, intens en tekende mijn beeld van de liefde tot heel recentelijk. Nooit zou ik settelen voor iemand waar ik niet minstens zo verliefd op was als Tom, mijn eerste vriendje. Dat voelde ik sterk van binnen.

Naarmate de jaren verstreken, wilde ik alleen gaan voor die intense liefde. Tientallen liefjes, scharrels en love affairs passeerden jaarlijks weer de revue. Altijd vol passie, spanning en intensiteit. Maar lang duurde het nooit, want óf de ander was na veel pijn altijd een stuk minder bereikbaar dan ik wilde inzien aan het begin óf ik was het na een tijdje weer zat als ik merkte dat ik hem eindelijk dan tóch voor me had gewonnen.”

‘Het bracht me nooit een veilige, onvoorwaardelijke liefde’

“Voor ik er erg in had, had ik een soort craving opgebouwd voor het willen winnen van iemands hart. Had ik diegene in m’n zak, dan was de lol eraf. Tenminste: als ik iemand ‘gewoon interessant’ vond. Was ik écht verliefd, dan kon ik tot het gaatje gaan voor de liefde. Ik wilde alles op alles zetten om het te laten slagen. Of ik nou mijn vrienden minder zag, me stoerder (lees: kouder) voordeed dan ik ben of naar de andere kant van de wereld moest verhuizen: ik zou het doen, als dat nodig was. Maar pas nu, jaren later, kom ik erachter dat ik eigenlijk nooit écht veilige liefde heb gekend.

Ontmoette ik dan eindelijk mijn droomman (again, dacht ik), dan moest ik er zoveel voor opgeven en er zo hard voor werken dat het m’n hele leven overnam. Dát is mijn idee van de liefde geworden. Ze waren altijd onafhankelijk, knap, werkten met hun handen, bewandelden hun eigen pad, hadden veel levenservaring en altijd een rauw randje. Precies míj́n match. Waarom werkt het dan wéér niet? Dít was toch de droomman van mijn eisenlijstje?”

Het beeld van de droomman koos nooit onvoorwaardelijk terug

“Maar wat ik op die momenten niet inzag, is dat ze niet onvoorwaardelijk voor mij kozen. Ik denk dat het een maatschappelijke misvatting is dat je moet gaan voor het beeld van je droomman of -vrouw.

‘Maar wat ís dat beeld eigenlijk?’, vroeg ik me af toen onlangs mijn hart brak na een break-up met wéér een onbereikbare partner. Dit keer door de afstand. Het is bijna grappig: deze kwam uit Nieuw-Zeeland.

Het zoveelste gebroken hart zette me echt wél aan het denken: ‘Wat ís een droompartner eigenlijk?’ En hoe realistisch is het om van een ander te verwachten dat hij of zij precies in mijn ideale plaatje past? Maar op de één of andere manier wilde mijn ego nooit wennen aan het idee dat ik ooit zou settelen voor minder dan mijn traditionele idee van die intense vorm van liefde. Dan maar alleen, of nou ja, met mijn honden.”

Een pleidooi voor de nieuwe droomman

“Na de nodige liefdestrauma’s ben ik er langzaam maar zeker, met pijn in mijn hart, achter gekomen dat ik misschien toch niet meer voor het idee van een droomman wil gaan. Het traditionele beeld van een droomman dat ik, en velen met mij denk ik, had, van de liefde van je leven. Maar dat het belangrijker is hoe ik me voel bij iemand, of ik me gezien voel, geliefd en gehoord. Of ik helemaal mezelf kan zijn, met al mijn flaws en eigenaardigheden. Dat ik me niet stoerder, afstandelijker of onafhankelijker hoef voor te doen dan ik ben om dat vuurtje aan te houden.

Heerlijk vind ik het om me veilig te voelen bij de lieve jongen die ik nu date. Het was even wennen aan het begin, omdat hij meteen duidelijk over was wat hij van me wilde. Waar bleef de ruimte voor het spelletje? De jacht? Het harde werk? Dat was er allemaal niet en dus vond ik het maar saai op het begin. Toch voelde ik dat ik er wel werk van wilde maken. Ik kon bovendien geen reden bedenken om hem helemaal te laten gaan.

Door goed met elkaar te communiceren, dit keer zonder ruzie of oververhitte gesprekken, leren we elkaars verschillen begrijpen en kunnen we elkaar laten. En nee, het is geen onbereikbare man waar ik soms diep vanbinnen nog steeds naar verlang. En dat gaat hij ook niet worden, want hij is nu eenmaal veilig gehecht en is er altijd voor me. En dat is alles wat ik al die tijd wilde.”

En de strijd voor de liefde dan?

“Hoewel ik soms nog weleens verlang naar de strijd die de liefde altijd voor mij is geweest, weet ik diep vanbinnen dat het me nergens bracht, me onzeker en angstig maakte en me nog nooit een duurzame, gezonde relatie opleverde. Niet dat ik geloof dat een relatie hebben een vereiste is om gelukkig te zijn, want daarvoor heb je geen ander nodig. Maar als je dan eenmaal openstaat voor de liefde, wil je je toch echt veilig voelen en een team zijn. Zónder daar voor te hoeven vechten en juist heerlijk te kunnen rusten in de armen van je geliefde. Dus nee, ik hoef die droomman niet meer.”

Gaan de moderne liefde en een lange relatie samen? Relatietherapeut Marcelino geeft antwoord.

Alert op red flags tijdens het daten? ‘We slaan erin door’, vindt relatiecoach Bloem Koks