Lieve baas, ik stop ermee

Anouke Jansen 4 jul 2018 Mind

Ik had een geweldige job als social media expert voor een internationale biergigant (groen enzo): ervaren Brand Managers die zich graag lieten adviseren door mijn snel verworven expertise, een heerlijke groep vrienden… uh collega’s, iedere dag in nauw contact met samenwerkingspartners van Zuid-Afrika tot in Papua New Guinea en als klap op de vuurpijl een prachtige nominatie voor Nederlands meest belovende marketing- en communicatietalent onder de 30. En toch…

Inbox: 156 nieuwe e-mails

Opende ik ’s ochtends mijn inbox dan zaten daar meer e-mails in dan dat ik die nacht schaapjes had kunnen tellen. Alle werk gerelateerde whatsappjes en notificaties van Facebook en Instagram die ik dagelijks ontving daargelaten…

De zwartste schapen van de kudde waren gebrandmerkt “ASAP”. Want, collega’s die mij e-mailden dat dingen direct moesten gebeuren, daar kon ik dus gewoon niet zoveel mee. Wie ben jij om zonder inzicht in mijn overige werk te bepalen dat iets urgent is? Heb jij je werk zelf dan eigenlijk wel zo goed gedaan? Ik liep dan ook graag even naar zo’n collega toe om te vragen welke ramp zich zou voltrekken als ik zijn/haar verzoek niet direct zou inwilligen. Dit bleek vaak om een kleine lekkage te gaan.

Hoewel ik de asap-jes eenvoudig in aantallen wist terug te dringen, had ik nog steeds het gevoel continue over te lopen. Ik bleek een sensitief meisje. Zeer gevoelig voor de huidige content overload. Dat ik energie voor tien heb en bijna alles machtig mooi en interessant vind, hielp daar ook niet echt aan mee.

De huidige digitale wereld, waarin de enige constante ‘verandering’ is, deed mij steeds vaker even stilstaan en verwonderen. Iedere dag nieuwe technische updates aan platforms zoals Snapchat. Was dit werkelijk wat ik wilde leren? In plaats van deze vergankelijke learnings, kreeg ik steeds meer behoefte aan iets wat dat te boven zou gaan.

Van laaiend vuur naar waakvlammetje

“HO STOP,” dacht mijn hoofd toen ik onlangs in een belangrijke vergadering zat en het kort zwart werd voor mijn ogen. Nog diezelfde middag had ik mijn manager aan de telefoon: “Ik moet je zien.” En zo hoorde ik mij haar de volgende ochtend doodleuk vertellen dat ik niet wilde doorgroeien in de mooie functie die zij voor mij in gedachten had, maar dat ik ASAP (daar is ie weer!) werkloos wilde zijn.

Deze fade out was voor mij het definitieve seintje. Ik had toen al een aanloop van een halfjaar achter de rug. Mijn laaiend vuur was geslonken tot een waakvlammetje. Een echte burn-out, daar had ik dus even precies geen zin in.

Zo’n burn-out maakte ik van dichtbij mee bij twee goede vrienden. De meest nuchtere van allemaal. Van die types waarvan ik dacht “JIJ?! Een burn-out?!”. Van hen heb ik mogen leren dat een burn-out heel gewoon is (het overkomt jou en mij) en dat het een doel dient. Iedere crisis biedt immers kans op groei. Of zoals Harvard Business Review het onlangs verwoordde: “The quarter-life crisis can help you grow and lead a happier more meaningful life.”
Echter, een echte burn-out brengt je óók in een diep dal. Liever wilde ik WEL de voordelen (ruimte voor reflectie en nieuwe inzichten) en NIET de nadelen (vervelende scheiding met werkgever, een jaar lang uitgeblust bankzitten, enz.). En zodoende besloot ik tijdig het heft in eigen hand te nemen.

https://www.bedrock.nl/tips-tegen-een-burn-out/

Restaurantmaaltijden thuis laten bezorgen… Really?

We zetten het werkgedrag van onze vorige generatie voort. Onze opleiding werd (met een beetje geluk) deels betaald door hun zuurverdiende geld. Nu moeten we het waarmaken. Hoewel ik het geluk heb deze druk vanuit thuis zeer matig te hebben meegekregen, is dit wel het algemeen gedachtegoed waar ook ik gevoelig voor ben. Misschien toch eens goed daarop te reflecteren. Voor mij persoonlijk kan dat alleen op deze manier. Lijkt radicaal en eng, is alles behalve dat.

Dus sta ik even aan de zijlijn. Ineens zie ik de dingen kraakhelder. Onze maatschappij blijkt ingericht op het aanwakkeren van consumptie. De inzichten uit het filmpje Story of Stuff dat een paar jaar geleden nog maar weinig indruk op me maakte, tonen zich nu in volle glorie. Onze voornaamste prioriteit is verworden tot consument te zijn. We werken om geld te verdienen, om in onze vrije tijd spullen te kopen, die vervolgens tijd en geld kosten om te onderhouden en dus gaan we meer werken, zodat we meer geld verdienen om nu ook onze restaurantmaaltijden thuis te laten bezorgen, zodat we meer tijd over hebben om…

Stop. Terug naar een beperkt budget. Niet uit nood, maar uit hartenwens.

Daar heb je weer zo’n meisje dat yogalerares wil worden

Nou nee. Overigens NIETS ten nadele van meisjes die yogalerares willen worden. Hoewel ik yoga zelf verschrikkelijk vind, brengt het veel vrienden om mij heen veel goeds.

Laat mij maar lekker lezen (de afwisseling tussen spirituele boeken en business boeken ligt me lekker), sporten, salsa dansen, schrijven, verdieping zoeken in tantra (daarover een volgende keer meer)… en meer van dat soort essentiële levensactiviteiten.

Mijn laatste maanden in loondienst spaarde ik een zakcentje om een paar maanden zonder salaris vooruit te kunnen. Weinig geld blijkt stiekem heel leuk en haalt de ware creatieveling in mij naar boven. Dure latte macchiato’s met schuimhartjes zijn ingeruild voor een (zelf meegebrachte) tas verse groenten op de markt (want daar kan ik nu doordeweeks heen). De band met mijn buurvrouw-zusje (en haar kledingkast) was nog nooit zo sterk. En ook veel stilzitten (mediteren) werkt aardig mee.

Een plan? Dat heb ik niet. Het zou zomaar kunnen dat ik opnieuw besluit me in het reclamevak door te ontwikkelen. Een vak waar ik veel passie voor heb en die ik deel met de vele mensen die erin werkzaam zijn. Uiteindelijk heb ik een zwak voor dat gekke circus.

Naïef? Misschien… Maar niemand pakt me het vertrouwen en de inzichten af die ik nu al heb opgedaan.

Meer lezen?

Wil je meer interessante artikelen lezen? Meld je nu aan voor onze Bedrock-Weekly!

Reageer op artikel:
Lieve baas, ik stop ermee
Sluiten