Persoonlijk verhaal: “Ik wilde een leven zonder Anorexia”

wpk-admin 17 jan 2018 Body

Toen de documentaire ‘Emma wil leven’ op tv werd uitgezonden, was dit ook voor mij shocking om te zien. Het is verschrikkelijk dat de anorexia Emma fataal is geworden. Wéér heeft deze ziekte een leven geëist. Gelukkig is genezen van deze nare ziekte ook mogelijk. Mij is het gelukt en omdat ik anderen met mijn ervaring wil helpen, deel ik mijn verhaal nu met Bedrock.

De oorzaak van anorexia nervosa?

Ik ben er vrij zeker van dat ik een bepaalde ‘aanleg’ had voor deze ziekte. Zo vertelden mijn ouders dat ik van jongs af aan al extreme eetgewoonten had. Daarnaast heb ik veel doorzettingsvermogen en was ik extreem perfectionistisch. Toch had dit niet per se tot een eetstoornis hoeven leiden.

Anorexia nervosa is als een sluipmoordenaar. Ver voordat de ziekte zich duidelijk openbaart, is de persoonlijke ontwikkeling op verschillende vlakken al vertraagd, of zelfs tot stilstand gekomen. Zo heb ik nooit geleerd om echt te praten over mijn gevoelens, en door een ervaring uit mijn jeugd voelde ik mij altijd een vreemde eend in de bijt. Door mij (onbewust) apart te plaatsen, bevestigde ik dit voor mijzelf. Mijn leven voelde voor mij als één grote, ongrijpbare chaos. De controle grijpen over mijn voeding en lichaamsgewicht, gaf mij het gevoel dat ik toch nog íéts onder controle had.

Ik zag mezelf als iemand met ernstig overgewicht

Ik heb nooit overgewicht gehad. Sterker nog, tot mijn genezing van anorexia heb ik altijd ondergewicht gehad. Ik vind het nog steeds bizar hoe ik mijzelf zó vertekend kon zien, maar ik begrijp wel hoe dit werkt. Neem een camera met een zoomlens en richt de camera op je lichaam. Je kan het volledige plaatje zien, maar je kan ook inzoomen op een bepaald lichaamsdeel. Hoe meer je inzoomt, hoe groter dit stukje lichaam lijkt. Vervolgens doe je dit alleen met de lichaamsdelen je niet mooi vindt. Dit is hoe een vertekend lichaamsbeeld ontstaat en hoe ik mijzelf in de spiegel zag.

Opname

Toen ik 18 jaar was, ging het niet langer. Ik was er, zowel mentaal als lichamelijk, erg slecht aan toe. De anorexia had zowel mij als mijn familie volledig in zijn greep. School was niet meer vol te houden. Kort na Kerst werd ik versneld opgenomen in een eetstoorniskliniek. Dit voelde heel dubbel: enerzijds was ik wanhopig en bereid tot opname. Anderzijds was ik als de dood om de controle te verliezen.

[pullquote]Ik heb er bewust voor gekozen om geen foto’s uit die tijd te delen of een gewicht/BMI te noemen. Ik wil niet dat meiden met een eetstoornis hier een ‘voorbeeld’ aan nemen. Daarnaast is wat er in het hoofd omgaat naar mijn idee veel bepalender voor de ernst van een eetstoornis.[/pullquote]

De therapieën waren confronterend en de kliniek voelde niet als de bevrijding die ik daar gehoopt had te vinden. Alles wat ik daar moest doen, ging recht tegen de eetstoornis in. In de negen maanden die volgden, kwam ik aan in gewicht en leerde ik weer normaal eten. Ondanks dat ik me lichamelijk beter en energieker ging voelen, was het stemmetje in mijn hoofd toch te sterk. In de laatste maanden van de behandeling ‘speelde’ ik dat het goed met me ging, zodat ik daar zo snel mogelijk weg mocht en weer mijn ‘eigen’ plan kon trekken. Dit laat zien hoe manipulatief een eetstoornis is. Niet alleen voor de omgeving, maar ook voor de patiënt zelf.

Ik wilde een leven zonder eetstoornis

In de maanden na mijn opname viel ik weer een aantal kilo af. Inmiddels was ik gestart met de studie fysiotherapie. Ik had een soort ‘stabiele situatie’ gecreëerd en handhaafde een gewicht dat door mijn omgeving nog net werd geaccepteerd. Dit ging goed, totdat ik verliefd werd. Ik was zo bang voor intimiteit, vrouwelijkheid en heftige gevoelens überhaupt, dat ik weer terugschrok in de schijnveiligheid van Anorexia.

Ik had al zolang last van die eetstoornis dat het een deel van mij was geworden

Echter kwam in die periode ook het besef dat ik de eetstoornis geen onderdeel meer wilde laten zijn van mijn leven. Ik had een leuke groep studievrienden en zag hoe anders het leven zonder eetstoornis kon zijn. Ik wilde leven en vond dat ik op zijn minst één keer de strijd met mijn eetstoornis écht aan moest gaan. Ik koos voor een deeltijdbehandeling. Dit houdt in dat je thuis slaapt en een aantal dagen per week intensieve therapieën volgt.

Doorzetten

Deze behandeling was heel anders dan de vorige behandeling en focuste vooral op persoonlijkheidsproblematiek en de achterliggende oorzaak van de eetstoornis. Achteraf gezien is dit mijn redding geweest. Het feit dat ik zelf voor deze behandeling heb gekozen, hielp natuurlijk ook mee. Toch was het ook nu weer verleidelijk om op een soort ‘acceptabel niveau’ te blijven hangen. Ik had weer voldoende energie om leuke dingen te doen, maar ik had ook nog steeds die schijnveiligheid van de eetstoornis.

In de laatste paar maanden van de behandeling, lukte het mijn groepsgenootjes en de therapeuten om tot mijn door te dringen. Voor het eerst in mijn leven zette ik die extra stappen die nodig waren voor genezing. Het laatste stukje genezing? Uitvinden wie ik was zonder eetstoornis. Ik had al zolang last van die eetstoornis dat het een deel van mij was geworden.

Mijn verleden omarmen

Inmiddels is die behandeling zeven jaar geleden. Na die behandeling heb ik enkele jaren gehad waarin ik nog steeds gevoelig was voor terugval. In die periode had ik last van eetbuien. Ondanks dat ik dit erg vervelend vond, lukte het me om hier niet in verstrikt te raken. Ik was lichamelijk gezond, stond volop in het leven en ik was me heel bewust van de oorzaak van die eetbuien. De eetbuien werden veroorzaakt door emoties die ik (onbewust) uit de weg probeerde te gaan. Ik moest in die periode na de anorexia nog steeds goed leren omgaan met emoties. Steeds vaker koos ik ervoor om mijn emoties te voelen, in plaats van ze ‘weg te eten’ met voedsel.

Ook die eetbuien liggen inmiddels alweer enkele jaren achter mij. Ik ben mij ervan bewust dat de eetstoornis een gevoelig litteken heeft achtergelaten en zal altijd alert blijven op ‘eetgestoord’ gedrag. Toch heb ik op dit moment een gezondere relatie met voedsel dan veel andere mensen die nooit een eetstoornis hebben gehad. Ik eet bewust en vertrouw op mijn honger- en verzadigingsgevoel.

Eten heeft voor mij geen grotere rol dan het voeden van mijn lichaam en daar kan (en mag!) ik ook van genieten. In de afgelopen zeven jaar heb ik het leven, met al haar ups en downs, als iets bijzonder moois ervaren. Dit laat ik me nooit meer afpakken. Ik hou van het leven.

Ervaringsdeskundige

Door het zien van Emma’s documentaire, kwam bij mij het besef dat ik mij actief wil inzetten voor meisjes en vrouwen met een eetprobleem of eetstoornis. Als ervaringsdeskundige, voedingsdeskundige en fysiotherapeut, heb ik een compleet pakket aan kennis en ervaring in huis. Met deze kennis en ervaring heb ik al een aantal vrouwen met eetproblemen goed kunnen helpen. Door mijn verhaal met Bedrock te delen, wil ik nog meer mensen bereiken die ook met deze problematiek te maken hebben. Daarom heb ik To B(eat) Coaching ontwikkeld.

Heb je last van een eetstoornis of eetprobleem? Weet dan dat de sleutels tot genezing en een gezond en gelukkig leven al binnenin jou zitten. Samen kunnen we op zoek gaan naar die sleutels. Laat je leven niet langer meer leiden door wel of niet eten, maar krijg de grip op je leven terug en durf te gaan staan voor wie jij bent. Het leven wacht op je.

Dit artikel verscheen eerder op healthylifelab.nl. Blijf op de hoogte van Healthy Life Lab via hun Facebook.

Reageer op artikel:
Persoonlijk verhaal: “Ik wilde een leven zonder Anorexia”
Sluiten