Britt Slief Psyche Bijgewerkt: gisteren, 12:42

Leestijd: 4 minuten

Aan de andere kant van de tafel: Britt (29) kreeg therapie, in plaats van het te geven als psycholoog

Britt Slief is zelfstandig psycholoog. Ze deelt op een toegankelijke manier kennis over thema’s als stress, burn-out, emoties en zingeving, waarbij ze ook haar persoonlijke ervaring meeneemt. Daarnaast begeleidt ze mensen met mindfulness om meer rust en balans te ervaren in het dagelijks leven. Ze vertelt aan BEDROCK over de keer dat de rollen omgedraaid waren: ze was niet de psycholoog, maar de cliënt.

“In theorie weet ik het allemaal. Strenge regels voor jezelf, langdurige stress en te weinig hersteltijd zijn dé ingrediënten voor een burn-out. In mijn werk geef ik anderen zelfs handvatten om deze patronen te doorbreken, grenzen te (h)erkennen en langzaam te herstellen. 

Maar toen zat ik zelf, op een donkere dag in december, huilend en hyperventilerend op de vloer van onze badkamer.

Wat gênant.

Mijn lichaam trapte op de rem

Na maandenlange overbelasting was mijn lichaam er klaar mee en trapte het resoluut op de rem. Een keelontsteking die maar niet overging, spierpijn, hoofdpijn, paniek. Hoeveel signalen moet je krijgen voordat je luistert? Na lang overwegen ging ik naar de huisarts voor mijn lichamelijke klachten. Met als advies iets wat ik misschien wel aan had zien komen, maar liever nog even negeerde: ga in therapie.

Mijn eerste reactie was weerstand. Ik kan mezelf toch wel behandelen? Vinden mensen mij nog wel een goede psycholoog als ik zelf in therapie ga? Het voelde alsof ik faalde in iets waarin ik anderen dagelijks begeleid.

Op aandringen van de mensen om mij heen en met de steun van mijn partner zette ik toch de stap. Toen ik de psychologenpraktijk binnenliep, voelde het onwennig. Alsof ik zelf een cliënt ging ontvangen. Ik herkende de wachtkamer, de stoelen, de stilte. Alleen was ik nu niet degene die de vragen ging stellen. 

In de behandelkamer

Zoals ik in dat eerste gesprek zat, zou je niet zeggen dat er veel aan de hand was. Nette kleren, verzorgd, een glimlach. Mijn verhaal helder en logisch opgebouwd. Ik probeerde, onbewust, de regie te houden. Want het is spannend om écht gezien te worden, zeker als je gewend bent degene te zijn die luistert.

Mijn psycholoog prikte daar gelukkig vrij snel doorheen. Ze hoorde niet alleen wat ik zei, maar vooral ook wat ik niet zei. Pas toen ik het label ‘psycholoog’ iets meer liet zakken en mezelf toestond om cliënt te zijn, kon er iets bewegen. Dat voelde in het begin zeker niet als opluchting, maar als een beerput die openging.

Disfunctionele gedachten kwamen naar boven. Strenge innerlijke regels die ik jarenlang voor normaal had gehouden. Oude patronen en een ongelijkwaardige relatie uit het verleden, met als gevolg hardnekkige overtuigingen die nog steeds doorwerkten in hoe ik met mezelf omging.

Soms voelde ik tijdens een sessie weerstand.
Soms tranen.
En steeds vaker opluchting. 

Wat er in mijn lijf gebeurde 

Wat me nog wel het meest verraste, was hoe lichamelijk therapie eigenlijk is. Door te spreken over een nare situatie uit het verleden, gebeurde er iets in mijn lijf. Mijn adem zakte. Spanning nam af. 

Hoe mijn leven er nu uitziet

Waar alles eerst vast stond, merkte ik langzaam beweging. De kritische stem maakt ruimte voor mildheid. Ik leer mijn lichaam weer te vertrouwen en luister er meer naar. Spanning vertelt me iets. Ontspanning ook. Dit zorgt ervoor dat mijn leven er op dit moment anders uitziet. Zware krachttraining heeft plaatsgemaakt voor yin-yoga. Mijn agenda is minder vol. Ik neem pauzes zonder ze te hoeven verdienen. 

Aan de andere kant van de tafel zitten heeft me theoretisch gezien misschien niets nieuws geleerd. Ik begreep dit allemaal al. Maar ik heb nu ervaren wat dat in de praktijk betekent.

Wat ik meeneem 

Zoals ik diep van binnen eigenlijk al wist, nee, je kunt jezelf niet behandelen. En ja, het maakt me een menselijkere psycholoog nu ik weet hoe het is om aan de andere kant van de tafel te zitten. Weten hoe kwetsbaar het voelt om hulp te ontvangen. Hoeveel moed het vraagt om controle los te laten. Dat zijn inzichten die ik meeneem voor mezelf, én in mijn werk met anderen.

Misschien herken je iets in dit verhaal. Misschien nodigt het je uit om even stil te staan bij hoe het met je gaat, en als dat nodig is, aan de bel te trekken.”

Deze simpele truc kan je helpen om meer in het moment te leven