Vrijheid is… zelfliefde

Johanna Nolet 4 mei 2018 Mind

Heb je weleens het gevoel dat iets of iemand buiten jezelf je tegenhoudt om vrij en gelukkig te zijn? Ik wel. Jarenlang waren het de populaire meisjes uit mijn klas, mijn ouders, die ene pestkop, een botte vriendin, mijn opleiding, mijn vriend, die baan, die andere baan, oké elke baan en alle mannen en gewoon de hele maatschappij die mij het gevoel gaven niet goed genoeg te zijn. Totdat ik erachter kwam dat ik het zelf was die al deze dingen vond. En dat ik daarmee mensen op een afstand hield.

Die realisatie is een pittige. Het moment dat je die doorhebt, is het lastig terugschakelen naar je oude mentaliteit waarin het leven jou overkomt. De plek waarin je anderen verantwoordelijk kunt stellen voor jouw pijn en geluk. Ik probeer het nog weleens, als ik de behoefte voel om gered te worden uit mijn eigen malaise. Een paar minuten kan ik dan waden in de ogenschijnlijke privilèges van het slachtofferschap. Totdat ik wakker schrik, mezelf van bovenaf aanschouw, dramatisch over de bankleuning gedrapeerd. En dan weet ik: dit is een keuze. Ik kan nu ook gewoon opstaan en aan het eten beginnen. Heel irritant.

Er zijn zware dagen, heus. Als ik me angstig voel, een lekke band heb, als ik me verantwoordelijk voel voor global warming en kinderarbeid, als ik onverwachts een hoge rekening binnenkrijg of me realiseer dat ik in een situatie voor mezelf moet opkomen. KAK! Maar hoe ik daarmee omga is geheel aan mij. Welke betekenis ik daaraan geef, bepaal ikzelf. Of ik mezelf aan het einde van de dag vertel dat alles tegenzit en dat ik niks waard ben. Of dat ik de aandacht leg op hoe ik mijn best doe om met een bepaalde uitdaging om te gaan. Onze best doen we namelijk altijd. Daar ben ik van overtuigd.

Ik heb het hier niet over het aannemen van een onomstotelijk, positief perspectief op jezelf en het leven. Ik heb het over het beoefenen van dankbaarheid en vergiffenis. Ik geloof namelijk dat die twee de weg vormen naar vrijheid en verbinding met onszelf en anderen. Naar ‘in vrede samenleven’. Als je aan het einde van de dag dankbaar kunt zijn voor wat je wél hebt, voor wat wél lukt, dan leer je de goeie intenties van anderen ook te waarderen. En als je jezelf kunt vergeven voor je ‘minder aantrekkelijke’ eigenschappen; de blik op zijn telefoon, de lullige opmerking over je collega, die snauw naar je kind, dat wijntje of koekje te veel… dan kun je ook begrip opbrengen voor de onbewuste acties van anderen.

Laatst las ik over Dr. Len, een psychiater uit Hawaii die met zijn Ho’oponopono methode verschillende psychiatrische patiënten in een gevangenis heelde. Hij bestudeerde hun dossiers en onderzocht bij zichzelf hoe hij had bijgedragen aan de ziekte van die patiënt. Vervolgens vergaf hij zichzelf daarvoor. Dat deed hij door hardop de volgende woorden tegen zichzelf te herhalen:

Ik hou van je, het spijt me, ik vergeef je, dankjewel…
Ik hou van je, het spijt me, ik vergeef je, dankjewel…
Ik hou van je, het spijt me, ik vergeef je, dankjewel…
Ik hou van je, het spijt me, ik vergeef je, dankjewel…

Door zichzelf te helen, heelde hij zijn omgeving. De patiënten vertoonden geen van de behandelde symptomen, omdat de psychiater alle vooroordelen tussen hen had weggenomen. True story.

Om in vrede te kunnen leven met de ander, moeten we in vrede kunnen leven met onszelf. Begrijp je nu waarom de wereld in conflict is? En is het niet mooi hoe we daar vandaag nog verandering in kunnen brengen?

Johanna Nolet is coach, schrijver en spreker. Zij nodigt mensen uit om het voorbeeld te zijn dat ze nooit gehad hebben. Ze is oprichtster van de populaire blog Geen Bekende Vrouwen en spreekt op congressen over zelfliefde in werk en relaties. Op de hoogte blijven? Like GBV op Facebook en volg Johanna op Instagram voor dagelijkse inspiratie.

Reageer op artikel:
Vrijheid is… zelfliefde
Sluiten