Waarom we sneller huilen in vliegtuigen

Anne Dirks 26 dec 2017 Mind

Terwijl de stewardess uitlegt hoe je extra lucht in een reddingsvest blaast, trek jij je veiligheidsgordel aan en verdiept je in het inflight entertainment systeem. Ver boven de grond, in een met droge lucht gevulde cabine vol vreemdelingen, zonder telefoons en e-mails om je af te leiden, gebeurt er iets vanbinnen.

The Bucket List

De vlucht: dinsdagmiddag 12.55 van Bangkok naar Amsterdam. De film: The Bucketlist. Jack Nicholson en Morgan Freeman spelen twee terminaal zieke mannen die ontsnappen uit het ziekenhuis voor een gezamenlijke roadtrip, gevuld met de dingen die ze willen doen voor hun dood. Aan het eind van de film zit een scene waarin Jack Nicholson achter een spreekgestoelte staat in een kerk, naast hem de kist van zijn nieuwgevonden vriend. Terwijl hij speech houdt, streept hij iets van de bucketlist.

De stem van Freeman neemt het over en beschrijft de enige, niet voldane daad op de lijst, terwijl je een klein figuurtje een besneeuwde berg op ziet klimmen. En daar, ergens tussen het luchtruim van Oostenrijk en de fictieve Hollywood versie van de Himalaya waar de twee heren dan eindelijk hun rust vinden, gebeurde er iets. Ik moest huilen. Nu moet ik erbij zeggen dat dit niet een bijzonder goede film is (hij kreeg 3.8 sterren op rotten tomatoes) en dat ik de film in kwestie al twee keer eerder gezien had.

Huilen aan boord

Een paar maanden later sprak ik op een huisfeestje van een vriendin een jongen die voor zijn werk net naar Uganda was gevlogen. “Nog een goeie film gezien onderweg?” vroeg ik. Hij keek schichtig om zich heen en vertelde dat hij uiteindelijk voor een Pixar klassieker had gekozen om de tijd te doden en vervolgens tranen met tuiten had zitten huilen. De film in kwestie was Toy Story 3. “En ik huil nooít” vertrouwde hij mij toe. Mijn interesse was gewekt.

Vergeet niet Bedrock’s Facebook-pagina te liken, zodat je nooit meer iets mist.

Na wat rondvragen kwamen er meer bekentenissen. Vriendin M. vertelde plots diep geraakt te zijn door Walk the Line, de film over het leven van Johnny Cash. Vriendin L. vertelde met het schaamrood op de wangen gehuild te hebben bij ‘The Sisterhood of the Traveling Pants’. Google leerde mij dat zelfs Jake Gyllenhaal niet onbekend is met het fenomeen en een traantje liet bij een documentaire over beren. Waarom huilen we sneller in een vliegtuig?

De Wetenschap

Er is weinig onderzoek gedaan naar het wel of niet emotioneler zijn aan boord van een vliegtuig. Ad Vingerhoets, klinisch psycholoog gespecialiseerd in stress en emotie, bestudeert al meer dan twintig jaar wanneer en waarom we huilen. In zijn boek ‘Why Only Humans Weep’ beschrijft Vingerhoets dat mensen huilen om zich te verbinden met anderen. Toch huilen volwassenen zelden in een omgeving met veel andere mensen om zich heen, blijkt uit zijn eigen onderzoek uitgevoerd in 2000.

Zoals Jay Efran en Mitchell Greene uitleggen in dit artikel over de psychologie achter tranen, huilen mensen vooral in een situatie waar er niet langer een reactie of actie nodig is. Individuen geven aan letterlijk ‘op te geven’ of ‘het los te laten’ en de tranen toe te laten.

Dit staat niet heel ver af van de situatie aan boord van een vliegtuig. Je zit vastgesnoerd in een stoel op 10 km hoogte, zonder afleiding van telefoons of een e-mail inbox. Er is vrij weinig wat je kan en mag doen, behalve afwachten. Of een slechte film aanzetten om de tijd te doden.

Op de hoogte blijven van Bedrock-nieuws? Schrijf je in voor onze Bedrock-sparks!

Daarnaast staan vliegtuigen vaak symbool voor grote veranderingen. Het is niet voor niets dat een emotioneel/sentimenteel programma als ‘Hello Goodbye’ zich afspeelt op het vliegveld en niet op het busstation. Mensen komen na langere periodes in het buitenland weer terug naar huis, of vertrekken juist naar verre oorden om hun geluk daar te beproeven. Ze keren terug van de beste vakantie ooit of laten een geliefde achter op een buitenlands vliegveld. Allemaal grote gebeurtenissen met de mogelijke stress.

Maar eenmaal aan boord gegaan van een vliegtuig, nadat je het inflight magazine hebt doorgebladerd, de instructies van de stewardess hebt aangehoord en je scherm hebt aangezet is weinig anders te doen dan de stress los te laten, PS I Love You aan te zetten, en te huilen.

Niets meer missen van Bedrock?

Like hier onze Facebook-pagina en blijf up to date. Of schrijf je in voor de Bedrock-nieuwsbrief.

Reageer op artikel:
Waarom we sneller huilen in vliegtuigen
Sluiten