Op Tiny House-visite bij Adriana: ‘Ik hanteer de één in, één uit-regel’

The Issue 1 mei 2018 Better World

Leven in een Tiny House: een eigen keuze of gebrek aan beter? En wil je zo knus mogelijk leven of is het je ecologische voetafdruk die je graag wat maatjes kleiner ziet? In deze rubriek gaan The Issue en Bedrock langs bij Nederlanders die in een Tiny House wonen. Deze week spreken we Adriana Ivanova over haar minimalistische studio middenin Amsterdam.

Adriana Ivanova werkt als freelance copywriter en redacteur veel vanuit haar eigen huis. En dan is een rustige omgeving om in te werken natuurlijk hartstikke belangrijk. Zo heeft ze haar eigen studiootje gekocht midden in Amsterdam en gedag gezegd tegen alle prikkels van decoratief interieur.

Een studio in de Hoofdstad van Nederland, dus. Hoe ben je hier terechtgekomen?

“Ik ben me heel bewust van het feit dat wij, onze generatie Z (geboren tussen 1995 en 2010), veel goed moeten maken voor het milieu. Daarbij probeer ik een zo klein mogelijke ecologische voetafdruk achter te laten. En in een studio kun je niet blijven consumeren en verspillen, want daar is het gewoon te klein voor. Het streven is dat de dingen die ik in huis haal minstens een bepaalde functie hebben en gekocht zijn met oog op duurzaamheid. Toen ik deze studio vier jaar geleden had gekocht, richtte ik het in eerste instantie in alsof het een kleinere versie van het huis van mijn ouders was. En toen dacht ik dat ik gek werd, alle decoratie maakte het zo onrustig en had niet eens een duidelijke functie. Toen kwam voor mij de ‘één in, één uit’-regel om het overzicht te bewaren. Wat kapot gaat vervang ik met iets nieuws. En als ik een nieuwe lamp vind die meer bij mij past, doneer ik de oude lamp. Zo verspil je niets en krijgen spullen een soort tweede leven.”

Leven op een paar vierkante meter: een bewuste keuze of gebrek aan beter? Wil je graag heel knus wonen of is het je ecologische voetafdruk die je graag wat maatjes kleiner ziet? Het wordt steeds populairder om in een #tinyhouse te wonen. Lees op de site van @bedrockmagazine hoe Adriana zo klein en minimalistisch mogelijk woont!

A post shared by The Issue (@theissuebytribe) on

Dat was dan een bewust proces naar ‘consuminderen’, of niet?

“Achteraf gezien merk ik dat bijvoorbeeld mijn ouders spullen kopen om het kopen en daar heel blij van kunnen worden. Ik bega een ellenlange zoektocht naar hét ding dat ik hier wil hebben en ik neem niet snel genoegen met minder. Ik kan niet impulsief een leuk meubeltje kopen, want daarvoor is een studio te klein. Ik moet dus heel bewust nadenken over een aankoop: heb ik het nodig, ga ik het genoeg gebruiken? En dat past ook bij mijn hele lifestyle. Ik wil zo min mogelijk CO2 uitstoten, dus waarom een product aanschaffen dat hier met een zeecontainerschip is gekomen en ik misschien maar een paar maanden leuk vind?”

Hoe kijk jij tegen mensen aan die kopen om het kopen?

“Daar heb ik geen kwaad woord over, als dat hen gelukkig maakt. We leven in een consumptiemaatschappij, waarin onbewust consumeren nu eenmaal veel gebeurd. Maar het maakt mij heel onrustig. Daarbij zie ik het als een vorm van escapisme, het geeft je heel even een blij gevoel maar dat is slechts van korte termijn. Ik probeer voor de aankoop in te schatten of het me de komende jaren blij maakt als ik naar mijn aangeschafte product kijk. Zo ga ik niet mee in die woontrends, want op iets dat nu hip is ben ik over een jaar misschien wel uitgekeken. Het voelt alsof je voortdurend een ‘instagramwaardig’ huis moet hebben om door de buitenwereld te laten bewonderen. Maar ik ben blij met wat ik heb en hoef niets aan ‘thuis’ toe te voegen.”

Wat heb je allemaal aangepast om zo duurzaam en minimalistisch mogelijk te wonen?

“Ik ga heel efficiënt en spaarzaam om met mijn ruimte. Er staan bijvoorbeeld weinig dingen op de vloer. En zo is mijn kapstok ook een stukje decoratie en het halen van natuur in huis. Iets nieuws probeer ik zo vaak mogelijk aan te schaffen in een tweedehandswinkel of via Marktplaats, omdat dat duurzamer is. Daarnaast hou ik het hier op orde door geregeld spullen te doneren aan mensen die daadwerkelijk dingen nodig hebben, en het niet kunnen betalen. Daarbij ben ik me er wel heel erg van bewust dat dit een luxe is die niet iedereen zich kan permitteren.”

Zit je jezelf niet soms in de weg met deze lifestyle?

“Er bestaat een verschil tussen blij worden van spullen op een impulsieve manier en op de manier van een investering. Ik ga voor de investering, voor het geluk van een product op de lange termijn. En dat houdt in dat ik altijd heel lang twijfel tot ik een product in huis haal. En  dat ik het na aanschaf negen van de tien keer weer terugbreng naar de winkel, omdat het toch niet precies is wat ik zoek en nodig heb. Daarmee maak ik mezelf af en toe wel moe, ja. En ook wil ik een herhaling van producten voorkomen. Ik heb geen drie snijplanken nodig of tien pannen, want ik gebruik er maar een of twee. Daarbij wil ik niets in huis halen als ik denk dat ik het een keer per jaar gebruik. En soms is dat wel lastig, dan kan ik een beetje jaloers zijn op mensen die gewoon lekker kopen.”

Wat valt stiekem toch tegen aan klein en minimalistisch wonen?

“Nou, ik kan bijvoorbeeld nooit lekker mijn was uithangen als er mensen over de vloer komen. Dan staat de studio namelijk vrij vol. Ook kan ik geen groot diner geven, want daar is de ruimte gewoon niet groot genoeg voor. Een tweede kamer zou handig zijn en het comfort vergroten, maar ik heb het gewoon niet nodig! De voordelen van klein wonen wegen voor mij op tegen de nadelen. En dat geldt misschien niet voor iedereen, maar voor mij werkt het wel.”

Hoe zie jij de toekomst voor je?

“Ik hoop dat de consumptiemaatschappij zal veranderen in een deelmaatschappij. Zodat je niet meteen een boormachine hoeft te kopen, maar die van de buren kunt lenen. En ik zou het graag zo zien dat meer mensen zich bewust worden van alle afdrukken die we als mens achterlaten in het milieu. Je kunt zo duurzaam leven als je wilt, er zijn geen regels voor. Maar het kan gewoon minder belastend en een stuk zuiniger. Mensen zien ‘zuinig’ soms als het opgeven van dingen waarvan ze houden en vervolgens veel tekortkomen, maar dat hoeft helemaal niet. Je kunt namelijk je eigen regels bepalen in iets duurzamer leven. En als iedereen dat doet, hoop ik dat we een verschil kunnen maken met elkaar.”

Reageer op artikel:
Op Tiny House-visite bij Adriana: ‘Ik hanteer de één in, één uit-regel’
Sluiten