Waarom je me niet meer op luidspreker mag zetten

Josephine Kay 12 feb 2018 Mind

'Ja, sorry maar ik hoor je niet.' '*Ho..o nt? Heb je sl...t b.r..k? 'Wat zeg je? Of ik slet brak heb?' Geïrriteerd luister ik naar de andere kant van de lijn terwijl een vriendin stante pede een bananenbrood in de oven moet doen en daardoor besluit de telefoon neer te leggen en die verschrikkelijke functionality te gebruiken. 'Kun je me even van de luidspreker halen? Ik versta er precies niets van.'

Ben ik de enige, of is mijn haat (ok, haat is een groot woord, maar even voor de optimale overdrijving) voor de luidspreker op de telefoon een herkenbare voor meerdere mensen? Ha! Nee, ik ben niet de enige. Samen met mij vindt 57% van de bevolking, volgens dit onderzoek van Expedia, het extreem frustrerend als iemand handsfree belt.

Het voelt zo oneerbiedig om ‘even op luidspreker’ gezet te worden. De persoon aan de lijn heeft blijkbaar niet genoeg tijd en aandacht voor je om rustig de telefoon vast te houden, met zijn of haar handen. Hoeveel moeite kost dat nou echt?

Dit vind je misschien ook interessant: Wie aandachtig leeft kan het beste uit zichzelf halen.

In de auto

En dan heb je ook de ‘auto luidspreker.’ Een hele fijne uitvinding voor de veiligheid op de weg, al ben ik nog steeds van mening dat je beter helemaal niet kunt bellen als je rijdt. Als een vriendin je vertelt dat ze zwanger is en jij ‘waaaaat?’ uitroept, rem je echt niet harder voor een hert dat opeens voor je auto springt als je handsfree belt. Je aandacht is niet op de weg, maar op je gesprek. Oortjes in of niet. Dat hert vangt de klappen.

Degene die op luidspreker belt en ‘sorry’ zegt, meent er helemaal niets van

Maar goed, in de auto dus. Het geluid van voorbij racende auto’s, het gesprek dat je half hoort die gaande is op de achterbank en het herhaaldelijk ‘oh sorry, wat zei je’ die je aan moet horen van de chauffeur waar je het gesprek mee voert. Dit is de leegste vorm van een verontschuldiging die je kunt krijgen. Degene die op luidspreker belt en ‘sorry’ zegt, meent er helemaal niets van. Anders zou diegene je niet op luidspreker zetten, to begin with. Punt.

Stiekem

Een andere vorm van verraad met de luidspreker-functie is het stiekeme gedrag dat er soms mee gepaard gaat. Je gesprekspartner zegt iets als ‘ik denk dat Flip hier ook een mening over heeft,’ waarop jij antwoordt: ‘ja, goeie, ik bel hem zo wel om het te checken.’ Daarna hoor je gelach: ‘Ha, gast, Flip zit hier gewoon naast me hoor. Hij vindt het goed.’ Dat is toch niet oké? Dat iemand ‘stiekem’ zit mee te luisteren naar je gesprek? Het geeft een naar en ongemakkelijk gevoel als je niet weet wie meeluistert. Een soort unheimisch gevoel waar je de kriebels van krijgt. Stel dat je had gezegd ‘Joh, boeiend wat Flip vindt.’

Dat dus.

Oproep

Ik wil bij dezen, namens de grote meerderheid die aan de andere kant van de lijn zit, vragen om jullie aandacht. En dan bedoel ik jullie, de speakerphone fans’ volle aandacht. Want daar zit het ‘m immers in. Het gehaaste, het multi-tasken, dingen niet meer met aandacht kunnen doen. Neem de tijd. Voer een bewust gesprek, heb respect voor je gesprekspartner en doe dat bananenbrood over tien minuten in de oven. Want onze tijd is ook kostbaar, maar die tien minuten hebben we graag voor je over.

Reageer op artikel:
Waarom je me niet meer op luidspreker mag zetten
Sluiten