Weg met ‘in balans zijn’: waarom meer onrust in je leven zo slecht nog niet is

Zijn we op zoek naar het midden van twee uitersten?

In balans zijn. Ben jij daar ook naar op zoek? Stop dan maar met zoeken. Onrust, dat zouden we juist moeten omarmen. Journalist Lian van Doorn zegde leven in balans vaarwel en nam onrust aan boord. Een pleidooi voor minder balans en meer onrust.

Jaren was ik op zoek naar ‘in balans zijn’. Een oneindige zoektocht, want alleen al de definitie van ‘in balans’ zijn’ kan ik niet vinden. Zijn we op zoek naar het midden van twee uitersten? Of gaat het juist om schommelen tussen twee uitersten, zoals uitbundig lachen en keihard janken? Het valt mij op dat de trend ‘in balans zijn’ staat voor een wereld en leven zonder uitersten. Het gaat om balanceren op het middelpunt. Wat me ook opvalt, is dat we streven naar in balans zijn, maar het uiteindelijk niet zijn. Waarom niet?

Het antwoord voor mij is simpel: in balans zijn, is synoniem voor saai. Het betekent een rimpelloos leven. Leven op een zee zonder golven, zonder enige kabbeling of oneffenheid zelfs. Stilstand. Want stel dat alles in balans verloopt? Wat dan? Waar is de uitdaging? De kleur? De eigenheid? We streven naar balans, maar maakt een beetje onrust ons leven juist niet fijner, plezieriger en uitdagender?

Zo passief als ‘in balans zijn’ is, zo actief is het leven

In balans zijn betekent bovendien eerder dat we te streng zijn voor onszelf, ons schuldig voelen als we meer koekjes eten dan we onszelf toestaan en we ons schamen als we ‘s ochtends de dag niet zijn begonnen met mediteren. Het focust vaak op wat niet mag en wat moet. Maar draait het leven daar echt om? Volgens mij zouden we op elk moment tevreden mogen zijn en staat onrust en disbalans naast uitdaging en plezier ook voor creativiteit en eigenheid. Wees dus niet bang, maar bewandel onbekende paden. Zorg dat je je niet altijd te comfortabel voelt, blijf jezelf voeden met uitdaging en creativiteit. Zoek niet naar ‘in balans zijn’ of naar de juiste verhouding van balans (want hóe kom je daar achter?), maar leef!

Ik zie het leven meer als een schommel. Dat klinkt zweverig, maar is best wel down to earth. Simpel gezegd: om hoog te kunnen schommelen, zul je moeten bewegen. Maar om hoog te komen, zul je af en toe ook achteruitgaan of onrustige slagen maken. Je kunt er ook voor zorgen dat de schommel in balans komt, dan hangt hij precies in het midden. Wanneer gebeurt dat? Bij stilstand. Liever niet, dus. Natuurlijk komt de schommel tijdens het zwieren af en toe langs het middelpunt. Dat is alleen maar fijn. Even een adempauze of een rustmoment. Daarna ga je weer schommelen. Zo passief als ‘in balans zijn’ is, zo actief is het leven.

In balans zijn is een dwangmatige handeling geworden, een vorm van perfectie. Maar hé, het is niet dé sleutel tot een succesvol en gelukkig leven. Ik citeer graag een uitspraak van Bert Wagendorp die in mijn woonkamer hangt: ‘Niet perfectie maar imperfectie is de rode draad in ons bestaan. En gelukkig maar, want het leidt vaak tot hilarische taferelen en niets is saaier dan de volmaaktheid’. Amen.

Meer lezen?

Vergeet multitasken. Waarom het beter is om één ding tegelijk te doen.

Niets meer missen van Bedrock?

Like hier onze Facebook-pagina en blijf up to date. Of schrijf je in voor de Bedrock-nieuwsbrief.