Op Tiny House-visite bij Prins: ‘Ik moest gewoon het licht even zien’

The Issue 8 mei 2018 Better World

Leven in een Tiny House: een eigen keuze of gebrek aan beter? En wil je zo knus mogelijk leven of is het je ecologische voetafdruk die je graag wat maatjes kleiner ziet? In deze rubriek gaan The Issue en Bedrock langs bij Nederlanders die in een Tiny House wonen. Deze week spreken we Prins de Vos over leven in het kleinste appartement van Amsterdam. [embed]https://www.instagram.com/p/Bigp-VRHOri/?taken-by=theissuebytribe[/embed]

Prins (27) werkt als freelance fotograaf om de huur te kunnen betalen. Al een tijd was hij op zoek naar een nieuw huis. Het maakte Prins niet uit wat het zou zijn, als het maar in het bruisende Amsterdam was. En iets betaalbaars vinden in Amsterdam is tegenwoordig knap lastig. Hij zag de oproep van een mini-appartement voorbijkomen en ging de uitdaging van minimaliseren enthousiast aan. Ook vlogt hij hierover op YouTube.

Van een ruime studentenkamer naar een appartement van 8 vierkante meter, hoe ging dat?

‘Ik was zo’n ontzettende verzamelaar dat het idee van zo klein wonen mijn fantasie prikkelde. Ik wist dat ik veel spullen weg zou moeten doen en ik zag dat als een hele klus. Maar op een gegeven moment dacht ik: gewoon doen en ik zie wel hoe het loopt! Het was een reis van hoarder naar minimalist. Door strenge selecties te maken, hield ik veel spullen over waar ik al een tijd niet naar omgekeken had. Daarvan heb ik heel veel aan de kringloopwinkels gedoneerd en nog eens acht verhuisdozen laten veilen voor een goed doel. Ik nam alleen mijn lievelingsspullen mee.’

Hoe was het om gedag te moeten zeggen tegen zoveel spullen?

‘Ik hechtte waarde aan elk frutseltje dat ik bezat. Maar toen heb ik het boek ‘Goodbye, things’ van Fumio Sasaki gelezen, en dat heeft me tot veel nieuwe inzichten gebracht. Ik kon kleine cadeautjes nooit weggooien, niet over mijn hart verkrijgen. Bang om de persoon die het gaf te kwetsen. En in dat boek stond dan: wat denk je nou zelf? Dat je vrienden je willen opzadelen met een cadeau dat in de weg staat en waar jij je rot over voelt? Nee, natuurlijk niet.’

‘In plaats van veel spullen om me heen te willen verzamelen, hecht ik nu juist waarde aan de goede, duurzame spullen. Alles in dit appartement is een lievelingsitem. Elke pan, spijkerbroek en elk boek dat ik bezit, is waardevol voor mij. En dat geeft me veel meer rust. Het woont fysiek en mentaal lichter: je tassen zijn zo gepakt, je weet wat je in huis hebt en keuzestress bestaat niet meer.’

Dus eigenlijk valt zo klein wonen je heel erg mee?

‘Zeker, want je hebt alles op één plek. En ik had van tevoren niet verwacht dat ik het fijn vond om te koken, slapen en douchen in dezelfde ruimte, dat het me heel erg tegen zou staan, maar dat is totaal niet zo. Want ik kan nu geen rommel laten liggen of m’n bed onopgemaakt achterlaten. Ook kan ik de vieze vaat niet laten staan, want dat ligt naast me als ik slaap. Het is zo’n kleine moeite om alles meteen op te ruimen en je krijgt er zoveel rust voor terug. Daarbij is het een kwestie van routine.’

Klinkt inderdaad heerlijk. Wat waren de reacties van vrienden en familie?

‘Die waren heel uiteenlopend. Mijn moeder vond het echt verschrikkelijk en zag me hier niet gelukkig worden. Sommige vrienden sloten zich bij haar aan. Maar andere vrienden raken geïnspireerd en gaan zodra ze thuis zijn bezig met hun spullen. Mijn vriendin is hier ook vaak en hoe klein de ruimte ook is, dat werkt prima. Ik kan hier geen uitgebreid kerstdiner organiseren, maar verder heb ik alles wat ik nodig heb. Ik ben heel blij met de ommezwaai van verzamelen naar ontspullen. Het is een soort bewijs: ik kan met weinig leven en dat verkleint mijn ecologische voetafdruk. Elke ruimte waarin ik hierna kom te wonen, zal als enorme luxe voelen.’

Wat was je grootste bewustwording van hier wonen?

‘Ik ben niet heel lang en ik heb niet veel ruimte nodig. Dat is ook hoe ik in het leven sta: een bescheiden bestaan leven. Als iedereen genoegen zou nemen met de ruimte die hij of zij écht nodig heeft, zou er veel meer plek voor ander moois zijn. De behoefte om zoveel spullen te kopen is een zwakte, waar ook ik intrapte. Zodra je thuis bent, is je aankoop al niet meer leuk. Mensen kopen om het kopen, zoals ik dat deed. Ik moest gewoon het licht zien. Ik loop nu de koopjes voorbij. Je gaat echt anders naar je spullen kijken. En wat de stad mij te bieden heeft, vind ik belangrijker dan het huis waarin ik woon. Want wat moet ik met zoveel ruimte?’

Reageer op artikel:
Op Tiny House-visite bij Prins: ‘Ik moest gewoon het licht even zien’
Sluiten