Hoe ik zelf het vrouwelijke keurslijf op een voetstuk plaatste

Johanna Nolet 19 jul 2017 Body

Laatst werd ik geïnterviewd voor VROUW online over #bodyshaming. Het is een onderwerp waar ik veel over schrijf, wat me aan het hart gaat, maar waar ik vooral voor strijd gaat nog veel dieper.

Tijdens een rondje zwemmen in het extreem heldere water van een nabijgelegen meer, voelde ik ineens sterk dat vrouw zijn voor mij nooit als een uitnodiging heeft gevoeld. Als jong meisje was mijn lot niet aantrekkelijk. Ik ben nooit met rituelen en vreugde door vrouwelijkheid onthaald. Ik kreeg op dertienjarige leeftijd een lijstje in mijn handen gedrukt met onmogelijke eisen. 

Ik leerde niet over de diverse kwaliteiten, de diepgewortelde kracht en het speelse uiterlijk van de vrouw. Ik leerde wat een vrouw ‘wel’ en vooral ‘niet’ moet zijn. Ik leerde dat een vrouw statisch is: altijd slank, altijd vrolijk, altijd bescheiden en pleasend naar anderen. Tenzij ze met je in bed ligt, dan heeft ze geen grenzen. Als ze dit niet is, dan doet ze iets verkeerd. Dan is ze of zwak of labiel of arrogant of onzeker.

Het maakt me verdrietig dat ik tot op vandaag niet volledig van het vrouw zijn kan genieten

Ik realiseer me dat vrouw zijn nooit als een positief vooruitzicht heeft gevoeld en dat ik tot op vandaag dus ook niet volledig van het vrouw zijn kan genieten. Dat maakt me verdrietig. Ik vind het keihard werken om in vrijheid mezelf te mogen zijn. Om mijn kleurrijke gevoelswereld, mijn tegenstrijdigheden, mijn immense daadkracht én kwetsbaarheid, mijn veranderlijke uiterlijk te eren.

Als een meisje dat in gevangenschap geboren is en daarna is vrijgelaten, ben ik gaan verlangen naar het keurslijf. Heb ik de illusie van de statische vrouw op een voetstuk gezet; lekker hanteerbaar en compact. En het resultaat is onvermijdelijk: ik stel mezelf constant teleur.

Want ik zal haar nooit worden. Ik ben namelijk niet hanteerbaar en compact. Ik ben een rivier met hoge hoogtes en diepe dalen, het ene moment een smal beekje, dan weer een kolkende natuurkracht. Ik ben warm, koud, helder en troebel en hoe graag men het ook wil… hoe graag ik het ook wil… ik ben niet te temmen.

Het zijn deze woorden waarmee ik ooit een meisje de vrouwelijkheid in zal leiden: “Meisje, je bent zo rijk en veranderlijk als het weer. Je zal nooit één kleur of vorm zijn. Dat gaat niet. Jij belichaamt het hele fucking universum.” 

Meer lezen

Stop met het fixen van je lichaam.

Reageer op artikel:
Hoe ik zelf het vrouwelijke keurslijf op een voetstuk plaatste
Sluiten