Waarom je de hond van de buren moet ontvoeren

Op welke manieren kun je meer stilstaan bij wat je hebt?

Een zonovergoten dag in een Amerikaanse suburb. Dolph ontwaakt en struint in badjas en slippers door het huis. Alles lijkt een ogenschijnlijk normale dag, maar langzaam maar zeker komt Dolph tot een schrikbarende ontdekking: zijn hond is verdwenen.

Dolph zoekt overal; vraagt iedereen om hulp, maar het mag niet baten. De hond is weg, en daarmee Dolph’s enige vriend.

Dan krijgt Dolph een boodschap van een mysterieuze afzender: iemand die zich ‘Meester Chang’ noemt. Hij vertelt Dolph dat hij weet waar de hond is, en hoe hij hem terug kan krijgen. Vol goede moed komt Dolph in contact met meester Chang (de vriendelijk ogende man op de foto bij dit artikel), maar daar valt zijn droom snel in duigen.

Op de hoogte blijven van Bedrock-nieuws? Schrijf je in voor onze Bedrock-sparks!

Meester Chang vertelt hem dat hij een bedrijfje heeft die is gespecialiseerd in het ontvoeren van huisdieren. Op de vraag waarom hij dat in godsnaam doet antwoordt hij:

“Als kind werd ik uitgedaagd om bijtend zuur in mijn gezicht te gooien. Ik deed het, en mijn gezicht verminkte onherstelbaar. Vanaf dat moment wist ik hoeveel ik van mijn gezicht hield: daarvoor was het gewoon mijn gezicht. Ik begon er pas van te houden toen het gedeeltelijk weg was.”

Meester Chang, kwaad op mensen die huisdieren nemen om ze vervolgens te verwaarlozen, ontvoert huisdieren zodat mensen in hun afwezigheid pas echt van ze gaan houden. Idealiter brengt hij ze na verloop van tijd, als het baasje genoeg geleden heeft, weer terug maar helaas is de hond van Dolph ontsnapt.

Als je wil weten hoe dit verhaal verder afloopt zul je de totaal absurde film Wrong van de Franse filmmaker Quention Dupieux moeten kijken.

De filosofie die ‘Meester Chang’ beweegt om puppy’s en kittens te ontvoeren is al zo oud als de kalkaanslag in mijn douchecabine en is al ontelbaar vaak beschreven, gefilmd en bezongen. Maar toch is dankbaar zijn voor wat ik heb iets wat ik veel te weinig doe. Pas toen ik een jas zonder binnenzak aantrok wist ik weer hoe vreselijk ik het vond om mijn portemonnee in mijn kontzak te hebben: zo blijkt het eeuwig cliché weer waar, dat we te vaak pas beseffen wat we hebben als het uit onze vingers glipt.

Vergeet niet Bedrock’s Facebook-pagina te liken, zodat je nooit meer iets mist.

Nu is het verdriet van een jas zonder binnenzak nog goed te overleven, maar bij de grotere dingen des levens zoals er zijn: het dak boven je hoofd, je vrienden, geliefden en je gezondheid kan het je een hoop leed besparen er niet te laat achter te komen hoe belangrijk je ze vindt.

Maar zijn er manieren om die dankbaarheid in je dagelijks leven wat vaker te ervaren zonder dat meester Chang je hond, je vriendin of je ouders hoeft te ontvoeren? Of moet je je fiets in de fik steken zodat je de volgende morgen weer weet hoe veel je van je fiets hield?

Alhoewel deze methodes ongetwijfeld effectief zijn is er één ding dat je ik je eerst zou willen aanbevelen: meditatie.

Hoewel ik al een tijdlang zelf probeer de vruchten te plukken van meditatie (en mijn zelfbedachte vorm Memento Mori Yoga) doe ik het nog veel te weinig. Ik noem het zelf tijdgebrek, maar het is meer een gebrek aan ruggenmerg. Ik doe af en toe de basisoefeningen, maar daar blijft het dan ook bij.

Gelukkig zijn we bij Bedrock met iets heel leuks bezig: een reeks online meditaties die je gratis en voor niets bij ons kunt luisteren, en ik ben deze dagen bezig met de opnames daarvan. Zo moet ik noodgedwongen meerdere meditaties per dag doen, en de keren dat ik niet in slaap val (mijn grootste valkuil bij mediteren) merk ik hoe prettig ik me er bij voel. Zo leerde ik ook iets nieuws: gerichte meditaties. Meditaties die, zoals het woord al doet vermoeden, gericht zijn om bepaalde spanningen te verlichten of je eigen emoties nader te onderzoeken. Zo zijn we een reeks aan het opnemen waarbij er tijdens de meditatie veel bij het gevoel van dankbaarheid wordt stilgestaan, en hoewel ik er in eerste instantie niet veel van verwachtte merkte ik vrijwel direct dat het me vrolijker, weerbaarder en sterker maakte om geconcentreerd stil te staan bij alles waar ik dankbaar voor ben: klein en groot.

Ik wacht dus nog even met het inschakelen van de hulp van meester Chang en ga dagelijks de ‘dankbaarheidsmeditaties’ in m’n schema knallen. Als dat niet werkt kan ik altijd later nog mijn fiets in de fik steken.

Niets meer missen van Bedrock?

Like hier onze Facebook-pagina en blijf up to date. Of schrijf je in voor de Bedrock-nieuwsbrief.