Waarom ik stop met mijn zoektocht naar een allesomvattende passie (en dat nog beter is ook)

Joanne Wienen 5 aug 2018 Mind

Net toen ik behoorlijk vastliep in mijn eeuwigdurende zoektocht naar mijn grote, allesomvattende passie, kwam een theorie voorbij die alles veranderde.

Wie een rijk leven wil leiden, moet op zoek naar een passie. Bonuspunten als je van die passie ook nog je werk weet te maken. Het grote geluk ligt dan binnen handbereik. Grote denkers als Nietzsche en Kierkegaard zagen passie niet voor niets als ‘drijvende levenskracht’. Kierkegaard noemde het hebben van passie zelfs de sleutel naar een vervuld en gebalanceerd leven. Uhm ja, where can I get some? Ik wil óók vervulling en balans. Hoe moeilijk kan het vinden van zo’n passie zijn?

Tevergeefse zoektocht naar een passie

Best moeilijk, durf ik te stellen na een jarenlange tevergeefse zoektocht. Ik heb het heus geprobeerd. Zo heb ik als jong meisje ondanks ontbrekend talent jarenlang stug door gevoetbald in de veronderstelling dat achter een bal aanhollen helemaal mijn ding was. Lang verhaal kort: bleek niet mijn passie. Vervolgens heb ik als tiener duizenden plaatjes uit tijdschriften geknipt en in plakboeken geplakt (zestien stuks maar liefst) en kon ik urenlang door catwalkfoto’s op style.com scrollen. Bij mode, daar lag écht mijn hart. Je raadt het al, ook dat bleek een illusie.

En dus was de stand na de middelbare school: geen passie én geen flauw benul wat ik met mijn leven aan moest. Ik besloot een high school year in de Verenigde Staten te doen. Het komende jaar zouden steeds meer mensen me te vertellen hoe leuk ze mijn verslagen op waarbenjij.nu vonden. Toegegeven, het was vooral familie. Maar toch, misschien was schrijven wel mijn talent. Ik schreef me in voor een studie journalistiek en bingo, ik vond het nog leuk ook.

Tijdens mijn opleiding dacht ik zelfs heel even mijn passie gevonden te hebben. Ik zou op z’n minst de Nederlandse en vrouwelijke versie van ofwel Woodward ofwel Bernstein worden (die twee van het Watergateschandaal). Ik zou als waakhond van de democratie mijn leven wijden aan het vinden van de waarheid. Nou ja, die opleiding is afgerond, maar een waakhond ben ik allerminst geworden. Mijn leven volledig in het teken stellen van mijn werk vond ik toch wel wat veelgevraagd. Bovendien bleek mijn interesse voor politiek ook van tijdelijke aard. De stand op mijn vijfentwintigste: ik vind mijn werk superleuk, maar is het mijn passie? Neuh.

Nu moet je niet denken dat ik dagelijks over deze kwestie zat te malen, wel voelde het ergens als falen dat ik mijn passie nog niet gevonden had. Ik bedoel; zou ik daar als millennial niet enorm naar op zoek moeten zijn? Wilde ik niet alles uit het leven halen door elke dag bezig te zijn met mijn grootste hobby? Als ik nou nooit mijn passie vind, betekent het dan dat ik gedoemd ben om een onvervuld leven te leiden? Bovendien, stel dat ik opeens een enorme passie voor bijen blijk te hebben en mezelf moet omscholen tot imker? Wat een gedoe! Of, erger, stel dat ik mijn kans op passie forever heb verspeeld toen ik besloot dat ik geen zin had om muzieknoten te leren lezen tijdens pianoles. Argh!

Screw finding your passion

Elk bericht dat in mijn Facebook-tijdlijn verscheen en ook maar iets met ‘passie’ te maken had, klikte ik vol verwachting aan. (Er echt naar op zoek gaan, gaat me natuurlijk te ver. Ik blijf een kind van generatie Y). Maar toen stuitte ik op iets grappigs. Dit artikel van dagblad Trouw ging niet over hoe ik mijn allesomvattende passie kon vinden. En ook niet over waarom dat zo belangrijk is. Nee, hierin werd die gedachte juist volledig omver geschopt. Coach en filosofe Susanna Halonen, auteur van het boek Screw finding your passion, stelt namelijk dat zulke zoektochten veelal in frustratie eindigen. Mijn beeld van het hebben van ‘een passie’ bleek fundamenteel verkeerd. Ik las uiteraard gretig verder.

10x boeddhistische wijsheden die je leven kunnen veranderen

Halonen verdiepte zich in het onderwerp en stuitte tijdens haar onderzoek op de theorie van Canadees Robert Vallerand. Hij haalt het gangbare idee over passie onderuit. In plaats daarvan maakt hij onderscheid tussen twee verschillende soorten. Het eerste – obsessieve passie – is wanneer een persoon alles aan de kant zet om een bepaald doel te behalen. Denk aan topsporters of bijvoorbeeld professionele balletdansers. Hun toewijding aan één doel wordt in onze maatschappij vaak bejubeld. Halonen: “Deze ongezonde vorm van passie wordt daardoor verheven tot een blauwdruk voor succes. We vergeten dat dit personen zijn met een ultiem talent. Voor verreweg de meeste personen is dat simpelweg niet weggelegd. Bovendien krijgen we maar zelden te zien wat ze ervoor hebben moeten opofferen.”

Toch romantiseren veel mensen nog steeds dat beeld van één grote, hartstochtelijke passie die nagejaagd moet worden. Wie het nog niet heeft gevonden, moet dan ook vooral blijven zoeken. And so I did. Tevergeefs. Daarom was ik ook blij toen ik las over die andere vorm van passie. Vallerand noemt het een ‘harmonieuze passie’ en die is een stuk gezelliger dan de obsessieve variant. Halonen beschrijft het als ‘een vorm van positieve energie die in ons allemaal zit’. “Daarom heet mijn boek ook ‘Screw finding your passion’. Je hoeft er helemaal niet naar op zoek te gaan, want het is niet iets dat buiten je ligt. Het is vooral een kwestie van contact maken met de passie die je met je meedraagt,” zegt ze in Trouw.

Niet één bepaalde acitiviteit

Dat klinkt een beetje zweverig, maar snijdt heus hout. Kort gezegd houdt harmonieuze passie in dat je niet één bepaalde activiteit vol overgave doet, maar juist allerlei verschillende dingen op passievolle wijze kunt doen. Het enige wat ervoor nodig is, is ‘een grote mate van zelfbewustzijn’. Halonen: “Leer je ware zelf kennen en ontdek wat jouw grondwaarden zijn. Wat vind je écht belangrijk? Zulke grondwaarden ontwikkel je als je jong bent en blijven je hele leven min of meer hetzelfde. Het is daarbij ook erg belangrijk om iets te mogen verprutsen.

Mislukkingen zijn een fundamenteel onderdeel van persoonlijke vooruitgang. Het klinkt cliché, maar van iedere fout leer je. Veel mensen denken dat geluk betekent dat je voortdurend lacht en alles fantastisch vindt. Maar dat is geen geluk. Dat is een geestesziekte die manie heet, waarbij een persoon zich in een voortdurende staat van euforie bevindt.”

Pfoe, oké. Dit klinkt een stuk haalbaarder. En wenselijker, to be honest. Want ik zou niet weten waar ik de tijd voor zo’n obsessieve passie vandaan zou moeten halen. Mijn nieuwe doel: een grote mate van zelfbewustzijn creëren en ontdekken wat mijn grondwaarden zijn.

Meer lezen over het vinden van je passie?

Wil je graag op de hoogte blijven van de beste Bedrock-content? Meld je aan voor de Bedrock-Weekly!

Reageer op artikel:
Waarom ik stop met mijn zoektocht naar een allesomvattende passie (en dat nog beter is ook)
Sluiten