Claire Cijnssen Reizen Vandaag, 08:44

Leestijd: 4 minuten

Claire (35) is digital nomad: ‘Hebben alle digital nomads ADHD?

Heb je er weleens van gedroomd om huis en haard achter te laten en ergens aan de andere kant van de wereld opnieuw te beginnen? Een leven waarin je laptop je enige vaste collega is en je uitzicht per maand verandert van jungle tot wolkenkrabber? Voor digital nomad Claire Cijnssen is dat geen dagdroom meer, maar gewoon dinsdag. 

In haar columns neemt ze ons mee in het echte digital nomad-leven vanuit Medellín: de vrijheid, de chaos, de stilte, de salsa en alles ertussenin. En dat doet ze precies zoals ze is. Eerlijk, een tikje eigenwijs en vooral: vol leven.

Digital nomad Claire over een opvallende overeenkomst met haar collega’s

“Oké, laat ik beginnen met een disclaimer: dit is niet wetenschappelijk bewezen. Ik ben geen psycholoog, geen arts, en mijn enige kwalificatie is dat ik zelf digital nomad ben en om me heen kijk. En misschien, héél misschien, zelf ook een niet-gediagnosticeerde ADHD’er ben. 

Maar ik kan één ding zonder enige twijfel zeggen: élke digital nomad die ik heb ontmoet, heeft ADHD.

We zijn een stelletje dopamine-junkies die de wereld over reizen, omdat stilzitten fysiek pijn doet en omdat “een normaal leven” ons het gevoel geeft dat we langzaam doodgaan van verveling.

‘Net als bijna elke digital nomad haat ik routine’

Het gekke is: we haten routine, maar hebben die ook keihard nodig.

Ik ken digital nomads die elke drie weken naar een nieuw land vliegen omdat ze anders het gevoel hebben dat ze vastroesten. Maar diezelfde mensen hebben ook een ochtendritueel dat zo strak is dat je er een Zwitsers horloge mee zou kunnen kalibreren. Koffie om 8.00 uur, laptop open om 8.30 uur, lunch om 12.00 uur. Elke dag. In elk land.

We willen geen 9-tot-5, maar werken wel elke dag van 9 tot 5. We willen geen kantoor, maar zitten wel elke dag op dezelfde plek in hetzelfde café. We willen vrijheid, maar boeken onze vluchten wel ruim van tevoren.

Logisch is het absoluut niet, herkenbaar is het absoluut wel.

Dopamine, dopamine, dopamine

Hier is wat ik denk dat er aan de hand is: wij hebben een brein dat constant schreeuwt om prikkels. Nieuwe landen, nieuwe smaken, nieuwe mensen, nieuwe culturen, nieuwe talen. Elke dag iets anders, met elke week een ander uitzicht.

Thuis (waar dat ook moge zijn) is het elke dag hetzelfde. Dezelfde supermarkt, dezelfde route naar kantoor, dezelfde mensen in de sportschool, dezelfde gesprekken bij het koffiezetapparaat. Voor sommige mensen is dat rust, maar voor ons voelt het als een langzame dood.

Dus wat doen we? We pakken onze laptop, boeken een ticket en jagen op de volgende dopamineshot. En zodra we een paar weken ergens zijn en het begint te wennen, dan wordt het saai en dan moeten we weer verder. 

Tekst gaat verder na Instagrambericht.

Dit bericht op Instagram bekijken

Een bericht gedeeld door Claire Cijnssen (@clairecijns)

‘Het maatschappelijke plaatje past gewoon niet’

Ik denk dat veel van ons digital nomad zijn geworden omdat we gewoon niet in het hokje passen. Een vaste baan? Te beklemmend. Een hypotheek? Te eng. Kinderen krijgen? Te definitief. Elke dag hetzelfde doen? Mwah, liever niet.

Het hele maatschappelijke plaatje (studeren, carrière maken, huis kopen, gezin stichten, met pensioen gaan) voelt als een keurslijf. Alsof iemand anders heeft bepaald hoe mijn leven eruit moet zien en ik daar netjes in moet passen. Maar mijn brein werkt gewoon niet zo. Ik heb vrijheid nodig, afwisseling, prikkels. Ik wil vandaag in Colombia zijn en volgende maand misschien in Thailand. Of niet. Ik weet het nog niet. Maar dat vind ik juist zo fijn.

De keerzijde

Natuurlijk is het niet allemaal rozengeur en maneschijn, want die constante behoefte aan nieuwe prikkels maakt het ook moeilijk om diepgang te vinden. Relaties zijn lastig (zo niet onmogelijk) als je nooit langer dan drie maanden ergens blijft. Vriendschappen blijven oppervlakkig als iedereen altijd onderweg is. En het gevoel van écht thuiskomen bestaat niet. 

En dan is er nog de vraag: rennen we naar iets toe, of juist voor iets weg?

Misschien zijn we niet zozeer avontuurlijk, maar eerder onrustig. Misschien zoeken we geen vrijheid, maar vluchten we voor verbinding. Misschien is al dat reizen niet omdat we zoveel willen zien, maar omdat we niet durven te blijven. Zware vragen voor de vroege ochtend, I know.

De diagnose

Dus hebben alle digital nomads ADHD? Geen idee. Misschien. Waarschijnlijk niet allemaal, maar een verdomd grote groep wel.

Of misschien zijn we gewoon een stelletje rusteloze zielen die niet in het keurslijf van “normaal” passen en daarom maar onze eigen weg zijn gaan lopen met de constante honger naar iets nieuws. En daar is helemaal niks mis mee.

Al zou een beetje therapie misschien geen kwaad kunnen.”

Claire is 35 en woont als freelance copywriter én digital nomad in Medellín, Colombia. In haar columns neemt ze ons mee in haar alles-behalve-normale leven. De rauwe randjes, de gouden momenten en alles daartussenin. 

Meer lezen van Claire? Haar vorige column over het leven als digital nomad lees je hier.