Stop met het ‘fixen’ van je lichaam en draag iets bij aan de wereld

Accepteer je lichaam zoals 'ie is

Diegenen die mij op Instagram en Facebook volgen, zullen opgemerkt hebben dat ik onlangs een paar foto’s van mezelf in ondergoed op social media heb geplaatst. In reactie op een paar vragen die ik hierop kreeg, vertel ik jullie graag over mijn motivatie hierachter. Want nee, ik ben niet ‘kreessie’ en het gaat me ook niet om de likes. Ik doe het puur in een poging om bij te dragen aan mijn eigen vrijheid en een betere wereld voor vrouwen overal. A girl can dream!

Van jongs af aan heb ik geworsteld met hoe mijn lichaam eruit zag. Zes jaar was ik toen ik mezelf voor het eerst met vriendinnetjes begon te vergelijken. Ik was een ‘doodnormaal’ kind met een ‘doodnormaal’ lichaam, maar dacht toch te zien dat mijn bovenbenen het formaat van de Stille Oceaan aannamen als ik op een stoel ging zitten.

In groep 7 kwam ik erachter dat ik niet de enige was die zichzelf dik vond en op de middelbare school was niet het gymnasium, maar een strakke kont in Levi’s broek het hoogst haalbare. Hoe ouder ik werd hoe duidelijker het me werd dat er maar één manier was om mooi gevonden te worden. En dat er dus maar één manier was om jezelf te bekijken en te behandelen. Het ontbrak mij aan positieve rolmodellen, vrouwen die zich niet lieten onderwerpen aan een schoonheidsideaal, maar zichzelf accepteerden met een trots en vanzelfsprekendheid dat elk unieke lichaam verdient.

Hoezeer ik, na een 31 jaar lange indoctrinatie van de Westerse slankheid- en gezondheidsobsessie, ook geworsteld heb met het omarmen van mijn eigen natuurverschijnsel, langzaamaan begin ik het te leren. Door yoga leer ik mijn lichaam op een andere manier te ervaren. Ik leer het van binnenuit te voelen in plaats van van buitenaf te beoordelen. In die momenten op mijn matje voelt dat rete-f*cking magisch. Maar wat mij hierbij verrassend veel helpt, is de #bodypositivity movement die momenteel in de (sociale) media oprukt. Het is een beweging waarbij steeds meer vrouwen hun lichaam met trots laten zien. Dik, dun, kort, lang, gespierd, uitgerekt, donker, licht, zonder benen, zonder borsten of met veel haar, allemaal in liefde omarmd. Want zo zou het toch godverdomme moeten zijn.

Wanneer iemand zichzelf in al haar waarheid laat zien is dat in mijn ogen altijd een uitnodiging tot liefde en respect

Na een jaar deze vrouwen met veel ontzag vanaf mijn smartphonetje te hebben gecreept, heb ik met een sensationele portie spanning, maar ook veel moed en voldoening besloten bij te dragen aan een ander beeld van de vrouw. En met een ‘ander’ beeld bedoel ik niet ‘mijn’ beeld, maar een ‘divers’ beeld. Voor een divers beeld is het noodzakelijk dat we verschillende vrouwen met verschillende maten en vormen gevierd zien worden. Het ZIEN van verschillende lichamen die openlijk geprezen worden, heeft een directe invloed gehad op hoe ik naar mijn eigen lichaam kijk. We kunnen met z’n allen blijven ZEGGEN dat elke vrouw trots op haar lichaam mag zijn, maar als vrouwen zich blijven verontschuldigen voor hun lichaam gaat geen meisje dit geloven. Ik in elk geval niet.

Als deze beweging nieuw is voor je en je niet gewend bent aan deze onbewerkte beelden, kan ik me goed voorstellen dat je ervan schrikt. Ik vond het krachtig, maar ook heftig in het begin. We zijn het domweg niet gewend. Maar het ongemak van de ander moet nooit een reden zijn om jezelf in te dammen, klein of verborgen te houden. Wanneer iemand zichzelf in al haar waarheid laat zien is dat in mijn ogen altijd een uitnodiging tot liefde en respect. Die uitnodiging hoeft niet iedereen meteen aan te nemen. Iedereen heeft recht op zijn eigen reactie in zijn eigen tijd. Maar uitnodigen, zal ik.

Door alle appjes, mailtjes en comments die ik op die paar nakende foto’s van mezelf gekregen heb, is voor mij bevestigd dat iedereen een bijdrage kan leveren aan #bodypositivity. Jezelf laten zien, op welke manier dan ook, bevrijdt zowel jezelf als anderen. Ik weiger mijn lichaam nog te zien als iets waar ik aan moet werken. We kunnen ermee werken. Ons lichaam is ons voertuig in het leven. Door de jaren heen leren we er steeds beter voor zorgen, dat is een groeiproces.

We hebben dit lichaam niet gekregen om er esthetische eisen aan te stellen, maar om er onze bijdrage aan de wereld mee te leveren. Het verdient alleen maar onze liefde, dankbaarheid en respect. Hoe het ook functioneert en hoe het er ook uitziet. Dus hier ben ik, trots op al mijn rollen, flappen, striae, putten, vlekken, liefde en goede bedoelingen. In your face.