Claire Cijnssen Column vandaag, 12:02

Leestijd: 5 minuten

Claire (35) is digital nomad: ‘Waarom is reizen als vrouw duurder dan als man?’

Heb je er weleens van gedroomd om huis en haard achter te laten en ergens aan de andere kant van de wereld opnieuw te beginnen? Een leven waarin je laptop je enige vaste collega is en je uitzicht per maand verandert van jungle tot wolkenkrabber? Voor digital nomad Claire Cijnssen (35) is dat geen dagdroom meer, maar gewoon dinsdag. 

In haar columns neemt ze ons mee in het echte digital nomad-leven vanuit Medellín: de vrijheid, de chaos, de stilte, de salsa en alles ertussenin. En dat doet ze precies zoals ze is. Eerlijk, een tikje eigenwijs en vooral: vol leven.

Digital nomad Claire vraagt zich af: waarom is reizen als vrouw duurder dan als man?

Claire: “Het is een ongemakkelijke waarheid, maar als vrouw betaal ik meer voor dezelfde reis dan mijn mannelijke mede-reizigers. En dan heb ik het niet over luxe-items of dure tripjes. Ik heb het over de onzichtbare kosten van reizen als je een vrouw bent. Ik neem je even gezellig mee in de werkelijkheid van een vrouwelijke digital nomad/reiziger.

De kosten van veilig slapen voor een digital nomad

Vroeger boekte ik altijd de goedkoopste optie: mixed dorms. Acht bedden, gedeelde badkamer, weinig privacy, maar goedkoop. Helemaal prima, tot ik genoeg ervaringen had gehad met mannen die net iets te dicht bij je bed kwamen, of die ’s nachts ‘per ongeluk’ in het verkeerde bed stapten, of die dachten dat ze niet het hele gebouw lieten trillen met hun gesnurk.

Daarna boekte ik female dorms. En laat die nou altijd duurder zijn. Waarom is dat toch? Omdat veiligheid een luxe is waarvoor je als vrouw moet betalen? 

Inmiddels, op mijn bijna 36ste, boek ik eigenlijk alleen nog maar privékamers. Ik voel me niet te goed voor dorms, maar ik ben er inmiddels (gevoelsmatig) te oud voor geworden. Een beetje privacy, een goede nachtrust en een keer niet slapen met je ogen open, is wel zo fijn. Maar het kost ook wat.

Veilig aankomen: de verborgen tijdsinvestering

Voordat ik naar een nieuwe stad ga, onderzoek ik alles. Welke wijk is het veiligst om in te verblijven? Hoe kom ik van het vliegveld naar mijn accommodatie? Hoeveel moet ik cash bij me hebben? Welke apps heb ik nodig? Op welk tijdstip kom ik aan en wat is dan het beste plan van aanpak?

Als het een compleet onbekende locatie is, stuur ik mijn aankomsttijd naar mijn accommodatie. Ik deel zelfs weleens mijn Uber-link zodat ze me kunnen volgen. Of mannelijke reizigers dit ook doen, betwijfel ik. Je voelt het niet direct in je portemonnee, maar er zit wel degelijk een investering in, in de vorm van tijd.

 ’s Avonds veilig thuiskomen

Zeven minuten lopen. Zo dichtbij kan mijn appartement zijn, en toch bestel ik een Uber als het donker is. Mijn mannelijke vrienden lopen gewoon, maar als blonde vrouw in Latijns-Amerika doe ik dat niet. Heel simpel.

De mannen snappen dit heel goed. Ze lopen vaak met me mee, zodat ik geen Uber hoef te bestellen, en hebben er geen probleem mee om daarna in hun eentje terug (of naar huis) te lopen. Maar dat ik constant Ubers moet nemen terwijl zij kunnen lopen (of denken dat te kunnen), is een kostenpost die zij niet hebben.

En in Medellín, waar de zon om 18.00 uur ondergaat, is het dus al snel donker. 18.00 uur klinkt als een schappelijke tijd om de straat op te gaan, toch? Maar die donkere avonden zorgen ervoor dat ik vaker een Uber moet nemen dan me lief is en die kleine ritjes stapelen zich op.

Geen late vluchten als vrouwelijke digital nomad

Een goedkopere vlucht die om 23.00 uur aankomt, klinkt als een goede deal, toch? Als vrouw boek ik die alleen niet, tenzij ik de stad al ken en weet hoe alles werkt.

Als het de eerste keer is dat ik naar een nieuwe bestemming ga, dan boek ik een vlucht die overdag aankomt. Ook al is die duurder, ook al betekent het dat ik om 4 uur ’s ochtends op moet staan. Aankomen in het donker op een plek die ik niet ken? No, gracias.

Nu ik Medellín ken, is dat anders. Maar voor elke nieuwe bestemming begint de afweging opnieuw. Correct me if I’m wrong, maar ik heb een man hier nog nooit over horen praten.

De constante veiligheidscheck in je hoofd

Het gaat niet eens altijd om het geld. Het gaat ook om de constante mentale belasting van het altijd op je hoede moeten zijn. Altijd checken waar je loopt, altijd je tas goed vasthouden, altijd nadenken over waar je heen gaat, hoe laat je terug bent en hoe je dat doet. Het is vermoeiend en het kost tijd. En ja, het kost dus ook geld.

Overigens komen mannen ook in de problemen, hoor. Ik ken genoeg verhalen van scammende vrouwen die mannen in de val lokken, maar dat is een ander soort risico en een ander verhaal.

Is solo reizen als vrouw het waard?

Dus that’s me, een vrouw die als digital nomad de wereld over reist, zich vrij voelt en haar eigen leven leidt. En tegelijkertijd betaal ik meer, onderzoek ik langer en ben ik voorzichtiger dan mijn mannelijke vrienden.

Is het het waard? Absoluut. Zou ik willen dat het anders was? Jazeker. Maar het zal niet snel veranderen, dus ik blijf lekker m’n Uber-links delen, mijn privékamers boeken, en mijn vluchten selecteren op aankomsttijd in plaats van prijs.

Reizen als vrouw is geweldig, maar het komt wel met een prijs.”

Claire is 35 en woont als freelance copywriter én digital nomad in Medellín, Colombia. In haar columns neemt ze ons mee in haar alles-behalve-normale leven. De rauwe randjes, de gouden momenten en alles daartussenin. 

Meer lezen van Claire? Haar vorige column over het leven als digital nomad lees je hier.