Anne-Flore Muller
Anne-Flore Muller Mind 17 jan 2019

Waarom ik mijn burn-out als zegen zie

Laat ik maar meteen met de deur in huis vallen: ik ben Anne-Flore en ik heb een fikse burn-out achter de kiezen. Nu zou ik van wal kunnen steken met een triest verhaal over diepe dalen en een eindeloos innerlijk gevecht, maar ik ga precies het tegenovergestelde doen. Mijn burn-out – of time out zoals ik het liever noem, zie ik namelijk als een zegen. En daar is geen woord van gelogen.

Terwijl een burn-out in de volksmond haast als een ziekte wordt beschouwd die zich als een epidemie door het land verspreidt, bekijk ik de diagnose door een andere bril. Een bril met gekleurde glazen, welteverstaan.

Ik wilde niemand belasten met mijn verhaal

Ik snap dat dit tegenstrijdig klinkt en misschien zelfs ongeloofwaardig overkomt. Het is echt niet zo dat ik destijds intens gelukkig van de daken schreeuwde dat ik niet goed in mijn vel zat. Want die diepe dalen heb ik zeker ook ervaren. Het ging gepaard met heel veel onverwachte gevoelens. Schaamte, een gevoel van falen, intens verdriet en angst voor afwijzing om maar wat te noemen.

Het is ook zeker niet zo dat ik het aan de grote klok heb gehangen. Integendeel. Ik wilde in het begin niemand belasten met mijn verhaal. Ik bleef het liefst in mijn veilige bubbel thuis. Het voelde alsof ik niet meer meetelde in de maatschappij, en dat ik ineens minder voorstelde dan toen ik nog wél een flitsend leven vol persreisjes en events op Instagram kon laten zien.

Strategisch opgebouwd schild

En toch ben ik blij dat ik de dingen voelde die ik voelde, dat ik mijn angsten onder ogen ben gekomen en heb toegegeven dat het even nodig was om te stoppen met werken. Ik heb het strategisch opgebouwde schild rondom mijn emoties voorzichtig laten zakken. En alles waarvan ik dacht dat zou gebeuren, is niet gebeurd.

Must read: Wat kunnen we tegen het oplopende aantal burn-outs doen? Uitleg van een expert (en tips)

Door alle routines en patronen van mijn dagelijks leven te onderbreken, brak ik onverwacht veel meer open. Ik liet mijn to-do lijst links liggen en ging dagelijks wandelen met m’n ziel onder mijn arm. Hierdoor kreeg ik plots de ruimte om na te denken. Om te voelen. Om met een soort interne loep langs alle hobbels en kronkels in mijn brein en lichaam te gaan, om deze vervolgens zonder oordeel maar met interesse te bekijken.

Slapen doe je wel als je dood bent, toch?

Toen ik de dictator die al jaren in mijn hoofd aan het schreeuwen was de keel snoerde, kreeg ik helderheid. Als ik in een film zou spelen, zou dat het moment zijn geweest waarop de zon door de wolken brak en er een optimistisch riedeltje gestart werd. Want in verrassend korte tijd werd het me compleet duidelijk waaróm ik altijd het gevoel had tekort te doen als werknemer, dochter, zus en vriendin en waarom ik altijd veel te hoge eisen aan mijzelf stelde.

Dit vind je vast ook interessant: 5 manieren om een burn-out te voorkomen

Ik kwam erachter dat ik al vanaf jonge leeftijd mijn eigenwaarde aan mijn prestaties koppelde. Zo deed ik naast de middelbare school een dansopleiding, verhuisde ik in mijn uppie naar Antwerpen voor een baan, en was ik al bezig met het binnenhalen van de volgende hogere functie in medialand wanneer ik net bij een nieuwe opdrachtgever gestart was. En vakantie, daar deed ik niet aan. Want slapen doe je wel als je dood bent, toch?

Door opener te zijn, kwam ik dichterbij de mensen van wie ik hou

Deze prestatiedrang zat zo diep geworteld, dat ik ook volledig overtuigd was van het feit dat iedereen me in de steek zou laten wanneer ik toe zou geven dat ik me helemaal niet meer zo goed voelde in deze jachtige manier van leven. Maar niets bleek minder waar te zijn. Ik merkte juist dat toen ik stopte met mooi weer spelen, ik veel dichter bij de mensen van wie ik hou kwam.

Door niet automatisch met een ‘goed’ te antwoorden wanneer mensen vroegen hoe het met me ging, viel er een last van me af. En door een eerlijk antwoord te geven, gaf het de mensen om mij heen ook de kans om oprechter te zijn. Het resultaat? Een openere, eerlijkere en hechtere band met mijn vrienden en familie dan ik ooit had durven dromen. En nee, er was niemand – I repeat, níemand – die zijn rug naar mij toekeerde toen ik mijn kwetsbaarheid liet zien.

Ik hou van mij

Maar er is nog een waardevolle les die ik leerde in de maanden waarin ik niet werkte, maar sliep, door het bos wandelde, yogalessen volgde en voor het eerst sinds jaren weer een non-informatief boek opensloeg. Het klinkt vreselijk gezapig en als een uitgemolken cliché, maar ik ben van mijzelf gaan houden. En dan bedoel ik niet van de gladgestreken Flore die op sociale media vrolijk de wereld in lacht, maar van de variant vol imperfecties en onzekerheden. Oftewel, de menselijke variant.

Door niet meer alleen van mijzelf te houden wanneer ik een deadline had behaald, maar ook wanneer ik niks productiefs had gedaan, vond ik mijzelf opnieuw uit. Want met de zelfliefde kwam de ontspanning. Met de ontspanning kwam de energie. En met de energie kwam de openbaring die me deed inzien dat ik toe was aan een subtiele nieuwe richting op werkgebied. Een openbaring die ik nooit had kunnen krijgen wanneer ik gewoon door was blijven werken, waardoor ik mijn burn-out dus écht als een zegen zie.

No rain, no flowers’ luidt het Engelse gezegde, waarmee wordt aangeduid dat er soms donkere wolken nodig zijn om de zon te kunnen zien. Ik heb een grafhekel aan veelgebruikte quotes en voorspelbare zinnen, en toch sluit ik ermee af. Want de laatste les die ik leerde van mijn burn-out, is dat het oké is om niet perfect te zijn.

Bang voor een burn-out?

Het is tijd voor een nieuwsbrief die je verder brengt (+ gratis kleurplaat)

Schrijf je in en ontvang gratis de Bedrock kleurplaat!

Reageer op artikel:
Waarom ik mijn burn-out als zegen zie
Sluiten