Op Tiny House-visite bij Natasja en Gerbrand: ‘Het was een spannende beslissing’

Leven in een Tiny House: een eigen keuze of gebrek aan beter? En wil je zo knus mogelijk leven of is het je ecologische voetafdruk die je graag wat maatjes kleiner ziet? In deze rubriek gaan The Issue en Bedrock langs bij Nederlanders die in een Tiny House wonen. Deze week spreken we Natasja Oosterloo (36) en Gerbrand van der Weg (34) over samenwonen op twintig vierkante meter.

Anderhalf jaar geleden zijn ze begonnen met hun eigen tinyhouseproject. Door veel te netwerken hebben ze de uitnodiging gekregen om in de regio Utrecht te komen staan. Van hun appartement van zeventig vierkante meter in Den Haag hebben ze afscheid genomen, en nu staan ze samen in het hoge gras te genieten van de natuur met hun drie katjes. Want die konden natuurlijk niet achterblijven. Hun hele verhaal hebben ze gedaan op van groot naar klein, om zo veel mogelijk anderen te inspireren dat je moet doen waar jij je goed bij voelt.

Jullie hebben bijna driekwart van je ruimte opgegeven om tiny te gaan wonen. Waarom?

Natasja: “We wilden heel graag anders gaan wonen. Duurzamer, bewuster, met minder ruimte en spullen en ook minder financiële afhankelijkheid speelde een rol. En toen was de keuze snel gemaakt. Ik was al snel verliefd op het idee van een tiny house. Vanaf toen is het balletje gaan rollen. Gerbrand moest nog een beetje wennen aan het idee, maar dat is helemaal goed gekomen!”

Gerbrand: “Aan het feit dat we anders wilden wonen heb ik niets toe te voegen, want dat klopt helemaal. Maar het was wel spannend om de beslissing te maken. We wilden daarbij wat actie afdwingen en meemaken wat er op ons pad zou komen. En uiteindelijk is dat goed op z’n pootjes terechtgekomen.”

Hoe ging het ontspullen met een vooruitzicht van slechts een kwart van je woonruimte?

N: “We zijn heel geleidelijk en rustig aan begonnen met door onze spullen heen gaan. Van keukenlades met bestek tot aan hele kamers. Je komt zo veel tegen wat je niet nodig hebt of waarvan je het bestaan zelfs al vergeten was. Ik ben altijd een echte verzamelaar geweest, maar dit heeft me heel goed gedaan.”

G: “Dat het zonder haast ging was heel fijn. Toch zeker driekwart van onze spullen zijn weg en achteraf luchtte het heel erg op om ruimtes leger te zien raken. Ik had minder last van het loslaten van spullen, ik heb daar namelijk nooit heel veel waarde aan gehecht. Maar voor Natasja was dat wel anders.”

N: “En toch went het snel. Ik haal nu alleen wat ik nodig heb. Zomaar winkelen zit er niet meer in en daar heb ik ook geen behoefte meer aan.”

Was de verandering van veel naar weinig spullen een extreme ervaring?

N: “We probeerden al heel vroeg onze levensstijl wat aan te passen. Denk aan andere en veel minder verzorgingsproducten, afval scheiden, bewust met geld en ruimte omgaan en besparen op elektriciteit en water. Want we gingen naar off grid toe met zonne-energie van panelen en accu’s. Dus hoe meer we ons daarop gingen focussen, hoe minder lastig de overgang zou zijn.”

G: “We wisten waar we heen wilden qua grootte. We waren dus niet aan het ontspullen omdat het opeens hip was, maar bij ons was het noodzakelijk. Het is wel moeilijk in te schatten hoeveel spullen er in zo’n kleine ruimte kunnen. Toen we gingen verhuizen dacht ik echt: dit gaat nooit passen. Maar we hadden juist ruimte over.“

Wat viel tegen aan het tiny leven in het tiny huisje?

N: “Eigenlijk viel niets tegen. Er is in het begin zo veel aan je huisje te doen. Het begint nu pas net wat rustiger te worden. En we hebben onze eerste winter nog niet gehad, de deur heeft constant open kunnen staan.”

G: “We missen ook geen ruimte om ons terug te kunnen trekken. Dat hebben we niet nodig, want dat deden we in ons vorige huis ook niet. We zijn zo op elkaar ingespeeld. Daarbij helpt het natuurlijk wel dat we hetzelfde ritme hebben. Maar het engste was het verhuizen. We moesten met dit huisje zeventig kilometer over de snelweg. Als er nu wat gebeurt, zijn we dakloos, dachten we.”

Maar het huis is dus wel echt al een thuis?

N: “Het huis voelt al heel lang als een thuis. Maar elke keer als we het terrein oplopen voelt het weer heel bijzonder, sprookjesachtig bijna. Maar niet iedereen deelde dat idee met ons, hoor. Vooral in het begin, mensen wisten nog niet goed wat het was en vonden het daardoor maar raar. Ze zien het als een soort caravanidee waar alleen hippies in gaan wonen, maar dat is helemaal niet waar.”

G: “Maar vanaf het moment dat ze zien hoe we wonen zijn ze om. We hebben dit ook grotendeels kunnen financieren met behulp van vrienden, familie en collega’s. Omdat zij inderdaad de noodzaak en de hele gedachte van onze levensstijl erachter konden zien.”

Wat doen jullie allemaal om zo bewust en zuinig mogelijk te leven?

N: “Naast dat we met minder spullen gingen leven en daardoor beter en bewuster omgaan met wat we wél hebben, willen we dat ook graag aan anderen meegeven. Niemand moet iets, maar als je anders zou willen leven en wonen dan kan het. Kijk maar naar ons. Onze manier van leven is geen oordeel over hoe anderen hun leven inrichten; iedereen maakt zijn eigen keuzes. Maar als iedereen een beetje bewuster leeft kan het al veel verschil maken.”

G: “Verder eten wij vegetarisch en zoveel mogelijk biologisch. We vliegen niet en we hebben geen eigen auto, maar lenen deze wanneer we er een nodig hebben. Wat we door de afvoer gooien is biologisch afbreekbaar. Daarbij douchen we minder en dingen die we uit gewoonte deden hebben we samen onderzocht. De meeste dingen die zo standaard voor je zijn, heb je helemaal niet nodig in zo’n hoeveelheid!”

Meer lezen over tiny-houses?