Word je oud, grijs en rimpelig? Dit is hoe je er óók naar kunt kijken..

Redactie 29 okt 2018 Mind

Spelend met mijn telefoon valt mijn blik op mijn spiegelbeeld, mijn gezicht. Ik kijk tegen de zon in, mijn gefronste blik kijkt via mijn telefoon terug. Mijn aandacht wordt getrokken door de groef die zich tussen mijn wenkbrauwen heeft ingeboord. Ja hoor, luid en duidelijk, een duidelijk zichtbare rimpel. Ik ga er nog vanuit dat die wegtrekt als ik niet tegen de zon in kijk, niet dit gefronste voorhoofd heb. Ik loop naar de spiegel, ontspan mijn gezicht en kijk hoopvol nog een keer. Nope, niet verdwenen. Tegelijk zie ik daar ook weer mijn grijze haren die zich voornamelijk hebben genesteld aan de rechterkant van mijn hoofd. Vorig jaar kon ik ze nog tellen, het zijn er nu ontelbaar veel. 

Een onomkeerbaar proces

Auch, daar staand word ik toch wel even geconfronteerd met het proces van ouder worden, ook al ben ik nog zo ‘jong’. Een proces dat al zo lang aan de gang is. Het ouder worden begint al vanaf het moment dat je geboren wordt.  Je komt ter wereld als hulpeloze baby. Zonder enige herinnering ervan word je van een dreumes een peuter en van een peuter een kleuter. Als bijna vanzelf ontwikkel je je als schoolkind, puber en adolescent om uiteindelijk ‘volwassen’ te worden. Elke dag, elke minuut, elke seconde, word je weer een klein beetje ouder. Je kunt niet op de replay knop drukken. Er zit nergens een stop knop, zelfs geen pauze knop. Het klokje blijft tikken.

Je staat er alleen niet zo vaak bij stil. Het proces gaat zo geleidelijk, zo als vanzelf dat het soms lijkt alsof we niet ouder worden. De kleine subtiele veranderingetjes in ons lijf en in ons gezicht nemen we vaak niet eens waar. We groeien als vanzelf mee met die verdomde tijd. Maar op sommige momenten raakt het je wel ineens, zoals het mij vandaag raakte. Dan sta je stil en denk je ‘fuck waar gaat die tijd heen’?

Waarom het leven leuker wordt wanneer je ouder wordt

De confrontatie komt altijd onverwachts

Dat kan op de meest onverwachte momenten gebeuren. Door bijvoorbeeld je neefje na jaren weer eens te zien en hij ‘ineens’ de baard in de keel heeft gekregen, boven je uit is gegroeid en een volwassen gesprek kan voeren. Door de aanblik van een ouder stel dat hand in hand over straat schuifelt. Door vakantiefoto’s te bekijken waarop je nog dat jonge, guitige snoetje had. Door de confrontatie met de dood in je directe omgeving. Óf wanneer je in de spiegel kijkt, en je blik valt op die ene nieuwe rimpel, zoals ik vandaag had. 

Dan ineens sta je stil en dringt het besef diep tot je door: de tijd kun je niet stoppen, het ouder worden kun je niet stoppen, shit! 

Ergens willen we de confrontatie met het ouder worden helemaal niet aangaan, we willen er niet bij stilstaan, we zien het liever niet. Het geeft velen van ons namelijk een ongemakkelijk gevoel. Willen we niet allemaal de eeuwige jeugd?

Zo kijken we in het Westen aan tegen oud worden

Het is niet helemaal gek dat we zo denken. In een samenleving waar jeugdigheid, prestaties en uiterlijk belangrijk zijn wordt ouder worden niet  altijd toegejuicht, omarmd.  We kijken als samenleving niet trots naar dit verouderingsproces, maar vaak vanuit angst. Het verouderingsproces staat voor de meeste van ons gelijk aan verlies.

Verlies van onze schoonheid, verlies van onze gezondheid, verlies van ons denkvermogen en verlies van onze economische waarden. We vieren allemaal onze verjaardag, maar vieren we daarmee ook echt het ouder worden? Ik denk veel van ons niet. Ik denk stiekem dat veel van ons er liever een jaartje vanaf zouden trekken dan er weer bij op zouden tellen. 

De Tibetaanse kijk op ouder worden – vier het!

In Tibet wordt het ouder worden wél echt gevierd. Hier kijkt men anders aan tegen het proces van ouder worden, men is er niet bang voor. Ouder worden wordt hier niet gezien als verlies, maar als winst. Winst aan wijsheid, rijpheid en een hele hoop levenservaring. Wijsheid komt immers met de jaren. Eén van de leraren uit de Boedhistische leer Shambhala die ik volg – Sakyong Mipham schreef in zijn boek ‘je geest als bondgenoot ‘ het volgende over Tibetanen en hun kijk op ouder worden:

“In Tibet lijken mensen zich niet zo’n zorgen te maken over ouder worden. Wanneer ik mijn moeder en haar generatie Tibetanen hoor praten over oud worden, dan klinkt er trots in hun stem. Ze zijn er trots op zo lang geleefd te hebben. Ze zijn vrolijk. Ze hebben een jonge geest. Ze zijn altijd nieuwsgierig, altijd aan het leren. Eén van mijn favoriete Tibetaanse uitspraken is: ‘zelfs al ga je morgen dood, dan kun je vanavond nog wat leren.”

Staak het verzet en omarm je rimpels!

Zittend denk ik na over de woorden die hij schrijft en laat ik de wijsheid ervan diep tot me doordringen. Niemand van ons kan de tijd stilzetten, niemand van ons kan het verouderingsproces staken en we kunnen er al helemaal niet van weglopen. Het enige dat we ertegen kunnen doen is ons verzet ertegen staken.

Het enige dat we kunnen doen is onze houding ten aanzien van ouder worden veranderen, er aan wennen, accepteren dat het zo is. Dat zal niet altijd lukken. Zeker niet bij de aanblik van de volgende rimpels in je gezicht of een nieuwe stortvloed aan grijze haren. Maar probeer je dan in ieder geval iets van de Tibetaanse wijsheid te herinneren en onderstaande woorden te herhalen in je gedachten: 

“Oud worden behoort tot de natuur van de menselijke situatie, vier het”.

We worden gewoon ooit vrolijke, wijze, grijze, rimpelige, nieuwsgierige oude vrouwtjes óf mannetjes natuurlijk. PUNT.

Dit artikel is geschreven door Marit Bijl. Ze schrijft graag over de realiteit, persoonlijke groei en dingen die ze in het dagelijkse leven tegenkomt.

Meer lezen over het proces van ouder worden?

Reageer op artikel:
Word je oud, grijs en rimpelig? Dit is hoe je er óók naar kunt kijken..
Sluiten