Ode aan de ongemakkelijkheid

Awkwardness is toch fantastisch?

Ik doe graag een gewaagde bekentenis: ik hou van Taylor Swift. Jawel, ik ben 29 jaar en ik vind haar fantastisch. Uiteraard is mijn liefde gebaseerd op uiterst rationele gronden zoals haar catchy muziek en mooie froufrou.

Maar er is meer. Ik hou van haar ongemakkelijkheid. Zo staat juffrouw Swift bekend om haar dansmoves tijdens prijsuitreikingen. Ze is vaak een van de meest enthousiaste shakers in het celebrity-publiek. Maar Taylor is geen Beyoncé. Haar moves zijn niet echt…sexy. Er is zelfs een hele website liefdevol gewijd aan haar ongemakkelijke danspasjes.

via GIPHY

En al die awkwardness is nu net waarom ik zo van haar hou. Taylor weet dat ze niet de meest zwoele danseres is, dat er constant camera’s op haar gericht zijn én dat ze beoordeeld wordt op elke beweging die ze maakt. En toch blijft ze dapper verder shaken en lijkt ze er bovendien enorm van te genieten.

via GIPHY

Ongemakkelijkheid is me niet vreemd. Soms voelt het zelfs als mijn natuurlijke staat van zijn. Ik heb jaren zelfstudie achter de rug, om te proberen het me-niet-op-mijn-gemak-voelen-gevoel te maskeren voor de buitenwereld.

Ik voel me vaak een Taylor-shaker in een wereld vol Beyoncés. Maar in tegenstelling tot de dappere blonde popster, ben ik er nog niet mee in het reine en laat ik mijn freak flag niet vaak flyen.

Onlangs had ik een aha! moment. Het was toen ik met een vriendin iets aan het drinken was in een gezellig cafeetje. Uit het niets kondigde een oudere heer ineens aan dat hij ons ging verblijden met het zingen van een paar Italiaanse klassiekers. Hij haalde zijn cd-speler boven en begon eraan, midden in het café, tussen het aanwezige hip jong volk. En het was… best wel amusant en niet echt slecht, maar ook wel wat ongemakkelijk. Ik zag het in de ogen en in de ietwat ongemakkelijke glimlach van de aanwezige hipperds, en ik voelde het vanbinnen. Een soort plaatsvervangende ongemakkelijkheid. En ik besefte ineens: dit is fantastisch.

Ongemakkelijkheid is geen aangenaam gevoel. Er wordt door geen enkele zen-boeddhist gestreefd naar die staat van zijn. Niemand gaat het bewust opzoeken. Met als gevolg dat er nog nooit iemand is geweest die heeft geprobeerd om er ongemakklijk uit te zien. Het is niet sexy, cool of grappig. Niet echt verleidelijk. Dus als je het al voelt, ga je er waarschijnlijk alles aan doen om het niet uit te stralen.

En daar ligt nu net de magie. Want als je iemand ziet die er ongemakkelijk uitziet, dan kan je er 99% zeker van zijn dat die persoon zich ook echt ongemakkelijk voelt. Niets fake! Een échte emotie. En nog heel herkenbaar erbij. Wat een opluchting.

Als vrijgezel ben ik al meer dan een keer tot de vaststelling gekomen dat de verleidingstechniek van vele jongemannen voor een groot deel bestaat uit doen alsof. Doen alsof ze heel erg geïnteresseerd in je zijn, verliefd zijn, je fantastisch vinden. Ze kunnen je teder aankijken en aanraken, zonder het ook echt te voelen. Maar daar kom je spijtig genoeg vaak pas later achter, als er bij jou emoties zijn, waar de Don-niet-zo-Juan dan vaak niet vlug genoeg van kan weglopen.

Dus hoera voor ongemakkelijkheid en hoera voor oprechte emotie! We zijn veel te goed geworden in wegsteken waar we met z’n allen toch net heel erg naar snakken. Want onze menselijkheid en ons voelen zijn toch precies wat het leven zo mooi maakt?

Dus als ode aan de moedige Taylor Swift en totdat ik de moed vind om mijn dansmoves te delen met de rest van de wereld, shake ik it off in mijn appartement op haar deuntjes. Met een brede, onnozele glimlach en – voorlopig toch nog – gesloten gordijntjes.

via GIPHY