Zie je op tegen de feestdagen? Dit is waarom je een prima Kerst gaat hebben

Je kunt stoppen met zeuren

Over drie weken is het alweer Kerst. Gisteren stond ik bij de tramhalte toen ik toevallig dit gesprek mee kreeg: ‘Vorig jaar was het dus net een maand uit met Max, had Anouk me uitgenodigd om samen met haar vriend te fonduen. Met z’n drieën aan de keukentafel, kaarsjes aan, met zo’n stokkie in zo’n pannetje. En haar vriend zat haar dus steeds in haar nek te lebberen. Nou, dat doe ik dus nooit meer. Horror! Wat moet ik dit jaar doen? Serieus. Ik denk dat ik gewoon twee dagen in bed blijf of zo. Of ik ga thuis werken. Gadverdamme, ik heb totaal geen zin in Kerst dit jaar.’

Een dame van een jaar of 35. Rood gestifte lippen. Een lange donkere jas die bijna tot de grond kwam. En ooh, wat wilde ik graag roepen: Stop! Stop met klagen en zeuren om niks! Er is niks aan de hand. Het is twee dagen, 48 uur. Waar héb je het over? Enne… vier het met mij! Omdat het kan!

Heb jij jezelf ook al betrapt op zorgelijke, misschien wel strontchagrijnige gedachten over Kerst? En ben je vaker bang dat je alleen achterblijft of vind je best veel alledaagse dingen ‘zwaar’ of ‘gedoe’? Zou je ook een lekkere Kerst willen hebben, of in elk geval een Kerst waarbij je oké bent met wat er gebeurt?

Stoppen met beren op de weg zien, piekeren, tobben, zeuren en dingen problematiseren is nog lang niet zo eenvoudig. Die gedachten komen namelijk behoorlijk vanzelf, zonder dat je erom vraagt. Mensen die roepen ‘dat je gewoon niet moet zeuren en moet denken aan de kindjes in Afrika’ bedoelen het vast goed, maar begrijpen weinig van psychologie, want zo simpel is het toch niet helemaal. Maar het kan. Zeker. En je hebt er niemand voor nodig behalve jezelf om op kerstochtend wakker te worden met een chill gevoel en een zachte glimlach om je mond. Zeurvrij leven: je kunt er vandaag mee beginnen. En het is gratis.

Opfriscursus

Even een opfriscursus mindfucken, of eigenlijk: mínder mindfucken. Hoe zat het ook al weer met al die zware gevoelens die je op het spoor zetten van chips kanen, nog meer Netflix en een gezicht op onweer? Die zorgen voor nog een wijntje of ‘dan maar nog harder werken’ en die eigenlijk gewoon je leven vergallen? (terwijl je in één van de rijkste landen ter wereld woont, mind you)

Over welke gedachten we het dan bijvoorbeeld hebben? Denk aan:

  • ‘Ik ben waarschijnlijk weer alleen met kerst’ (en dat is heel erg, te erg! Het is
    zelfs ondragelijk);
  • ‘Iedereen heeft een grote liefde in zijn leven, behalve ik’ (ook dat is eigenlijk te erg, mijn
    leven zou heel anders moeten zijn);
  • ‘Iedereen heeft een leuk leven, behalve ik’;
  • ‘Eerste kerstdag, daar worstel ik me nog wel doorheen, ik begin gewoon opnieuw met Dexter, en de avond ervoor tot in de vroege ochtend ergens dansen. Maar wat moet ik in vredesnaam 2e kerstdag?!’ (alles in mijn leven moet leuk zijn, ik wil van hoogtepunt naar hoogtepunt, ik eis dat van het leven!)

De gedachte dat je alles alleen moet doen, is een loodzwaar gevoel. Het zware gevoel kruipt onder je huid, ik ken het. Ik heb zoveel weekenden gehad dat ik alleen was en dat loodzwaar vond. Op zaterdagavond alleen sperziebonen eten voor de tv vond ik de hel, en zelfs met Kerst ben ik weleens alleen geweest. Ik maakte een varkenshaasje voor mezelf met extra luxe gebakken aardappeltjes, terwijl bij de overburen de kerstboom schitterde, er tien mensen om een tafel met kaarsen en grote hele gebraden kip zaten en opa een dansje deed waar iedereen om lachte.

Dat zware gevoel is een naar gevoel, maar ook een raar gevoel. Het lijkt niet te kloppen, en daar heb je helemaal gelijk in. Verrassing, your mind is playing tricks on you! Je gedachten en gevoelens nemen je in de maling, en vermommen zich als ‘de waarheid’.

Jij kunt het

De gedachte dat je altijd alles alleen moet doen (en dat niet aan kunt) gaat niet over nu, niet over jouw leven op dit moment. Hoe ik dat zo zeker weet? Omdat jij het wel aankunt. Je kunt gewoon boodschappen doen, je huis aan kant maken, wilde of iets minder wilde plannen maken. Ik geloof niet dat in jouw WhatsApp-contactenlijstje nul, zero mensen staan. En als dat wel zo is, is het tijd voor een frisse ik-ga-vrienden-maken-actie.

Wanneer ‘klopt’ een gevoel wel? Nou, ik ben niet van het agentschap van Gedachten en Gevoelens, maar vel je eigen oordeel. Bijvoorbeeld: je wilt heel graag een baan als ski-instructeur in Malawi, en je wordt afgewezen. Dat is natuurlijk superjammer, maar de gedachtes ‘nu krijg ik nooit meer een leuke baan’ en ‘ik heb altijd pech’ slaan nergens op.

Nog een voorbeeld: je hebt een spannend project, je gaat de nieuwe herfstcollectie tonen aan een splinternieuwe klant. Whoop! Vandaag is de opleverdatum. De voorbereiding ging prima, maar dan komt je junior-medewerker naar je toe met een bleek gezicht. Het is een kwartier voordat de klant binnenkomt, en hij zegt dat hij zijn hele videopresentatie niet af heeft.

Ja, dat is frustrerend, maar blinde paniek is jammer en niet nodig. En dat je hem met een vlakke hand in het gezicht slaat ook niet. Het lijkt me logisch en passend dat je schrikt en natuurlijk baal je als een stekker dat hij er nu pas mee komt. Maar er zijn geen doden gevallen en voor elk probleem is een oplossing. Als je nu gaat denken dat het einde der tijden nadert en je je zo ook tegen die klant gaat gedragen (paniek!), dan is de kans wel groot dat je een probleem creëert.

Kind van vijf

Het is misschien niet heel gezellig om op 25 en 26 december in je eentje met een toastje, zestien soorten brie en een boek op de bank te zitten (alhoewel…), maar je overleeft het. Het is totaal ongevaarlijk! Als jij denkt dat je het niet aankunt, geloof je eigenlijk dat je een kind van vijf bent dat nog helemaal niet voor zichzelf kan zorgen. Een kind van vijf kan nog niet in z’n eentje lekker gourmetten, laat staan dat hij de boodschappen ervoor kan halen. Een kind van vijf heeft het nódig om even met z’n hoofd op mama’s borst te liggen, jij kan dat best eens missen. Het voelt alsof je niet zonder constante aandacht en bevestiging kan, maar dat is dus gewoon niet waar. Dat is fantastisch nieuws, toch?

Dikke kans dat tien blije bejaarden een wandelstok of looprek in de lucht steken en jou met hun tandeloze mond een glimlach gunnen

Het leven is te kort om te piekeren en te somberen, zeker als er niets aan de hand is. Twee dagen. 48 uur. Daar hebben we het over. Geloof niet alles wat je denkt. Er wordt van je gehouden. Sta op en koop bloemen voor jezelf. Maak échte lasagne bolognese, dan ben je zeker drie uur zoet. Ontspan. Ga een half uur op de bank zitten en voel wat je voelt. Elk gevoel komt vanzelf en gaat ook vanzelf, daar hoef je niet per se iets mee. Maak een dansje in je huis, zoek op Spotify je lekkerste danssongs. Kijk iets boeiends op Netflix, voor mijn part iets met mensen die honger hebben of heel ziek zijn, dan weet je meteen weer hoe ontzettend goed jij het eigenlijk hebt. Met je toastjes.

Of wandel het dichtstbijzijnde bejaardentehuis in en vraag of iemand nog zin heeft in Pim, pam, petten. Dikke kans dat tien blije bejaarden een wandelstok of looprek in de lucht steken en jou met hun tandeloze mond een glimlach gunnen. ‘Ik, ik!’

Wat ik ga doen met Kerst? Geen idee nog. Zeker een dansje in de woonkamer, misschien met de vrouw bij de tramhalte. Ze heeft mijn nummer. Maar hoe dan ook: ik red me wel. Mijn motto van 2018. Ik red me wel.

Johan Stevens is cabaretier en deelt op zijn site gratis een e-bundeltje met openhartige columns minder piekeren en meer plezier. Download het hier.

Meer Bedrock

Ik deed mee aan het programma First Dates, en dit is wat ik ervan leerde.

Meer leuke content? Like ons op Facebook